काव्यलेखन

सुख मी मानले

Submitted by निशिकांत on 7 September, 2020 - 00:14

भेटावयाला दु:ख येता, ना कधी धास्तावले
जे जे मिळाले जीवनी त्यालाच सुख मी मानले

ध्यानात येता सुरकुत्यांना सर्व घर कंटाळले
वृध्दाश्रमाची वाट धरली, आपुल्यांना सोडले

झुंडीत मीही वेदनांच्या सोबतीने चालता
संपूर्ण झाली जीवनाची सफल यात्रा वाटले

स्वप्नी पहाटे भेटले जेंव्हा मला मी कालची
त्या कागदी नावा, नि भिजणे, बालपण रेंगाळले

जावे कुठे? हे ना समजले पण तरीही चालते
जाऊ नये कोठे परंतू पाहिजे हे जाणले

स्वप्ना तुझे उपकार, स्वप्नी दावसी मज जे हवे
औकात माझी काय आहे? वास्तवाने दावले

स्वप्नपरी 2

Submitted by अरविंद डोंगरे on 5 September, 2020 - 13:45

नाजूक मनाचे हे विचार
त्याची वेगळीच परिभाषा।
जीवनात अशी कोणी भेटेल
मनाला नव्हती आशा ।

पाहुनि स्वप्नपरी च लावण्य
मन माझं फुलपाखरू झालं।
नेहमी भिरभिरणार मन
तिच्या भोवती फिरायला लागलं।

साध्याश्या अशा शृंगारात
तिची कळी न कळी खुलली।
जणू अवणी वर ह्या
स्वर्गातली कामिनी अवतरली।

किती सुंदर हा पेहरावा
त्यात तुझ्या रूपाचा गोडवा।
पाहुनि कमनीय रुपमाती
वाटे सर्वानाच हेवा।

नाजूक तो कमनीय बांधा
त्याने मी आकर्षित गेलो ।
वाटे मला असेल हे आकर्षण
पण मी तर प्रेमात पडलो।

शब्दखुणा: 

शाळा

Submitted by दवबिंदू on 5 September, 2020 - 04:07

शाळा

देवी सरस्वतीचे...
मंदिर असते...
शाळा!

जीवनी ज्ञानार्जनाचा...
श्रीगणेशा करते...
शाळा!

नियमांची आखून चौकट...
शिस्त लावते...
शाळा!

सुभाषितांतील देऊन शिकवण...
संस्कार करते...
शाळा!

राष्ट्रगीत अन् झेंडावंदन...
देशभक्ती मनीची दृढ करते...
शाळा!

कधी कट्टी, कधी बट्टी...
सवंगड्यांचा मेळा असते...
शाळा!

करिता दंगामस्ती... खोड्या...
शिक्षा जरी करते... सुधारण्याची संधी देते....
शाळा!

गायन, नृत्य... नाटक, चित्रकला...
बीज कलेचे मनी रुजवते...
शाळा!

अशी झाली तिन्हीसांज

Submitted by तो मी नव्हेच on 4 September, 2020 - 10:48

अशी झाली तिन्हीसांज
आली निळाई दाटून
क्षितिजाने बांधियले
लाल केशरी तोरण

पक्षी फिरती माघारी
मनी घरट्याची आस
वात लावूनिया दारी
घर बघते वाटेस

हळूहळू ती निळाई
सरे क्षितिजाकडेला
शांत रात मोहवते
तप्त धरणी तनूला

गळा किन किन वाजे
घंटा गोठ्यात गुरांच्या
येई भाकरीचा वास
दारी प्रत्येक घराच्या

साऱ्या आसमंती दाटे
मंद पिठूर चांदणं
माझं गाव दमलेलं
घेते समाधानी झोप

-रोहन

शब्दखुणा: 

वर्ख माझ्या चेहर्‍याचा

Submitted by निशिकांत on 4 September, 2020 - 00:07

वर्ख माझ्या चेहर्‍याचा आज कोणी काढला?
वास्तवचा घोट कडवा का असा हा पाजला?

लूट झाली मंदिरी तो पंचनामा वाचला
"रात्र सारी चोर जागे देव होता झोपला"

अंतरीच्या वेदना मी का जगाला दाखवू?
दु:ख ज्याने ओळखावे तोच परका भासला

हासणे छदमी तयाचे पाहता रागावले
एक ठोकर मारली अन् आरसा मी फोडला

टाळण्या नजरा विषारी चेहरा झाकू किती?
बंडखोरी शस्त्र उरले खूप गुदमर सोसला

वाट अवघड चालते मी पण जमाना का असा
पाय माझा घसरण्याची वाट पाहू लागला?

वाढदिवशी चार भिंती थंड होत्या सोबती
पण शुभेच्छांचा उबारा फेसबुकवर लाभला

...तुला भेटल्यानंतर

Submitted by महेश मोरे स्वच्छंदी on 3 September, 2020 - 22:14

..तुला भेटल्यानंतर
- महेश मोरे (स्वच्छंदी)

आयुष्याचे गाणे झाले..तुला भेटल्यानंतर
हे जगणे सोन्याचे झाले..तुला भेटल्यानंतर

जे जे माझे होते ते ते..ते दोघांचे झाले
आणि तुझे ते माझे झाले..तुला भेटल्यानंतर

समोर आल्या नंतर अवचित जे ओठांचे व्हावे
ते ते या देहाचे झाले..तुला भेटल्यानंतर

बोलायाला बंदी होती तुला भेटण्याआधी
हसायचेही कोडे झाले..तुला भेटल्यानंतर

तुझ्या अदेवर दुनिया वेडी आहे माहित होते
मन माझेही वेडे झाले..तुला भेटल्यानंतर

आपण का जगतो?

Submitted by Santosh zond on 3 September, 2020 - 01:42

आपण का जगतो ?
भुक असणार्‍या पोटासाठी की उद्या नसणाऱ्या नोटासाठी!
जगण्या मरण्याची स्पर्धा असणार्‍या जगात कुणाला तरी हरवण्यासाठी की स्वतःच वेगळं असं अस्तित्व निर्माण करण्यासाठी!
आज असणार्‍या लोकांसाठी की चाके नसणाऱ्या झोक्यासाठी!
अंगा खांद्यावर खेळणार्‍या निशब्द देवासाठी की पोटात असतांना पदराची सावली देणाऱ्या आईसाठी!
जगणं शिकवणाऱ्या मित्रांच्या मदतीसाठी की हसणं शिकवणाऱ्या त्यांच्या सोबतीसाठी !
स्वर्ग भासणारा निसर्ग पाहण्यासाठी की नरक बनवणाऱ्या लोकांना थांबवण्यासाठी!!
आपण जगतो स्वतःसाठी की आनंद वाढवणाऱ्या आपल्यासाठी!

आपण का जगतो?

Submitted by Santosh zond on 3 September, 2020 - 01:42

आपण का जगतो ?
भुक असणार्‍या पोटासाठी की उद्या नसणाऱ्या नोटासाठी!
जगण्या मरण्याची स्पर्धा असणार्‍या जगात कुणाला तरी हरवण्यासाठी की स्वतःच वेगळं असं अस्तित्व निर्माण करण्यासाठी!
आज असणार्‍या लोकांसाठी की चाके नसणाऱ्या झोक्यासाठी!
अंगा खांद्यावर खेळणार्‍या निशब्द देवासाठी की पोटात असतांना पदराची सावली देणाऱ्या आईसाठी!
जगणं शिकवणाऱ्या मित्रांच्या मदतीसाठी की हसणं शिकवणाऱ्या त्यांच्या सोबतीसाठी !
स्वर्ग भासणारा निसर्ग पाहण्यासाठी की नरक बनवणाऱ्या लोकांना थांबवण्यासाठी!!
आपण जगतो स्वतःसाठी की आनंद वाढवणाऱ्या आपल्यासाठी!

दिस मावळू लागता

Submitted by द्वैत on 3 September, 2020 - 01:40

दिस मावळू लागता

दिस मावळू लागता
जीव कासावीस होतो
परतीच्या वाटेवरी
तुझी चाहूल शोधतो

कधी नभाला सांगतो
तुझ्या माझ्या आठवणी
तुझे चांदण्यांचे गाणे
गुणगुणतो अंगणी

तुझ्या तुळशीच्यापाशी
लागे रोज सांजवात
दरवळे मंद मंद
तेव्हा तुझा पारिजात

लाटा पुसुनिया जाती
ओल्या वाळूतले ठसे
काळजात कोरलेले
सांग पुसायचे कसे

वारा वाहतो मुक्याने
दुःख लपवून सारे
त्याच्या वेदनेची कथा
सांगे पान गळणारे

द्वैत

खेळ माझा मी हरावे वाटले

Submitted by निलेश वि. ना. शेलोटे on 2 September, 2020 - 14:48

दुःख होता का हसावे वाटले
दुःख काही का जपावे वाटले

रोज गेलो पीत मीही आसवे
रोज प्याले का भरावे वाटले

भानही माझे कुठे होते मला
भान येता का रडावे वाटले

खेळ माझा मीच होता सोडला
खेळ माझा मी हरावे वाटले

काढले होते जरी आयुष्य मी
का कधी होते जगावे वाटले

निलेश वि. ना. शेलोटे
वृत्त :- मेनका
(गालगागा गालगागा गालगा)

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन