काव्यलेखन

ओझे झाले जीवन आता

Submitted by निशिकांत on 12 August, 2021 - 08:37

ओझे झाले जीवन आता
अवघड बनले एकल जगणे
तू नसताना कशी सखे मी
पार करावी हजार वळणे

वळणा वळणावर जगताना
आठवणींचे बीज पेरले
रेतीवरती नाव कधी तर
ह्रदयाचेही चित्र कोरले
सुवर्णक्षण जे कधी भावले
भोगतोय त्यांचे भळभळणे
तू नसताना कशी सखे मी
पार करावी हजार वळणे

हात तुझा सुटल्याच क्षणाला
उजेड सारा हरवुन गेला
खाचा, खळगे, सदैव ठेचा
दु:ख पोंचले ऊंच शिगेला
आठवणींनो जरा थांबवा
अंधाराचे रंग उधळणे
तू नसताना कशी सखे मी
पार करावी हजार वळणे

ओंकार..

Submitted by _आदित्य_ on 11 August, 2021 - 08:41

तो जयाच्या बळावरती चालतो संसार
सृष्टीचा साऱ्या चिरंतन पेलतो जो भार
जीवनाचे सार अवघा एक मूलाधार
तो अनादी तो अंनत नि तोच निर आकार
ज्याचिया तेजामृताने सरतसे अंधार
गीत हे त्याला समर्पित जो खरा ओंकार

पूजत आले लोक ज्या तत्वास पूर्वापार
धर्म रुजवाया सदा जो घेतसे अवतार
साधूसंतांनी जयास्तव सोडीले घरदार
भक्तीचा शृंगार जो अन मोक्षीयाचे द्वार
सदा राहो त्यावरी मम प्रीत अपरंपार
गीत हे त्याला समर्पित जो खरा ओंकार

प्रेम..

Submitted by _आदित्य_ on 11 August, 2021 - 08:39

प्रेम भक्तीचा गाभारा, प्रेम कारुण्याचा वारा..
प्रेम जीवनाचे सार, प्रेम कैवल्याचे द्वार !
प्रेम पावित्र्याचा सूर, प्रेम चैतन्याचा पूर..
प्रेम ज्ञानाचे प्रतीक, प्रेम भावना सात्विक !

प्रेम आनंदाचे गाव, प्रेम अमृताचे नाव..
प्रेम वैराग्याचे गीत, प्रेम जगण्याची रीत !
प्रेम प्रणवाचे रूप, प्रेम आत्म्याचे स्वरूप..
प्रेम असत्याचा नाश, प्रेम सत्याचा प्रकाश !

प्रेम अस्तित्वाचे मर्म, प्रेम मानवाचा धर्म..
प्रेम विश्वाचा आधार, प्रेम सृष्टीचा शृंगार !
प्रेम स्वतःत प्रवेश, प्रेम समाधीचा देश..
प्रेम सकलांचे घर, प्रेम आहे परमेश्वर !!

झाड होते वाळलेले

Submitted by निशिकांत on 10 August, 2021 - 09:33

झाड होते वाळलेले
अन् उसासे दाबलेले

केवढे फुटले नव्याने!
पंख होते छाटलेले

उच्चभ्रू वस्तीत दिसले
आपणातच गुंगलेले

भक्त ना दिसतो, विठूला
याचकांनी घेरलेले

कायदा नसतो, जयांचे
हात वरती पोंचलेले

चल जगाया ये नव्याने
वाद विसरू जाहलेले

शांतता नसते मनाला
आत जर भेगाळलेले

मोक्ष का? दे जन्म देवा
नावडे मज संपलेले

मानतो देवा कृपेला
चार तुकडे फेकलेले

गाव दिसते दुर्जनांचे
सत्त्य येथे वाकलेले

भाळशी "निशिकांत" का तू?
चेहरे ते सजवलेले

माझी व्यथा

Submitted by राजेंद्र देवी on 9 August, 2021 - 22:51

माझी व्यथा

क्षण झरता झरता रात्र सरली
आठवण तुझी परी न सरली

वृंदावन शोधीत वणवण फिरलो
चतकोर परी ना सावली मिळाली

विसरणेच आता विसरून गेलो
आठवण तुझी अजून ओली

लोटून दिले भले बुरे क्षण
शोधीत आहे प्रेमाची खोली

जखमाची मज तमाच नव्हती
नाही घातली कुणी फुंकर ओली

माझी कथा ना महाकाव्य परी
आज व्यथा मम गज़ल झाली

राजेंद्र देवी

शब्दखुणा: 

आयुअष्याची सरते मरगळ

Submitted by निशिकांत on 8 August, 2021 - 09:38

खाचा खळग्यांच्या वाटेवर
कशी अचानक हिरवळ हिरवळ?
तुझ्या चाहुलीनेही माझ्या
आयुष्याची सरते मरगळ

वसंत, श्रावण, कळ्या, फुलांचे
दिवस केवढे धुंद फुंद ते !
असून संगत चार दिसाची
उधळलेस तू किती गंध ते
सर्व पाकळ्यांच्या गालावर
अनुभवली हास्याची खळखळ
तुझ्या चाहुलीनेही माझ्या
आयुष्याची सरते मरगळ

असा गुंततो भूतकाळच्या
जाळ्यामध्ये, तगमग भारी
वर्तमान रुचतो न मनाला
जरी भोवती झगमग सारी
आठवणीचा एक कवडसा
निशिगंधाचा पसरे दरवळ
तुझ्या चाहुलीनेही माझ्या
आयुष्याची सरते मरगळ

विस्कळखाईत कोसळताना

Submitted by अनन्त्_यात्री on 8 August, 2021 - 04:56

रेणुबंध होतील खिळखिळे
खळकन् फुटतील ठाशीव साचे
हादरून जातील स्तंभही
तर्काच्या भक्कम इमल्यांचे

गाभ्यातून जर्जर पृथ्वीच्या
लाव्हारस येईल उधाणून
अब्ज सजीवांचा कोलाहल
उरेल भवतालाला कोंदून

विस्कळखाईत कोसळताना
असेच काही घडेल, किंवा
भौतिकीचे नियम जरासे
वागतील वेगळेच तेव्हा

लाट तू झालीस का?

Submitted by निशिकांत on 5 August, 2021 - 08:29

हे खरे! मी जा म्हणालो
पण अशी गेलीस का?
नाव बुडवायास माझी
लाट तू झालीस का?

लूट जर झाली फुलांची
गंधही जातो सवे
तू सखे गेलीस सोडुन
आठवांचे का थवे?
ठाण मांडुन खोल हृदयी
तू अशी बसलीस का?
नाव बुडवायास माझी
लाट तू झालीस का?

तुज म्हणे कविता नि गझला
आवडाया लागल्या!
शब्द माझे पण तुझ्याही
चित्तवृत्ती चिंबल्या
कंच हिरव्या श्रावणाला
पाठ दाखवलीस का?
नाव बुडवायास माझी
लाट तू झालीस का?

होकाराची आस सर्वदा

Submitted by निशिकांत on 3 August, 2021 - 09:31

नको नकोचा नकोच पडदा
होकाराची आस सर्वदा

मंजुळ इतके तिचे बोलणे!
जणू वाजते सतार दिडदा

तुझ्या सखे जखमा ना बुजती
मलम लावला जरी कैकदा

करोनामुळे बंद मंदिरे
देवांहुनही श्रेष्ठ कायदा

शिष्टाईचे दिवस संपले
तुझे न उरले काम अंगदा

पाप वाढता जन्म घ्यायचा
कशास केला प्रभू वायदा?

किती बाटली गंगामाई
पाप धुवाया अता नर्मदा

किती वाढली बांडगुळे ही!
दुसर्‍यावर पोसती सर्वदा

करायचे ते करा मुलांनो
सांगुन झाले दोन चारदा

सावरायच्या अधीच आले
दुसरे वादळ पुन्हा एकदा

होकाराची आस सर्वदा

Submitted by निशिकांत on 3 August, 2021 - 07:35

नको नकोचा नकोच पडदा
होकाराची आस सर्वदा

मंजुळ इतके तिचे बोलणे!
जणू वाजते सतार दिडदा

तुझ्या सखे जखमा ना बुजती
मलम लावला जरी कैकदा

करोनामुळे बंद मंदिरे
देवांहुनही श्रेष्ठ कायदा

शिष्टाईचे दिवस संपले
तुझे न उरले काम अंगदा

पाप वाढता जन्म घ्यायचा
कशास केला प्रभू वायदा?

किती बाटली गंगामाई
पाप धुवाया अता नर्मदा

किती वाढली बांडगुळे ही!
दुसर्‍यावर पोसती सर्वदा

करायचे ते करा मुलांनो
सांगुन झाले दोन चारदा

सावरायच्या अधीच आले
दुसरे वादळ पुन्हा एकदा

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन