#मराठीकविता

नको नको देवा पुन्हा, मनुष्यजन्म या पृथ्वीवर,
माणुसकीचा गंध आणि प्रेम, उरले नाही या जगण्यावर।

स्वार्थासाठी ओरबाडून, निसर्ग हा संपत चालला,
“आपलाच हक्क असावा”, असा अट्टाहास का मांडला?

माणूस आता माणूस नाही, अपेक्षांचा तो गुलाम झाला,
जाती-धर्माच्या कुंपणांनी, तुकड्यांत तो विभागला।

डोंगर-दऱ्या अन अथांग सागर, ओसंडून वाहती नदी,
एवढ्या सुंदर पृथ्वीची, कोणालाच का कळेना महती?

सुंदर या वसुंधरेवर, सीमारेषा अनेक आखल्या,
शेजारी असूनही माणसांच्या, कुरापती मात्र वाढल्या।

निवडणुकीचे पडघम सर्वत्र वाजू लागले,
नेत्यांना आता लोकशाहीचे वेध लागले.
हौशी आणि नवखे सर्वच आता जागे झाले,
दिवसरात्र लोकांमध्ये घिरट्या घालू लागले.

तिकीट मिळवण्यासाठी रान पेटून उठले,
चौकाचौकांत मोठे-मोठे बॅनर लागले.
अण्णा, अप्पा, दादा आणि ताई,
सारेच आपापल्या कामांचे गुणगान गाऊ लागले.

तिकीट मिळवण्याच्या आशेने,
रस्त्यावर शक्ती प्रदर्शन होऊ लागले.
आपापले धागेदोरे नीट वापरून,
तिकीट मिळवण्यासाठी सर्व रांगेत लागले.