काव्यलेखन

लावला ना अजुन प्रत्यंचेस माझा बाण मी

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 8 May, 2019 - 01:54

मत्सराने पेटते अन् राख होते... जाण मी !
फक्त ह्यासाठीच ठरते दुर्गुणांची खाण मी ?

एवढ्यासाठीच केवळ ताणतो आहेस ना ?
लावला ना अजुन प्रत्यंचेस माझा बाण मी

मोडतो आहेस जी कैफात ती आठव जरा
घेतली होतीस जी शुध्दीमधे ती आण मी !

पानगळ पाहून माझी हिणवतो आहेस ना ?
फुलवण्यामध्ये तुला कुर्बान केले न्हाण मी

निखळले नाही स्वतः, भिरकावतो आहेस तू
विश्व होते भोवती केले तुझ्या निर्माण मी

वल्गनांची फौज आलेली मला नमवायला
परतली जाणून हे... त्यांच्याहुनी वरताण मी

सांगा कुठे हरवले?

Submitted by निशिकांत on 8 May, 2019 - 01:05

मंदीर मारुतीचे कोणी कुठे हलवले?
येथील गाव माझे सांगा कुठे हरवले?

तो पार मंदिराचा, रात्री जमून सारे
सुख दु:ख सांगताना जाती रमून सारे
हुंकार वेदनांचे नव्हते कुणी लपवले
येथील गाव माझे सांगा कुठे हरवले?

जागेत मम घराच्या झालाय मॉल आता
डीजेवरी डुलूनी धरतात ताल आता
येथे शुभंकरोती होते मला शिकविले
येथील गाव माझे सांगा कुठे हरवले?

विकतो पिझा दुकानी, म्हणतात हट तयाला
गर्दी अमाप असते, आळस घरी बयेला
आईत अन्नपूर्णा, मजला जिने भरवले
येथील गाव माझे सांगा कुठे हरवले?

अश्रू

Submitted by प्रांजली गौतम क... on 8 May, 2019 - 01:05

अश्रू
नयनात सांजवेळी,
दाटून आले पाणी
सांगू कशी कळेना,
ती मागची कहाणी
ना झाली विस्मृत ,
ती जगलेली गाणी
खोल दाटली स्मरणात,
ती ओथंबलेली वाणी
क्षणार्धात पालटले जग,
भरले ते आसवांनी
वाऱ्यासवे सुखसंवेदना,
गेल्या आहेत विरूनी
नुसतीच राहीली इथे,
एक तुझी आठवण स्मरणी
नवीन जग तूझेच,
ते वसलेले पाहूनी
विरक्त झाले या प्रेमात,
अशी तिलांजली वाहूनी
काही आशा ना उरली आता,
या भंगलेल्या मनी
सूकले हे फूल,
न देत वास
जरि भिजले अश्रूंनी
.....प्रांजली

शब्दखुणा: 

शब्दसाम्राज्यींचा राजा

Submitted by पुरंदरे शशांक on 8 May, 2019 - 00:56

शब्दसाम्राज्यींचा राजा

शब्द गाथा वेलीवर
फुले बहरासी येती
परिमळ दाहीदिशा
लोक वेडावून जाती

शब्द कधी आर्तभरे
मधु साजिरे गोजिरे
राग अनावर होता
रौद्र रुपाही नावरे

शब्द झुंजती धडक
विठ्ठलासी थेट धाक
कधी पायी लोळुनिया
विठू अंकी पहुडत

शब्द कडाडे आसूड
जनलोका सुनावत
कधी पाठीवरी हात
चंदनाला लाजवीत

शब्द साम्राज्यींचा राजा
तुकाराम चक्रवर्ती
शब्द सारोनिया मागे
भाव वैकुंठा पोचती

शब्द सारे अलौकिक
वर्णवेना बालकासी
शब्द विरता उराशी
सावळीच कासाविशी

डोळ्यांत उजळते स्वप्न (भवानी वृत्त)

Submitted by माउ on 7 May, 2019 - 18:00

ओसरते शांत दुपार उन्हाचा भार नभाला होतो
सांजेची उसवुन शीव सूर्य रेखीव नव्हाळी देतो

वाळूत पसरते लाट थेंब मोकाट नाचुनी जाती
काठास बिलगते ओल अंतरी खोल आर्जवे उरती

पाण्यात चिमुकले पाय पांढरी साय स्पर्शिण्या जाती
थेंबांची होता फुले हरखुनी मुले वेचुनी घेती

मातीत खेळते पोर कुणी चितचोर स्वप्न आवरते
अलवार गुंफते ऊन तिच्याहातून सांज सावरते

केसांत अबोली फूल सुगंधी भूल वा-यात वाहे
नाही जगताचे भान तिला अभिधान नभाचे आहे

ती टपोर हसते खास निरागस आस होतसे बाधा
खेळात हरवुनी जात उरे सा-यात सानुली राधा

तु अन् मी

Submitted by प्रांजली गौतम क... on 7 May, 2019 - 05:53

तु अन् मी
तु चांद मी चांदनी तूझी
सूर्यमालेत हरवून जाऊ
तु अक्षर मी लेखनी तूझी
कथा एक घडवून जाऊ
तु सतार मी सूर तुझे
गीत एक गात जाऊ
तु पौणिमा मी कला तूझी
अमावस्या पीत जाऊ
तु दृश्य मी दृष्टि तूझी
सौंदर्यात तल्लीन होऊ
तु जीव मी श्वास तूझा
जीवनात विलीन होऊ
तु साद मी आवाज तूझा
प्रतिसाद उमटवत जाऊ
तु फूल मी सुवास तूझा
सर्वत्र दरवळत जाऊ
तु कवी मी कविता तूझी
गाण्यात त्या गुंग होऊ

शब्दखुणा: 

मनमंदिर

Submitted by राजेंद्र देवी on 7 May, 2019 - 02:07

मनमंदिर

विसंबून तुझ्यावर इथवर मी आले
प्रेमात तुझ्या मी मनसोक्त नहाले
होता आयुष्याचा सारीपाट मांडला
अचानक तू गायब झाला

कोठे अनंतात हरवून गेला
अजून परतून नाही आला
रोज जाळते मी
आठवणींचा कचरा ओला

कोंडला जरी श्वास
थांबला जरी निःश्वास
येशील हा होता विश्वास
पण परतुनी तू नाही आला

पुराणवास्तू झाले मनमंदिर माझे
मुर्ती तुझी अजून शाबूत आहे
अजुनी वाट पाहते
मृत्यू आजुनि काबूत आहे

राजेंद्र देवी

शब्दखुणा: 

शेतकऱ्याची आखजी

Submitted by Asu on 7 May, 2019 - 00:39

पाटील परिवाराकडून सर्व आप्तेष्टांना, मित्र परिवारास आणि रसिकांना अक्षय तृतीयेच्या हार्दिक शुभेच्छा!

शेतकऱ्याची आखजी

आली आखजी आली
आली दुष्काळ्या पावली
स्थिती अशी केविलवाणी
पिऊ अश्रूंचेच पाणी

सासरच्या रगाड्यात
बाळी माझी पिसावली
माहेरच्या सावलीला
लेक माझी आसावली

लेक माहेरी आणाया
कुणी धाडा रे मुऱ्हाई
चार दिस लाडाचे
भोगू द्या माझ्या बाई

भरा घागर पितरांची
घरी नसेना का दाणा
रीण काढून धन्याचे
तेल तूप घरी आणा

आई तुझ्याविना हे सारेच आहे अपुरे...

Submitted by दत्तप्रसन्न on 6 May, 2019 - 17:43

आई तुझ्याविना हे
सारेच आहे अपुरे

सोडोनि पाश सारे
वाटेच यावे तिकडे
सावरू मला कसे ते
नकळे मलाच माझे

आहेस का सुखी तू
भेटोनि वाटे पुसावे
श्रमला हा जीव फार
साहू किती वियोग

येना गं तू तरी कि
बोलूच थोडेतरी कि
सोडू कोणा कधीहि
नाही बरेच जाणे

स्वप्नात पाहतो ती
सत्यात शोधतो ती
आईच जाणतो मी
आईच सर्व ठायी

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन