काव्यलेखन

वापराया लागलो

Submitted by निशिकांत on 3 October, 2021 - 10:00

शब्द विद्रोही अताशा वापराया लागलो
वादळाचे गीत ओठी गुणगुणाया लागलो

मूठ माझी बंद होती लाखमोलाची तरी
चावडीवर लक्तरांना वाळवाया लागलो

आव असतो ध्येय मोठे गाठण्याचा नेहमी
शोधण्या उंदीर डोंगर पोखराया लागलो

रोजच्या त्या मेजवान्या, पंचतारांकित सजा
मौज झुणका भाकरीची अनुभवाया लागलो

शक्य नसते पण तरीही वास्तवाला झाकतो
क्रीम लावत सुरकुत्यातुन मुक्त व्हाया लागलो

माळ कवड्यांची गळा अन् ढोंग अंबेचा उदो
जोगव्याने भूक माझी भागवाया लागलो

अंधश्रध्दा, पिंपळावर भूत असते अंगणी
जाग येता रामरक्षा पुटपुटाया लागलो

बडबडगीत

Submitted by Rudraa on 1 October, 2021 - 21:26

उठ उठ,उठ उठ आईची बडबड,
गार गार गारठ्याला भलतीच चड ।।
भिर भिर, भिर भिर पक्षांची भरारी ,
चिवचिव चिमण्याची तांदळाची न्याहरी ।।१।।

सुई सुई, सुई सुई करतो वारा ,
सळसळ पानांचा आवाज निराळा ।।
खड खड,खड खड रस्ता लई भारी ,
रोज रोज बैलगाडीची मौजच न्यारी ।।२।।

सर सर, सर सर पळतात ढग ,
मऊ मऊ गालिच्छे निळे निळे नभ ।।
रिपरिप, रिपरिप पावसांच्या सरी ,
खळखळ पाण्यात माशांची स्वारी ।।३।।

गड गड, गड गड ढगांचा ढोल ,
कडकड कडाड गेला विजेचा तोल ।।
काळी काळी काळी अंधारातली माडी ,
धड धड काळजात धसकन् करी ।।४।।

शब्दखुणा: 

सहसा जो रुंदावत नाही

Submitted by निशिकांत on 30 September, 2021 - 10:13

घेत भरारी उंच उडावे, असे कुणाला वाटत नाही?
ज्याचा त्याचा परीघ असतो,सहसा जो रुंदावत नाही

पाय भुईवर ठेवत वास्तव जगणार्‍या जागृत लोकांना
भव्यदिव्य स्वप्ने बघण्याचे भाग्य कधीही लाभत नाही

प्रसंग बघुनी कधी नरम तर कधी गरम वागणे असावे
"सदा वाकणे हीच लीनता" तत्व मनाला भावत नाही

पाय घसरण्याच्या भीतीने ग्रस्त जाहलेल्या सभ्यांनो !
ध्यान असू द्या रस्त्यावरती ना येताही भागत नाही

करार केला आयुष्याशी हास्य लेवुनी जगावयाचा
दु:ख गाडले खोल अंतरी, डोळ्यातुन ते झिरपत नाही

येशील पुन्हा ह्या वाटेवर ना?

Submitted by निखिल मोडक on 28 September, 2021 - 10:32

थकल्या सगळ्या ह्या पाऊलखुणा
येशील पुन्हा ह्या वाटेवर ना?

वाटेत उन्ह ते अजुनी पडे
तू ऊब सावलीची होशील ना?

दारात प्राजक्त अजूनी उभा
तू बहर तयाचा होशील ना?

ते तळे कधीचे आसुसले
तू मेघ सावळा होशील ना?

तो मारवा कधीचा तळमळतो
तू षड्ज शेवटी होशील ना?

अडखळले प्राण डोळ्यांशी
तू दिठी तयांची होशील ना?

थकल्या सगळ्या ह्या पाऊलखुणा
येशील पुन्हा ह्या वाटेवर ना?

© निखिल मोडक

शब्दखुणा: 

जागत असतो रात्र रात्र मी

Submitted by निशिकांत on 28 September, 2021 - 10:19

(ही कविता फेसबु या विषयावर असल्यामुळे अपरिहार्यपणे इंग्रजी शब्द आले आहेत)

नातू नाती मला शिकवती
शिक्षक ते अन् जणू छात्र मी
फेसबुकाची किमया सारी
जागत असतो रात्र रात्र मी

तरुणाईला साद घालण्या
तरल भाव गजलेत पेरतो
वेगावेगळ्या समुहावरती
"लाइक" सारे मोजत बसतो
कटुंबियांना यक्षप्रश्न हा
वागत आहे का विचित्र मी?
फेसबुकाची किमया सारी
जागत असतो रात्र रात्र मी

चंद्र सोळा माळलेले

Submitted by निखिल मोडक on 27 September, 2021 - 12:20

श्वास काही गन्धलेले
शब्द काही थांबलेले
कालच्या रात्रीत एका
चन्द्र सोळा माळलेले

माळल्या मिठीत एका
दो जीवांची स्पंदने
क्षणैक अधरी अमृताच्या
घागरीतील मंथने

मंथुनी काढू सखे गं
सुख दुःखे सारी आता
भारल्या गात्रांतूनी
निरवू ये साऱ्या व्यथा

व्यथेलाही लाभू देऊ
एक चंदेरी किनारा
येई तेथे निर्मूया मग
एक चंद्रमौळी निवारा

त्या निवाऱ्यातून पाहू
चन्द्र सोळा माळलेले
कालच्या रात्रीत एका
जोड तारे जन्मलेले

©निखिल मोडक

कस्तुरमोगरी

Submitted by कविन on 27 September, 2021 - 06:59

माझं चांदण्यांचं झाड, माझी कस्तुरमोगरी
तिचा सुगंधाचा पाश, तनामनास मोहवी

तन मन मोहरते, येता साजण ग दारी
स्वर चांदणे शिंपीते, त्याची जादुई बासरी

भान नुरते मी होते, पुरी बावरी बावरी
अंगभर फुलतसे, मग कस्तुरमोगरी

मीच चांदण्याचे झाड, मीच कस्तुरमोगरी
स्पर्श होता साजणाचा, सडा चांदण शिवारी

शाप पूर्वापार आहे

Submitted by निशिकांत on 26 September, 2021 - 09:55

अंतरीच्या पोकळीचा शाप पूर्वापार आहे
भोवताली घोळका, पण एकलेपण फार आहे

नांदतो एकत्र आम्ही दावणीला बांधल्यागत
गुंतणे त्याला न जमले, ही खरी तक्रार आहे

तो करी कर्तव्यपूर्ती वागताना मजसवे पण
प्रेम मिळण्याची अपेक्षा, पूर्ण का होणार आहे?

जन्मदिन लक्षात ठेउन साजरे केले मुलांचे
"जन्मली मीही असावी" हा विषय बेकार आहे

मी हवी माझ्या घराला फ्रीज अन् पंख्याप्रमाणे
संपली उपयोगिता की, वाटते भंगार आहे

बंडखोरी मी कराया लागता समजून आले
चौकटीला तोडणारी आत माझ्या नार आहे

दुसरे तारूण्य ...

Submitted by देवभुबाबा on 24 September, 2021 - 23:56

दुसरे तारूण्य ...

हि धुंद जागराची...

कि मुक्त पाखराची ...

तारुण्य सारून झाली...

चाहुल मुक्त वावराची...

हे विचार प्रगल्भतेचे...

कि वागणे प्रौढतेचे...

नखशिखांत अनुभवांची...

यादीच जणु ल्याली...

झेलून संकटे छाती...

अति पहाड झाली...

विचार फिरता मागे...

नयने दाटून आली...

सुटले ते हातचे ना...

उरले ते भाग्य होई...

मानुन सुख सागराचे

पाणीही गोड होई...

परीक्षित

Submitted by निखिल मोडक on 24 September, 2021 - 22:33

शहराच्या सांदी कोपऱ्यातून
प्रकाश आता हळू हळू निरोप घेतो आहे
त्यालाही जाववत नाही
निरोप घेताना लाल झालेले डोळे लपत नाहीत

अंधार आता सगळे व्यापून टाकताना
ह्या प्रकाशाने मागे ठेवलेल्या चांदणखुणा
स्पष्ट होत जातील

ह्या अंधाराचे भूत मानगुटीवर बसण्याची
माणसालाही विलक्षण भीती
म्हणून अनेक प्रकाशप्रेतांची भुते
त्याने अनेक बाटल्यात बंदिस्त करून ठेवली आहेत

माणसांच्या समाधानासाठी तीही जीन होतील
त्याची प्रकाशाची इच्छा पूर्ण करतील

पण हा अंधार असाच व्यापत राहील
प्रकाशाने रिक्त केलेले सांदीकोपरे

शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन