काव्यलेखन

प्रभारक

Submitted by चैतन्य रासकर on 31 December, 2018 - 08:42

ही कविता काथ्याकूट: नि...चा धनी (भाग सव्वा आठ) या कथेचा भाग आहे, त्यामुळे ही कथा वाचल्यानंतर या कवितेची गमंत कळेल.

तू नसावीस..
मी व्हावे कासावीस..
अन... तुला शोधावे घरभर..
कापावे मन थरथर...

मग तू दिसावीस, बिछान्यावर पहुडलेली...
थोडी अवघडलेली..
स्वतःमध्ये गुरफटलेली...

पण आज तू बिछान्यावर नाहीस.
माझ्या जवळ नाहीस..
जीव तुटतो ग..
जेव्हा तू आसपास दिसत नाहीस

शब्दखुणा: 

कोणासाठी थांबत नाही.

Submitted by निशिकांत on 31 December, 2018 - 00:47

खुशाल चेंडू जगात कोणी
कोणाचेही मानत नाही
चंगळवादी जगी कुणीही
कोणासाठी थांबत नाही

गतकालाचे सोनेरी क्षण
आठवतो अन् गुदमरतो मी
आयुष्याच्या सायंकाळी
इतिहासातच गुरफटतो मी
वर्तमान वांझोटा आहे
विशेष हाती लागत नाही
चंगळवादी जगी कुणीही
कोणासाठी थांबत नाही

टोच नसावी तरी टोचते
काळजास का शल्य एवढे?
कुणी न उरले, उडून गेले
जीवनात जोडले जेवढे
एक कवडसा उजेडही पण
देव अताशा धाडत नाही
चंगळवादी जगी कुणीही
कोणासाठी थांबत नाही

सखा सप्तपदी भव :

Submitted by शब्दरचना on 30 December, 2018 - 23:32

जगासमोर जोडलेल्या नात्यासाठी किंवा कागदोपत्री नाही
मनापासुन माझा हवा होतास तू ,
माझ्यामधुन व्यक्त व्हायला हवा होतास तू ,
अगदी काहीच नाही तर...
माझ्या चेहऱ्यावरील एखादी रेष तरी हवा होतास तू,
" सखा सप्तपदी भव : " म्हणत माझ्याशी जोडलेल्या तुझ्या आडनावासारखा
स्पष्ट व्हायला हवा होतास तू . . . . . 

कुबेरा केवढी करशील घासाघीस तू ?

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 30 December, 2018 - 11:44

उगाचच आणतो आहेस का जेरीस तू
बिलगल्या छाटतो आहेस का वेलीस तू

प्रवाहू लागली आहे नदी ही गोठली
किना-या कोणती जादू अशी केलीस तू ?

तुलाही काढले जाईल बघ मोडीमधे
घराच्या अडगळीमधले जुने शो-पीस तू

मला समजायला माझी लिपी समजून घे
कथा वाचून ही होशील कासावीस तू

कसा विझणार हा वणवा तुझ्या जगण्यातला
भिजाया पावसामध्ये कुठे गेलीस तू

तिची श्रध्दा, तिचा विश्वास, ही निष्ठा तिची
समजण्याची कधी केलीस का कोशीस तू ?

जरासे प्रेम होते पाहिजे बदल्यामधे
कुबेरा केवढी करशील घासाघीस तू ?

सुप्रिया

आहे उसंत कोठे?

Submitted by निशिकांत on 30 December, 2018 - 02:06

आहे उसंत कोठे ?

आहे उसंत कोठे ? लिहिण्यास चार गझला
पोटात भूक जळता होती पसार गझला

मरगळ मनात असता रुसतात शब्द सारे
कलमेतुनी न झरती माझ्या चुकार गझला

हाती धनुष्य त्याच्या, सावज समोर आले
आक्रंद त्या जीवाचा, थिजती अपार गझला

ते विश्व भावनांचे इतिहास आज झाले
आठव बनून आता छळतात फार गझला

राणास ना उमगली मीरा झपाटलेली
त्याने दिल्या विषाच्या, बनतात धार गझला

जेंव्हा वसंत फुलतो, धरती नटून असते
आकारती नवेली शब्दात नार गझला

शायर उदंड झाले बरसात शायरीची
लावून "सेल" आता द्याव्या उधार गझला

अभंगवाणी

Submitted by Asu on 29 December, 2018 - 12:00

अभंगवाणी

परनारी धन | भोगी तो दुर्जन |
ऐशा भगवन | मानू नये ||

मानी स्वतः इश | करी जयकार |
ऐसा भोंदू नर | ओळखावा ||

म्हणे बाबा माता | फसवी जनता |
तया शत लत्ता | तू हाणाव्या ||

देवाचे दलाल | होती मालामाल |
करा त्यांचे हाल | वेचोनिया ||

मनी हवी श्रद्धा | नको अंधश्रद्धा |
मानी त्यास गध्धा | समजावा ||

जया चित्त स्थिर | आणि निर्विकार |
तया कै आधार | कुबड्यांचा ||

नारी सत्ता धन | मृत्तिकेसमान |
मानी तोची जन | भगवंत ||

शब्दखुणा: 

स्त्री -एक स्वयंसिध्दा

Submitted by mrunal walimbe on 29 December, 2018 - 11:15

स्त्री तू वसुंधरा जिवाश्मांची
तूच कामिनी यौवनाची
तूच वाघिणी हिमतीची
तूच स्वामिनी कुळाची
तूच भार्या पतीची
तूच माता लेकराची
तूच भगिनी भावाची
तूच सखी मैत्रिणी ची
तूच विद्या ज्ञान प्रसाराची
तूच सरस्वती सुरेल स्वरांची
तूच सरिता साहित्य रूपी जलाची
महाभारतातील द्रौपदी तू
रामायणातील सीता तू
सावळ्या कान्हाची यशोदा तू
शिवबाची जिजाऊ तू
लढवय्या अशी झाशीची राणीही तू
आजच्या युगाची प्रगती तू
प्रयत्नांना लाभलेली उन्नती तू
खरचं साऱ्यांच्या यशाची गुरूकिल्ली तू
तुज वाचून न कुठला जीव

ए.. सखी

Submitted by Rekhaansh on 28 December, 2018 - 07:59

ए.. सखी

पुसुनी टाक हे आसू
का बांधे पायात बेड्या
काढुनी टाक मनातुनी
खुळे समजुती वेड्या

अगं वेडे का हे डोळे
आसवांनी भरले
हृदयात भीतीचे सावट
हुंदक्यांनी दरदरले

काढुनी टाक आता
भीती तू मनाची
लाज बाळगू नको
त्या आडमुठ्या जनाची

कधी तरी तू जीवन
असं काही जगशील
आज हसणारे जग
उद्या तुझीच वाहवा करतील
उद्या तुझीच वाहवा करतील

अशी का भूक...,

Submitted by रुपेंद्र कदम 'रुपक' on 28 December, 2018 - 01:07

अशी का भूक वरचढ सारखी होते
फळ्यावर वर्तुळाची भाकरी होते

मला टाळायचा असतो तुझा रस्ता
न कळता वाट माझी वाकडी होते

तुझे मंदिर तुझी पेटी भरत जाते
कदाचित याचसाठी आरती होते

किती माया किती ती काळजी करते
म्हणूनच लेक बापा लाडकी होते

जगाचा घाव काट्यावर कधी पडला
कुठे व्याकुळ फुलाची पाकळी होते ?

© रुपेंद्र कदम , पुणे
✍ 22 ऑक्टोबर 2018

आतातरी मनाला सांगावयास ये ना...

Submitted by माउ on 27 December, 2018 - 20:00

आतातरी मनाला सांगावयास ये ना
धावून फार झाले, रोखावयास ये ना..

जिंकून द्यायला मी आहे तयार हल्ली
तूही जरा स्वतःला हरवावयास ये ना..

जखमा हजार केल्या लांबून श्वापदांनी
काळीज पाकळीचे सांभाळण्यास ये ना..

गेले दुरून सारे..दु:खास जोजवूनी
आसक्त वेदनेला बिलगावयास ये ना...

चोरून भेटताना चोरी दिसे जगाला..
काळोख ओढुनी तू झाकावयास ये ना..

काही लुटून नेले.. काही निघून गेले...
श्वासास शेवटाच्या अडवावयास ये ना...

-रसिका

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन