काव्यलेखन

बसंतीला जणू देतो हुकुम गब्बर, 'चला नाचा !'

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 22 December, 2018 - 23:12

विकोपाला भयंकर वाद गेले, कौल द्या ह्याचा
इमारत बांधल्यावर मागतो तो प्लॉट का त्याचा ?

नको पिटवूस डन्का मी तुझी कोणीच नसल्याचा
पुरावा मानते हा मी तुझे सर्वस्व असल्याचा

तुझी आजी तुझी आई तुझ्या बहिणी तुझ्या वहिन्या
बदलले ओतले मिश्रण, युगान्चा तोच तो साचा !

गळत नाही इथे पूर्वीप्रमाणे, ओल ही कसली ?
बुजवले तू जरी भगदाड बाकी राहिल्या खाचा

दरोडा घालणारा चोर जर नव्हता घरामधला ;
घराबाहेर खिडकीच्या कशा पडल्यात ह्या काचा ?

थिरकते जिंदगानी ढोलकीवरती प्रसंगांच्या
बसंतीला जणू देतो हुकुम गब्बर 'चला नाचा !'

अनन्तयात्री

Submitted by अनन्त्_यात्री on 21 December, 2018 - 12:14

अनाम नक्षत्रातील तारा
झळाळताना गगनी
अनाहताच्या झंकाराची
दुमदुम यावी कानी

रंग नाद रस स्पर्श गंध मग
अभिन्न मज वाटावे
स्थूल सूक्ष्म जड चेतन सारे
भेदही सहज फिटावे

सुदूर बघता बघता अवचित
क्षितिज तोकडे व्हावे
मळलेली धुळवाट सोडुनी
अनन्तयात्री व्हावे

आधाराचे बोट

Submitted by स्मिता द on 21 December, 2018 - 01:36

आज खूप दिवसांनी का कोण जाणे वडिलांसाठी कविता लिहावीशी वाटली, आणि झरझर ती उमटली ही कागदावर. बघा कितपत जमलीये

आधाराचे बोट..

बालपणी पाऊल पडले
आधारबोट बालमुठी स्थिरावले

अजूनही मुठ तशी अन बोट तसे
डळमळले कधी तर सावरले आधारमुठीने

पडले तरी धैर्य होते पाठी
आधाराचे बोट होते मुठी

पाऊल पडले त्याबरहुकूम
आधाराचे बोट होते मुठभरूनी

कौतुकाने विसावले, आनंदाने मोहरले
दु :खाने शहारले, परी आधाराने सावरले

मन कधी भरून दु :ख गेले सांडून
आवेगात त्या बोटं राहिले धरून

गुणावगुणांचा वारसा मिळाला
आधारबोटाचा ठेवा गवसला

मीच माझे पाहतो आता

Submitted by निशिकांत on 21 December, 2018 - 00:29

प्रेम केल्याची सजा मी भोगतो आता
सोड चिंता मीच माझे पाहतो आता

मी जसा आहे तसा रुचलो न कोणाला
चेहर्‍यावर मुखवटे मी लावतो आता

सुरकुत्यांचे राज्य आले सांजही झाली
आरशातिल मी मला ना भावतो आता

गाठले ध्येयास, थोडे शांत जगण्याला
काय पुढती? उत्तरे मी शोधतो आता

अंतरी डोकावसी का? मी रिता प्याला
धुंद मी होण्यास गझला वाचतो आता

मानले सर्वास अपुले चूक मी केली
घेत शिक्षा मी मला फटकारतो आता

झोपड्या सार्‍या जळाल्या दंगलीमध्ये
शांततेची बात करतो गाव तो आता

वेडीखुळी

Submitted by Asu on 20 December, 2018 - 20:53

*वेडीखुळी*

लग्नाआधी बघितल्या
वीस पंचवीस मुली
बघितले तुला आणि
खुलली माझी कळी
मोहाला पडता बळी
पायात पडली बेडी
आयुष्य करून
तुझ्या हवाली
बिंधास्त झाला
हा मवाली
प्रेमात असते,
बायको वेडीखुळी
समजायला कठीण,
वाटते जरी भोळी !
बायको साधीसुधी,
नसतेच मुळी
मऊ मुलायम जशी,
पुरणाची पोळी !

प्रा. अरूण सु. पाटील (असु)
© सर्व हक्क स्वाधीन
https://www.facebook.com/AsuChyaKavita

शब्दखुणा: 

वाळूचं घड्याळ

Submitted by माउ on 20 December, 2018 - 10:28

ओंजळीतून निसटलेल्या चुकार थेंबांसारखे..
क्षण घरंगळत जात असतात नकळत...
आणि आयुष्याचे पाय चालत राहतात ....
उन्हापावसाचे तडाखे खाल्लेल्या रिकाम्या रस्त्यावर...

झाडाची सावली शोधणा-या वाटसरूसारखे
अधीर अधीर होत जाते मन...
आणि रेंगाळत राहतो सभोवती..
कुठ्ल्याश्या जुन्या आठवणींचा सुगंध..
अर्धवट सुकलेल्या गज-यासारखा...

बोथट झालेल्या जाणिवांना दिसू लागतात..
दूर कुठेतरी फसवी पाऊले..
आणि दमलेल्या प्राणातले श्वास
उभारून येतात नव्या जोमाने..
राखेतल्या फिनिक्ससारखे...

कविता

Submitted by Asu on 19 December, 2018 - 13:35

*कविता*

भावनांचा बाण जेव्हा,
हृदय छेदून जातो.
रक्तरंजित जखमेतून तेव्हा
कवितेचा हुंकार येतो.

शब्दकळ्यांना झुळूक जेव्हा,
भावनांची फुंकर घालते.
कळत नकळत तेव्हा
कवितेचे फूल फुलते.

स्वयंभू अन सर्वव्यापी
फुलपाखरी मधुगंध कुपी
दु:खी, मुकी, छंदी फंदी
कविता असते ब्रम्हानंदी

कविता कधी माझी नसते
कविता कधी तुमची नसते.
हृदयाला भिडणारी,
कविता फक्त कविता असते.

शब्दखुणा: 

मनी उसळते कधी कधी

Submitted by निशिकांत on 19 December, 2018 - 00:17

गोंधळलेली व्यक्तीसुध्दा विचार करते कधी कधी
वाट शोधण्यासाठी उर्मी, मनी उसळते कधी कधी

मऊ मुलायम माणसासही दुर्धर होतो रोग जसा
बनून कातळ जगावयाची, आस उमलते कधी कधी

पिले उडाली, मजेत तिकडे, आनंदी आनंद तरी
सुरुकुतलेल्या गालांवरती ओघळते का कधी कधी?

खून, दरोडे, फसवा फसवी, बलात्कार पानोपानी
वाच मुलांना पेपर म्हणणे, नको वाटते कधी कधी

श्रावण नाही सेवा करण्या, खूप पटवले मनास पण
वृध्द वधाया दशरथ नसतो, मनात सलते कधी कधी

रक्षण मिळते स्त्रीभ्रुणास जर, जुळ्यात मुलगा असेल तर
नसता गर्भाशयीच हत्त्या निश्चित असते कधी कधी

करार ...

Submitted by स्मिता द on 18 December, 2018 - 00:46

खूप वर्षांपूर्वी लिहिलेले आहे. ही गझल नाही कारण मला गझल लिहिता येत नाही. Happy काही मनात आले ते कागदावर उमटले इतकेच......

करार

बरीच माझी दु:खे अजून उधार आहे
तराजूच्या पारड्याशी त्यांचा करार आहे

अज्ञातवासाचा पता कोणास देत नाही
तरी शोधती मला ती दु:खे हुशार आहे

नाही बघितले कवडसे, नाही कधी स्वप्ने
न केल्या गुन्ह्याची शिक्षा हजार आहे

निषेध नोंदवण्याची जुनी सवय टाकली
कोपरा दुमडूनी परंतु हळवा नकार आहे

एवढे उपकार कर

Submitted by द्वैत on 17 December, 2018 - 23:41

एवढे उपकार कर
एकदा स्वीकार कर

दे नवे आरोप अन
काळजाला ठार कर

चुंबला होतास ज्या
मस्तकावर वार कर

टाक वगळूनी मला
स्वप्न तू साकार कर

मर्द आहेस?? तू तुझा
बघ जरा विचार कर

घे जराशी रम पुन्हा
कर तुझा उद्धार कर

द्वैत

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन