काव्यलेखन

हाच क्षण

Submitted by अनन्त्_यात्री on 8 October, 2021 - 06:37

चाल चाल चालत गेलास
वणवण भटकून थकून गेलास
हाच क्षण मोलाचा
रोवून पाय
थांबायचा

दार दार ठोठवत गेलास
उंबरा उंबरा झिजवत राह्यलास
हाच क्षण मोलाचा
तोडून दार
घुसायचा

वाच वाच वाचत गेलास
वाचून वाचून साचत गेलास
हाच क्षण मोलाचा
फोडून बांध
लिहायचा

आज माझ्या वेदनेला

Submitted by निशिकांत on 7 October, 2021 - 10:27

तृप्त मी खाऊन कोंडा
अन् जरी धोंडा निजेला
कोंदले भाळावरी मी
आज माझ्या वेदनेला

मृगजळावरती सुखाच्या
ना कधीही भाळलो मी
वेदनेची साथ शाश्वत
हात धरला नांदलो मी
वेदनेच्या सावलीची
जाण होती जाणिवेला
कोंदले भाळावरी मी
आज माझ्या वेदनेला

उच्चभ्रू वस्तीत आम्ही
कैद केले का सुखाला?
या जगाने जाणले ना
मुक्त त्याच्या वावराला
रोपटे कुंडीत लाउन
का कधी मिळतो तजेला?
कोंदले भाळावरी मी
आज माझ्या वेदनेला

प्रेमाचा जुगार

Submitted by अक्षय समेळ on 7 October, 2021 - 01:06

भिडताच नजरेला नजर आपली
प्रेमाचा सजला जुगार पटलावरी
फेकले फासे, पहिले दान पडले
पहिल्याच पणाला हृदय अर्पिले

हळूहळू स्वतःचा विसर पडला
जसा खेळ चांगलाच रंगात आला
हारता हारता कळलेच न मजला
प्राण माझा कधी पणाला लागला

उरले नव्हते आता मज जवळ काही
जिंकली होती ती शेवटचे दान ही
संपला होता प्रेमाचा जुगार पटलावरी
हाती माझ्या मात्र काहीच लागले नाही

- अक्षय समेळ.

एक महाकवी असा ही होऊन गेला...

Submitted by अक्षय समेळ on 6 October, 2021 - 00:11

माझे प्रेरणा स्त्रोत असलेले महाकवी ग्रेसना ही कविता समर्पित.

अथांग साहित्याच्या सागरात
एक माणिक खास चमकून गेला
आपल्या शैलीशी तडजोड न करणारा
एक महाकवी असाही होऊन गेला

अर्थाचे जाळे त्याला शब्दांची किनार
त्याचे काव्य जणू विश्वाचा आकार
गहन अन् गंभीर विषयाला गुढतेचे वलय
कवी ग्रेस म्हणजे कोणी साधा कवी नव्हे

एक एक शब्द जणू परका वाटावा
अगदी विद्वाना देखील अर्थ न लागावा
असेच आहे काहीसे ग्रेस चे साहित्य
वाचकांना मंत्रमुग्ध करणारी भाषेची किमया

- अक्षय समेळ.

सुवेळा

Submitted by kavyarshi_16 on 5 October, 2021 - 12:48

स्वागतास भास्कराच्या नेसून हिरवा शालू
सोनकिचे अलंकार चढवून नभ घेता बाहू

तीन टप्प्या मधली चिलखती ची अभेद्यता
शिकवून जाई आम्हा झुंजार ची निडरता

मलाच काय सगळ्या भटक्यांचे आकर्षण म्हणजे नेढे
ह्या राजगडच्या पूर्वेच्या सोन्याचे कौतुक करावे तेवढे थोडे

सुवेळी खुलणारी म्हणून तू सुवेळा
जनसामान्यांना किती लावशील ग तू लळा

जिजाऊ नंतर राजांचा अधिक सहवास तुझ्या म्हाळी ग
चिरतरुण राजगडाची धाकटी लेक शोभते ग
-ऋषी

कशाला लालसा?

Submitted by निशिकांत on 5 October, 2021 - 10:21

का उगा तिमिरास भ्यावे माणसा?
मात देतो ज्यास छोटा कवडसा

ज्येष्ठ मी पण माय म्हणते "पाडसा"
वाटतो तिज मी न मोठा फारसा

शायरांनी वापरोनी जाहला
केवढा कंटाळवाणा आरसा!

का मला उपदेश करता नेहमी?
मी बरा आहे, जसा आहे तसा

बोलतो खोटे, खरे बिनधास्त मी
घेतला ना सत्यवाद्यांचा वसा

दे पसंती! पाहुनी फोटो कशाला
क्त चर्चा तो तसा अन् हा असा

सातच्या आतच घरी ये तू मुली
राहिला नाही कुणाचा भरवसा

छेडता तारा जशा झंकारती
पाहुनी तुज तेच होते राजसा

लावता नावात "राजे" का उगा?
जाहले संस्थान असुनी खालसा

विना शर्त ते मान्य मला

Submitted by कविन on 5 October, 2021 - 04:34

'सोडून जाशील अर्ध्यावरती'
दिलास हा अभिशाप मला
जाता जाता विस्मरणाचा
दिलास तू उ:शाप मला

तुला, नशीबा..; बोल लावू मी (?)
कणखर केले तूच मला
चौकट व्यापक करण्याचेही
तूच दिले सामर्थ्य मला

तुझ्या नि माझ्या मधले अंतर
'मिटावेच', ना ध्यास मला
जसे नि जेव्हा, जे जे होईल
विना शर्त ते मान्य मला

(तशी जुनीच आहे ही कविता. इथे आणली नव्हती हेच लक्षात नव्हत, ते आज लक्षात आलं म्हणून इथे आणली)

शब्दखुणा: 

योग म्हणूनी जुळून आला

Submitted by निशिकांत on 5 October, 2021 - 00:38

( या कवितेस विनोदी म्हणा किंवा जीवनाचे जहाल वास्तव म्हणा. )

ऑक्सिजनचा वातावरणी
कमी पुरवठा असेल झाला
दाखल आयसीयूत व्हायचा
योग म्हणोनी जुळून आला

जीवन शैली तीच असूनी
वेळ पुढे का सरकत नाही?
रात्र आजही काल सारखी
तरी संपता संपत नाही

पत्नीसंगे गप्पा टप्पा
मित्र मैत्रिणी सोडुन झाल्या
भोळीला त्या कळले नाही
आज कशा या तारा जुळल्या?

मुबलक होता वेळ म्हणोनी
एक घेतले पुस्तक हाती
कसले वाचन! कानी माझ्या
माझी मैत्रिण बोलत होती

भाद्रपदाचे कवतिक

Submitted by पुरंदरे शशांक on 3 October, 2021 - 22:24

भाद्रपदाचे कवतिक

रंगपिसारा उघडून देई
श्रावण वेडा अवखळ भारी
हाती येता रंग ढगांचे
भाद्रपदाची खुलते स्वारी

मधेच ओली उन्हे तळपती
सर सर थिरके थेंबघुंगरु
क्षणात लपते उन सोनेरी
पानाकाठी जरा झुरमुरु

कडेकपारी रंग उमलले
माळरान झोकात सळसळे
भिरभिरती रंगांचे अवघे
थवे चमकती रेशिमकवळे

उन्हे तापूनी जरा विसावी
गर्द तरुच्या तळात थोडी
मेघ अडविती किरणांना त्या
डोंगरातुनी येत गडबडी

सरता पाऊस बघे मागुता
पापणकाठी हळवे पाणी
पुन्हा उचलूनी टाके पाऊल
पायवाटीची झुळझुळ गाणी

प्रपोज

Submitted by अभिषेक बच्छाव on 3 October, 2021 - 11:48

अगं थांबशील का, थोडं बोलायचं होतं,
खुप काही साचलयं,थोडं मांडायचं होतं..

नाही काल परवाची ही गोष्ट खूप जुनीच आहे,
दिवस असो की रात्र आठवण मात्र तुझीच आहे..

मित्रांच्या मैफिलीतही आजकाल एकट एकट वाटतयं,
सगळं काही सोडून तुझ्यासोबत फिरावसं वाटतयं..

तुझ्याशी बोलायला आज धाडसं मी करून आलोय,
सकाळी सकाळी देवळात जाऊन नारळ मी फोडून आलोय..

या आयुष्याच्या वाटेवर साथ माझी देशील का?
तुझ्या सुंदरशा नावापुढं नाव माझं लावशील का?

- अभिषेक बच्छाव

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन