काव्यलेखन

सध्या हेच करतो की काहीच करत नाही

Submitted by द्वैत on 7 January, 2019 - 12:06

सध्या हेच करतो की काहीच करत नाही
माझ्यावाचून कुणाचे काही अडत नाही

एकाच घरात राहून जी दोघांमध्ये उभी
रोज पाडूया म्हणतो पण भिंत पडत नाही

जेव्हापासून नजर तिची अनोळखी झाली
आसपास कोणीच ओळखीचा दिसत नाही

बाणांहून तीक्ष्ण शब्द हृदयावर जी करतो
अशी जखम सहजासहजी लवकर भरत नाही

काळोख्या रात्रीनंतर नवी पहाट येते
पूर्वी घडत होते तसे.. आता घडत नाही

घराकडे जाणारे रस्ते बरेच आहेत
कुठल्या रस्त्याने परतावे हे कळत नाही

"द्वैता" तुझ्यामते येथे जे जे चूक आहे
डोळ्यांदेखत घडते पण आम्ही बघत नाही

द्वैत

ये सौख्या पण फक्त जरासे खाकरून ये

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 7 January, 2019 - 11:04

नकोस देवू जखम भळभळू साकळून ये
समोर त्याच्या येताना तू सावरून ये

सताड उघडे ठेवत आहे दार मनाचे
ये सौख्या पण फक्त जरासे खाकरून ये

उंचावरून कोसळल्यावर कसे वाटते ?
पाण्याच्या थेंबा-थेंबाला विचारून ये

प्रश्न विचारू नकोस पडतिल शंभर शकले
आयुष्याला पाठीवरती वागवून ये

आपुलकीने वागवू नये प्रत्येकाला
दु:खाला दु:खाची जागा दाखवून ये

कपाळमोक्षातली व्यथा ही तुला कळावी
लाट होउनी किनाऱ्यावरी आदळून ये

सुप्रिया

हा एक काळ आहे

Submitted by निशिकांत on 7 January, 2019 - 01:49

आयुष्य सांज झाली
सरली सकाळ आहे
तो एक काळ होता
हा एक काळ आहे

होतो कधी तिच्या मी
प्रेमात रंगलेला
मी एकटाच आता
प्याल्यात झिंगलेला
चढता नशा उमगते
जगणे रटाळ आहे
तो एक काळ होता
हा एक काळ आहे

माझ्याच इशार्‍यांची
त्यांना असे प्रतिक्षा
झालेत थोर, माझी
करतात ते समिक्षा
होतो जहाल केंव्हा
आता मवाळ आहे
तो एक काळ होता
हा एक काळ आहे

"स्त्री"_ व्याख्या समाजाची

Submitted by शब्दरचना on 7 January, 2019 - 01:35

आजही पाहिले मी जखडलेले स्वतःला
नव्याने तयार केलेल्या जुन्या पाशात
वर्ख चढवलेले...नव्या अभ्राचे पडदे
कैदखानाहि नवाच परिभाषा मात्र तिच
नव्या शब्दांच्या वेशात

अन्यायी ही तेच
तेच न्यायिक अन कोतवालहि तेच
सुटकेसाठी माझ्या धावनारे
मदतगारहि तेच

स्वप्न-वेडी

Submitted by Asu on 6 January, 2019 - 22:14

*स्वप्न-वेडी*

मनात माझ्या नकळत शिरतो
काय करू बाई जीव घाबरतो

स्वप्नांच्या हिंदोळ्यावर झुलता
मनात सजणा क्षणात येतो
ध्यानी मनी काही नसता
अलगद मजला चुंबून घेतो
मनात माझ्या नकळत शिरतो
काय करू बाई जीव घाबरतो

स्वप्न वेड्या शयन मंदिरी
प्राजक्ताचा सडा शिंपितो
गंधित बंधित करून सजणा
धुंदीत मजला मिठीत घेतो
मनात माझ्या नकळत शिरतो
काय करू बाई जीव घाबरतो

शब्दखुणा: 

आपण या (कवितां) ना वाचलंत का

Submitted by हर्पेन on 5 January, 2019 - 05:28

आपण यांना वाचलंत का अर्थात मायबोलीवरच्या मला आवडलेल्या कविता

कविता हा आपल्या मायबोलीत/वरच नव्हे तर आख्ख्या जगात सगळ्यात जास्त प्रमाणावर लिहिला जाणारा साहित्य प्रकार असावा.

आजच्या घडीला मायबोलीबाहेरही प्रथितयश ठरलेल्या अनेक रचनाकारांनी, आपल्या कारकीर्दी च्या सुरुवातीच्या काळात व नंतरही अनेक रचना मायबोलीच्या व्यासपीठावरून प्रसिद्ध केल्या आहेत. कित्येक अप्रसिद्ध किंवा हौशी रचनाकारही अनेकदा असे काही लिहून जातात की लगेच तोंडून वाहवा निघावी.

भास कवडशांचे

Submitted by शिवाजी उमाजी on 5 January, 2019 - 02:34

भास कवडशांचे

सर्वव्यापी आसमंती
राज्य चालते सुर्याचे,
गर्द झाड पान रानी
रंग खेळ कवडशांचे !

चाळून सर्व दश दिशा
प्रकटन हे दिन रातीचे,
अस्तित्व उरे सावलीत
घेऊन रुप कवडशांचे !

तरंग उठती अनेक ते
भावविभोर भावनांचे,
गत स्मृतीची आवर्तने
भास खेळ कवडशांचे !

© शिवाजी सांगळे
मो. ९५४५९७६५८९
http://marathikavita.co.in/marathi-kavita-others/t31475/new/#new

शब्दखुणा: 

कबूली

Submitted by शब्दरचना on 4 January, 2019 - 22:02

आज पुन्हा नव्याने त्याने
त्याच्या प्रेमाची कबूली दिली
आनंदाने म्हणा किंवा दुःखाने
पुन्हा माझ्या पापणीची कड ओलावली
अंतरात पुन्हा एकदा घालमेल जाणवली
कारण पुन्हा नव्याने त्याने त्याच्या
प्रेमाची कबूली दिली
पुन्हा कुठेतरी मनात हुरहुर दाटली

नेहमी हेच होतं . . . जुनंच त्याच प्रेम
तरीही नेहमी नव्याने जाणवतं
त्याच्या कबुलीत मग मलाही वाहवत नेत
माझ्या स्पष्ट नकारातपण तो
समजूतदारपणा दाखवतो
नेहमीसारखाच माझी वाट पहात राहतो

कुणाला काय येथे वाटते परवा कशाला

Submitted by द्वैत on 4 January, 2019 - 12:07

कुणाला काय येथे वाटते परवा कशाला
जसे घडतात सारे का तसे घडवा स्वताला

अमुक पदवी नि कायम नोकरी मग लग्न उरका
चल ए मंजूर नाही हा चुकीचा क्रम आम्हाला

तुम्ही केल्यात माना उंच तुमच्या का कळेना
हमेशा पाहतो मी पावलांखाली नभाला

कसे हा आरसा पाहणे तुम्हाला शक्य होते
खरे सारे जरी ठाऊक केवळ आरश्याला

कधी कमवून पैसा लागला जर दम तुम्हाला
जरा बागेत जा घेऊन अपुल्या लेकराला

पिढ्यांपासून जे टिकवून आहे ठेवलेले
करूया घर असे स्वाधीन म्हणतो वादळाला

द्वैत

Adjustment

Submitted by शब्दरचना on 4 January, 2019 - 01:16

Adjustment फक्त आम्हीच करायची का रे?
नाही! compromise तुही करतोसच म्हणा
पण तरीही तुला तुझ्या आई-बाबांना सोडुन कुठे जावं लागत नाही
ज्या भिंतीनी तुझं बालपण पाहीलयं . . ज्या खिडक्यांनी तुझ तारुण्य अनुभवलं . . . . त्या सगळ्या मागे सोडून तु थोडीना जातो ?

मान्य आहे मला थोडा गोंधळ तुझाही उडतो
पण तरीही सांग स्वतःच्याच आई वडीलांना भेटण्यासाठी
परवानगी घेण्याची तगमग तु कधी का रे अनुभवतो?

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन