काव्यलेखन

सेंचुरी

Submitted by Asu on 13 September, 2018 - 23:53

सेंचुरी

सरले किती
उरले किती
हिशोब कशाला
मांडायचे

तारुण्य अजून
सरले नाही
जगण्या नियतीशी
भांडायचे

हसत बोलत
डुलत झुलत
आनंद उधळीत
फिरायचे

छक्क्यावर छक्का
मारून झाले
ठरले सेंचुरी
मारायचे

देवा फक्त
बळ द्यावे
रन काढण्या
पळायचे

आपण आपले
जगून झाले
आता परोपकारा
जगायचे

सरले किती
उरले किती
हिशोब कशाला
मांडायचे

शब्दखुणा: 

भारलेल्या त्या क्षणांचे

Submitted by अनन्त्_यात्री on 12 September, 2018 - 09:13

भग्न शिल्पातून भटकत कोणते हे भूत रात्री
विव्हळले, "आरंभ विसरा, शेवटाची येथ खात्री
भोगुनी उपभोग उरते शून्य केवळ मर्त्य गात्री
क्षणिक येथे तेज, अंती घोर तम प्रत्येक नेत्री"

चांदण्याच्या कवडशाने भग्न मूर्ती उजळली
ध्वस्तता मिरवीत अंगी अंतरीचे बोलली,...
"निर्मितीचा दिव्य प्याला प्राशुनी मज घडविले,
आज जरी मी भंगले अन विजनी ऐसी विखुरले
सर्जनाच्या अमृताने अजूनही मी भारले….

....भारलेल्या त्या क्षणांचे तेज असते शाश्वत
तेच साऱ्या सर्जनाचे, निर्मितीचे इंगित "

अतूट मैत्रीची आठवण

Submitted by NEILSAGAR on 12 September, 2018 - 01:59

निर्णय चुकतात आयुष्यातले
आणि आयुष्य चुकत जाते
प्रश्न कधी कधी कळत नाही
आणि उत्तर चुकत जाते
सोडवताना वाटतं
सुटत गेला गुंता
पण प्रत्येक वेळी
नवनवीन गाठ बनत जाते
दाखविणाऱ्याला वाट माहीत नसते
चालणाऱ्याचे ध्येय मात्र हरवून जाते
दिसतात तितक्या सोप्या नसतात काही गोष्टी
अनुभव म्हणजे काय हे तेव्हाच कळते
पण अशा वाटेवरून जाताना तुझ्या मैत्रीच्या
अतूट बंधनाची आठवण येते......

मार्ग नाही गावलेला

Submitted by निशिकांत on 12 September, 2018 - 00:39

मार्ग नाही गावलेला

यक्षप्रश्नांनी सदा वैतागलेला
उत्तरांचा मार्ग नाही गावलेला

पापण्या भिजतात तेंव्हा नेमका का?
कोपरा असतो मनी भेगाळलेला

लिप्त संसारी तरी वारीत जाता
जाहलो सर्वांसवे भक्ताळलेला

कोणते घरटे अता आबाद आहे?
लेकुरे उडताच जो तो संपलेला

जो विटेवर कैद आहे, संकटी तो
पाहिला मदतीस नाही धावलेला

हालवाया गदगदा सिंहासनाला
पाहिजे जनक्षोभ धगधग पेटलेला

का दुरुत्तर द्यावयाचे उत्तराला?
मी निरुत्तर मार्ग आहे शोधलेला

गौरवान्वित ईशमाथीच्या फुलांना
शाप "व्हा निर्माल्य"आहे लाभलेला

दत्त एक स्वप्न

Submitted by डॉ.विक्रांत प्र... on 11 September, 2018 - 12:26

दत्त एक स्वप्न
निद्रेला गिळून
अस्तित्वा भरून
उरलेले ||

दत्त एक सत्य
विश्वाला गाळून
काळाला सारून
थांबलेले ||

दत्त एक जगणे
श्वासात भरून
हृदयात येवून
वसलेले ||

दत्त एक प्रार्थना
अवघे सुटून
एकटे उरून
उमटलेली ||

दत्त एक साधन
श्रद्धेत रुजून
शरण होवून
अंगिकारले ||

कृपे वाचूनिया
दत्तास कळणे
कदापि घडणे
नाही नाही ||

म्हणून विक्रांत
मीपण सोडून
उगाच पडून
दत्तपदी ||

चला संकटांनाच चारू खडे

Submitted by स्वच्छंदी महेश on 11 September, 2018 - 03:28

फुटो ऊर अथवा तुटो आतडे
चला संकटांनाच चारू खडे

जरी मोडला जिंदगीचा कणा
उभारू नव्याने मनाची शिडे

पुरेसा भरु जोम धमन्यांत अन्
उभे ठाकुया मग नशीबापुढे

स्विकारून कोलंबसाचा वसा
दिमाखात देऊ जगाला धडे

उभे गाव हरले तरी आजही
लढा देत आहे जुने झोपडे

असा घाव देऊ पहाडास की
चितारून जावे नभाला तडे

खरी वाट शोधू चला यार हो
तिमीराकडोनी प्रकाशाकडे

- स्वच्छंदी/महेश मोरे

शब्दखुणा: 

कविता माझी सोनपरी

Submitted by Asu on 10 September, 2018 - 13:07

कविता माझी सोनपरी

सुवर्णफुले उधळीत आली
आनंदाची खैरात झाली
पणत्या लावा दारोदारी
स्वर्गातून आली सोनपरी

संसाराच्या वेली फुलली
मोगरकळी घरी उमलली
सुगंध उधळीत घरीदारी
स्वर्गातून आली सोनपरी

मंगल मंगल झाले सारे
वदती सर्वां गंधित वारे
आनंद विहरतो खरोखरी
स्वर्गातून आली सोनपरी

नाचू किती गावू किती
वेड लागेल वाटे भीती
भाग्यवान मी या भूवरी
स्वर्गातून आली सोनपरी

पणती आज घरा पेटली
उजळेल उद्या धरा सगळी
धन्य देवा कृपा मजवरी
स्वर्गातून आली सोनपरी

या भग्न मंदिरात , मग्न होऊन आरती करतोय

Submitted by सिद्धेश्वर विला... on 10 September, 2018 - 03:53

या भग्न मंदिरात

मग्न होऊन आरती करतोय

भित्तीचित्र खुणावतायत

दाखवतायत क्षीण भग्नता

चक्रपाणी मोडके हात घेऊन उभा

कधी कोसळेल सांगता येणार नाही

असा गाभा

खांबावर डोलारा सारा

विदारक सारे, पण दैदीपयमान इतिहास सांगणारे

इतिहासातली प्रसन्नता त्या भग्नावस्थेतहि कायम

ती विचित्र निरव शांतता , जळमटं , वेली

यांनीच खांद्यावर पेललेली रखवाली

वृक्षांनी घातलेला घेराव

अथपासून इथपर्यंत केलेला अभेद्य बचाव

निसर्गाचे अनोखे कर्तृत्व पाहून स्तंभित झालो

भग्नावशेष मनात साठवून

मनाएवढा ग्वाही त्रिभुवनात पाहिला नाही

Submitted by सिद्धेश्वर विला... on 10 September, 2018 - 03:49

मनाएवढा ग्वाही त्रिभुवनात पाहिला नाही

योग्य, अयोग्य, नीतिबाह्य, बरे, वाईट

ज्याचे त्याचे मन देई , ज्याला त्याला ग्वाही

बाह्यमन असो कसेही

तरी अंतर्मन सारे पाही

कुणाचे मन जागोजागी पळे

कुणाचे क्षणात दुःखाचे तळे

कुणाचे मन नउ मण जळे

मनी कुणी गाठ ठेवता

या मनाची थोरवी

सांगू शके न विधाता

सुखादिकांचे ज्ञानार्जन

मन एकची साधन

असावे सधन,सद्विचारांनी

सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन