काव्यलेखन

किती?

Submitted by _आदित्य_ on 23 October, 2021 - 13:23

अपुल्याच कोशात जावे किती?
एकांत होऊन गावे किती?

स्मरणे तुझी.. पेलते काव्य माझे !
बिचाऱ्या वह्यांनी भरावे किती?

स्मरता मला तू.. मी डोळ्यांत येतो !
हवे आणखी ते पुरावे किती !?

चर्चेत कोणी तुझे नाव घेता..
लपवीत पाणी.. हसावे किती?

आतुर मीही नी आतुर तूही !
मने दोन हळवी ! दुरावे किती !?

अंत गोड होतोच ! ऐकून आहे..
म्हटले.. खरे ते बघावे किती !!

..........

हा उन्हाचा गाव आहे.

Submitted by deepak_pawar on 23 October, 2021 - 03:30

हा उन्हाचा गाव आहे, रापलेली माणसे 

का अशी ही श्रावणाने शापलेली माणसे?

पाहतो तो हर घडीला चेहरा वाटे नवा 

चेहऱ्याला रंग फसवे फासलेली माणसे.

शेत कसवी तोच येथे, का उपाशी राहतो?

का इथे ही भाकरीने ग्रासलेली माणसे?

जात धर्माच्या इथेही पेटता या दंगली 

पाहिली मी माणसाने छाटलेली माणसे.

लाच घेऊनी अता विकती इमान आपुले 

जी कधी मज सभ्य तेव्हा वाटलेली माणसे.

हो भले अथवा बुरे, ना काळजी येथे कुणा 

का मनाने येथली ही गोठलेली माणसे?

असशी तरी कुठे तू?

Submitted by निखिल मोडक on 22 October, 2021 - 14:15

असशी तरी कुठे तू? येथेच ये उशाशी
तू नसता सांग जवळी बोलू तरी कुणाशी?

आभाळ तेच आहे त्या कालच्याच तारा
तू नसता मात्र जवळी त्या भासतील गारा

कलता करून पडदा आडून वात पाहे
तुज पाहिले न जवळी तो फिरुनी न वाहे

समयीची ज्योत शांत मान उंचावून पाही
तू न दिसता कुठेशी खोल घुसमटून जाई

ही शेज तीच आहे रात्र कालच्यापरी आज
नसे श्वासांची अंगाई येई न आज नीज

येई सखे निघोनी असे प्राणांशीच गाठ
असल्यास तू न जवळी ते सोडतील साथ

©निखिल मोडक

चेहरा

Submitted by आकाशगंगा on 22 October, 2021 - 11:38

सारखे बघावे वाटते,
तुझे खळखळून हसणे.
खळखळून हसताना ,
अलगद डोळे मिटने.

गर्द गहिऱ्या डोळ्यांची,
कधीतरी नजरानजर व्हावी
एकाच नजरेमध्ये,
तुझी माझी स्वप्ने फुलावी.

रेखीव चेहरा तुझा,
आकाशीचा चंद्रच भासतो.
मोहक तुझ्या हास्याने
तो सूर्यही लाजतो.

थोडासा राग तुझ्या,
चाफेकळी नाकावर.
सहज सुंदर वावरणे तुझे,
जशी फुलपाखरे फुलावर.

असे वाटते प्रत्येक शब्दाने,
तुझ्याच ओठातून जन्म घ्यावा.
माझ्या वेड्या मनाचा पारवा,
तुझ्या भोवतीचं भिरभिरावा.

अनंतचक्र..

Submitted by _आदित्य_ on 22 October, 2021 - 09:35

आठवते मज कुणीतरी स्वप्नात भेटले होते..
ओळख पाळख नसतानाही आप्त वाटले होते !
त्याने जे सांगितले ते संक्षिप्त तराणे होते..
आपुलकीचे बोल तयाचे पुढीलप्रमाणे होते :
ऐक बालका सावध हो तू कलियुग आहे बाबा..
जगात आमिषे फार जाहली, ठेव मनावर ताबा !
काल एक बैरागी आमुच्या दारावरती आला..
मागत भिक्षा, देव तुझे कल्याण करेल म्हणाला !
त्याने जे सांगितले ते संक्षिप्त तराणे होते..
शब्द प्रभावी त्या इसमाचे पुढीलप्रमाणे होते :
ऐक नीट जर हवी तुला ह्या संसारातून मुक्ती..
जपातपाने साधत नाही अलग तयाची युक्ती !

सर्वांमध्ये नसते हिम्मत, कठोर निर्णय घ्यायला...

Submitted by देवभुबाबा on 22 October, 2021 - 07:10

तुझ्या मनात जागा केली, तेव्हाच मी जिंकलो...

सोबत नसली तरीही, मनातून मी जिंकलो...

असेल तुझीही मजबुरी, नकार मला द्यायला...

सर्वांमध्ये नसते हिम्मत, कठोर निर्णय घ्यायला...

वेळ सरली, आयुष्याला वेगळे वळण लाभले...

संसारात हवे नको ते, सर्व तुला लाभले...

तरीही एक कोपरा मनाचा, कायमच खाली असेल...

एकांतातील आठवणीत, तिथे मीच असेंन...

आठवणींचे क्षण तुला नक्कीच सुखावतील...

मी तसा वाईट नव्हतोच, ज्या आठवणी माझ्या दुखावतील...

आता खूप पुढे गेलोय, मागे वळून पाहताना...

आयुष्यही थोडंच उरलय, स्वप्नात तुला पाहताना...

तुला सुध्दा व्याप असतील, आयुष्याच्या लढाईमध्ये..

Submitted by देवभुबाबा on 22 October, 2021 - 00:58

तुला सुध्दा व्याप असतील, आयुष्याच्या लढाईमध्ये..

खूप दिवसांनी भेटशील तेव्हा चहा होऊन जाऊ दे...

गप्पांच्या ओघात जुन्या आठवणी जाग्या होऊ दे...

मित्रत्वाचे नाते अपुले, नितांत चालू राहू दे...

मन मोकळे करण्यास विश्वास कायम राहू दे...

तू सुध्दा व्यस्त असशील, तुझ्या दैनंदिनीमध्ये...

तुला सुध्दा व्याप असतील, आयुष्याच्या लढाईमध्ये...

मी माझे रडणे तुझ्याकडे बोलणार नाही...

पण खात्री आहे तू हि, माझ्या जखमा विसरणार नाही...

मन ताजेतवाने होण्यासाठी एक भेट होऊन जाऊ दे...

चहा निमित्तच असेल, आठवणींची देवाण-घेवाण होऊ दे...

प्रांत/गाव: 

शाई..

Submitted by _आदित्य_ on 21 October, 2021 - 23:42

अबोल तरीही साद घालते मनास ही वनराई..
हिरवळून मग मन माझेही कविता बोलून जाई !

सुखावते डोळ्यांना ओघळती आकाशनिळाई..
उन्हात निजता तरुछायांशी आठवे मला आई !

फुले पाहता अलगद फुलते मनी कोवळी जाई..
चांदरातीला मंद गारवा गाई मज अंगाई !

परतायाची आता कशाला उगा करावी घाई ?
लेखणीतही उरली आहे अजून थोडी शाई !

.....

दिसतात कोठे माणसे?

Submitted by निशिकांत on 21 October, 2021 - 10:20

हात जोडावी अशी दिसतात कोठे माणसे?
मुखवट्यांच्या आडची कळतात कोठे माणसे?

घेउनी मी शोध थकलो, उलगडा ना जाहला
माणसे ज्यांना म्हणू, वसतात कोठे माणसे?

यंत्रवत जगतात सारे, हरवला संवादही
हास्यक्लब व्यतिरिक्त का हसतात कोठे माणसे?

काय असते चांगले हे सांगती सारेच पण
अंतरी डोकावण्या धजतात कोठे माणसे?

गंध घ्यावा ना फुलांचा ! ईश्वराने जो दिला
वाट, उमलाया कळी, बघतात कोठे माणसे?

नववधू शेजारची जी जाळली, आक्रोशली
काय घडले जाणण्या निघतात कोठे माणसे?

स्वार्थ साधायासही अक्कल जराशी लागते
शाश्वताला सोडुनी पळतात कोठे माणसे?

मला तुला इतकंच विचारायचं होत

Submitted by आकाशगंगा on 21 October, 2021 - 05:59

मी चिडायचं अन मीच भांडायचं,
तू मात्र नेहमिच अबोल राहायचं.
अस का?
मला तुला इतकंच विचारायचं होत…

मी तुला त्रास द्यायचा अन मीच रुसायच,
तू फक्त ओठांच्या कोपऱ्यातून हसायचं.
अस का?
मला तुला इतकंच विचारायचं होत…

मी तुझ्याकडे हट्ट करायचा,
अन काय हवं ते मागायचं.
तू शांतपणे सगळं देत रहायचं.
अस का?
मला तुला इतकंच विचारायचं होत.

मी आक्रस्ताळेपणा करायचा,
अन सतत चुक करत रहायचं.
तू मात्र त्यावर नेहमी पांघरून घालायचं..
अस का ?
मला तुला इतकंच विचारायचं होत.

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन