काव्यलेखन

आई तुझ्याविना हे सारेच आहे अपुरे...

Submitted by दत्तप्रसन्न on 6 May, 2019 - 17:43

आई तुझ्याविना हे
सारेच आहे अपुरे

सोडोनि पाश सारे
वाटेच यावे तिकडे
सावरू मला कसे ते
नकळे मलाच माझे

आहेस का सुखी तू
भेटोनि वाटे पुसावे
श्रमला हा जीव फार
साहू किती वियोग

येना गं तू तरी कि
बोलूच थोडेतरी कि
सोडू कोणा कधीहि
नाही बरेच जाणे

स्वप्नात पाहतो ती
सत्यात शोधतो ती
आईच जाणतो मी
आईच सर्व ठायी

तु माझ्यावर रागावून निघून गेलंस.............

Submitted by Rahul Boga on 6 May, 2019 - 14:04

तुला पाहता क्षणीच,
मन माझे बहरुन गेलं....

तुझ्या नजरेच्या मायेत,
मी स्वताला हरवुन गेलं....

तुझ्या हास्यांचा लहरीत,
नकळतच मी हसत गेलं....

स्वप्नांच्या अनोख्या जगात,
स्वप्न माझे रंगवत गेलं.....

तुझं असंख्य आठवणी,
आयुष्यभर मी जपत गेलं...

पण..

प्रेमातल्या या गोष्टी मला कळता क्षणीचं,
तु माझ्यावर रागावून निघून गेलंस.............
तु माझ्यावर रागावून निघून गेलंस.............

--पडका प्रासाद माझा--

Submitted by Nilesh Patil on 6 May, 2019 - 12:41

--पडका प्रासाद माझा--

पडका प्रासाद माझा कधी महाल झाला,
विचार मवाळ होता तोही जहाल झाला..।

झाला त्रास थोडा ही जींदगी सुधारतांना,
बघून प्रगतीस माझ्या मोठा सवाल झाला..।

मी कुठे मरणास हो येथे तयार होत होतो,
नाही कळले जन्म कधी हा बहाल झाला..।

प्रश्न होता जींदगीचा कसे जगावे आता,
मीच तेथे भावनांचा मोठा दलाल झाला..।

होता जिथे भरला बाजार दुःख अन कष्टाचा
सारेच सहन करण्यास तेथे हवाल झाला..।

--निलेश पाटील,--
--पारोळा,जि-जळगाव--
--मो.९५०३३७४८३३--

कधी वाटले जर भेटावे

Submitted by kkaliikaa@gmail.com on 6 May, 2019 - 12:36

कधी वाटले जर भेटावे
येऊन जा येऊन जा
या हृदयीचे दार मोकळे
तुझ्याचसाठी...
कधी वाटले जर पाहावे
नभी चांदणे निरखून जा
निळाईतला तो चंद्र लाजरा
तुझ्याचसाठी...
कधी वाटले जर बोलावे
कुसुम कळ्यांना छेडून जा
रंग गंध अन परिमळ सारा
तुझ्याचसाठी...
कधी वाटले नाहीच काही
तरीही मनात येऊन जा
त्यात निरंतर रमते "राधिका"
तुझ्याचसाठी... तुझ्याचसाठी...

प्रार्थना !

Submitted by चैतन्य दीक्षित on 6 May, 2019 - 11:07

देव भेटो वा न भेटो येऊ दे हे मागता
आतला माणूस माझ्या नित्य राहो जागता ।

चाललो कुठल्या दिशेला हे न उमगे ज्या क्षणी
एक ही साधी कसोटी आठवो त्या त्या क्षणी
दुःख दुसऱ्या देउनी सुख येत नाही भोगता ।।

हासता यावे मला पाहून इतरांना सुखी
भावना माझी नसो सहवेदनेला पारखी
या विचारांना कृतीही येऊ दे मज जोडता ।।

कोण मी? हा प्रश्न राहो सारखा माझ्या मनी
काय नाते या जगाशी? हे असावे चिंतनी
आरसा बघतो तसे जग येऊ दे मज पाहता ।।

~ चैतन्य दीक्षित

आसवे गळती किती?

Submitted by निशिकांत on 6 May, 2019 - 00:41

दोन पुतळे म्लान त्यांचे चेहरे दिसती किती?
पंचधातू संगमरमर, आसवे गळती किती?

एक गांधी त्यात होते सांगती दुसर्‍यास ते
आपणा केले उभे का? प्रश्न हे छळती किती?

भोवताली मद्य विक्री, मासही विकते इथे
हेच का फळ मम तपाला? भावना सलते किती?

देउळे मशिदी कशाला? भांडती का ना कळे
पाठ माझे अंहिसेचे खिजवती मजला किती?

संसदेमध्ये कशाला टांगली तसवीर हो?
भूल थापा घोषणांची भोवती चलती किती?

लागले अंबेडकरही दु:ख अपुले सांगण्या
खूप पुतळे गाव शहरी, लोक ते बघती किती?

तुझ्या चेहर्‍यावरचा राग

Submitted by Rahul Boga on 6 May, 2019 - 00:30

तुझ्या चेहर्‍यावरचा राग
तुझ्यासारखाच खुप सुंदर आहे.

म्हणूनच माझ्या मनाची
तुझ्याकढे ओढ आहे.

तुझं न बोलण्याचा कारण
माझ्यावरील राग आहे.

मग मीही न बोलताच
तुझ्या सोबत लपंडाव खेळतो आहे.

तू जवळ हवासा

Submitted by प्रतिक सोमवंशी on 6 May, 2019 - 00:20

एकटीने मज राहवेना, तू जवळ हवासा
बघून स्वप्नी तुला, मज मिळतो जरा दिलासा

रात अवसेची, चांदण्यांचे गोडवे गाते
रडून थकलेली मी, टाकते जरा उसासा

मिटताच डोळे पुन्हा, तू का उठवायला येतो
होतात हाल माझे, जसा पाण्याविन मासा

छळणे तुझे बटांना, मज मुळीच नवे नाही
तो स्पर्श जाणीवेचा, वाटतो नवा नवासा

बघ कस नभपटलावर, चांदण खुलून आलय
त्या शुभ्र चांदण्यांमध्ये, दिसतोस तू जरासा

©प्रतिक सोमवंशी
Instagram @shabdalay

दूर निघून गेलेल्या बाबाकडून लाडक्या लेकीस...

Submitted by दत्तप्रसन्न on 4 May, 2019 - 15:54

डोळ्यात तुझ्या का पाणी
वाहते या सांजवेळी
येते आठवण का गं
कोवळ्या बालपणीची

होतो का स्पर्श बाबाचा
डोक्यांवर हात ठेवुनी
म्हणती खुशाल राहा
छान होणार सर्व राणी

थकलेले शरीर जरी
नजर होती मंदावली
डोळ्यात तरीही जपुनी
तुझी गोड गोड छबी

नको करूस काळजी
खिन्न राहू नको कधी
सुखात मी असणार आहे
लाभली तुझ्यासारखी परी

नको वाईट घेऊस वाटुनि
भेट अखेर राहिली जरी
असेन तुझ्याच सभोवती
जाणवेल योग्य समयी

असेही काही नाही

Submitted by प्रतिक सोमवंशी on 4 May, 2019 - 08:57

वाटते तुला रोज पाहावे, असेही काही नाही
तुझ्यासवे रोजचे बोलावे, असेही काही नाही

सूर्यास्तानंतर का माहीत, ही सांज लाडात येते
तुला मी सांज समजून घ्यावे, असेही काही नाही

मी बसतो गणित मांडून, नेहमीच ‛ति’च्या आठवांचे
म्हणून ‛तुला’च दूर करावे, असेही काही नाही

तु पण बसतेसच की कवटाळून, तुझ्या जुन्या जखमांना
मीही नवे घाव त्यावर द्यावे, असेही काही नाही

ये जरा जवळ, बस शेजारी, कुरवाळू एकमेकांना
या आठवांना आठवावेच, असेही काही नाही
©प्रतिक सोमवंशी
Instagam @shabdalay

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन