काव्यलेखन

कुठे हरवून जगलो मी

Submitted by निशिकांत on 4 October, 2020 - 10:07

कळेना सावलीलाही कुठे हरवून जगलो मी
कुठे मज जायचे होते, कुठे पोंचून जगलो मी

अहं चा कोष, श्रीमंतीस कंटाळून जगलो मी
जगाशी जोडताना नाळ आनंदून जगलो मी

कधी आश्रम, कधी प्रवचन, कधी धुंडाळली क्षेत्रे
मिळाली ना कुठे शांती, तसा उसवून जगलो मी

तिला आहेत सक्षम पंख याची आठवण देता
उडाया सोबतीने लागली, हुरळून जगलो मी

कधी ओलांडला कातळ, कधी रेतीतही फिरलो
ठशांना पावलांच्या मागुती सोडून जगलो मी

पिता वृध्दाश्रमीचा एक चिट्ठी सोडुनी गेला
" कधी काळी मुलांना सावली देवून जगलो मी "

कारणे हजार येथे थांबण्यासाठी

Submitted by Sakshi pawar on 2 October, 2020 - 13:15

कारणे हजार येथे थांबण्यासाठी
एक ध्यास पुरेसा हो लढण्यासाठी
कित्येक हात येतात पाडण्यासाठी
सावली चिकार आहे तारण्यासाठी
चोहीकडे दाटते निराशा मारण्यासाठी
प्रज्वलित मन कमाल जिंकण्यासाठी
नकारात्मकता जराशी स्वप्न संपण्यासाठी
एक ठिणगी पुरेशी वणवा पेटण्यासाठी...
Sakshi:)

शब्दखुणा: 

दखल घेतली कुणीच नाही

Submitted by निशिकांत on 2 October, 2020 - 12:47

दखल घेतली कुणीच नाही
आज ज्येष्ठ नागरिक दिनाचे औचित्त्य साधून ज्येष्ठांच्या व्यथा सांगणारी ही दुसरी रचना पेश करत आहे.:---

दखल घेतली कुणीच नाही
कोण कशाला जमले होते?
जीर्ण वाळल्या पाचोळ्याचे
का संमेलन भरले होते ?

उदघाटनपर भाषणातुनी
उदासवाणा सूर गवसला
चर्चा, प्रश्नोत्तर सत्रांचा
इथेच होता माग लागला
उत्तर नसलेल्या प्रश्नांचे
वांझोटेपण दिसले होते
जीर्ण वाळल्या पाचोळ्याचे
का संमेलन भरले होते ?

स्त्रीत्वाचे देणे

Submitted by रूपाली विशे - पाटील on 2 October, 2020 - 11:54

२०१२ साली घडलेले दिल्लीचे निर्भयाकांड, हैद्राबादचे दिशा अत्याचार प्रकरण किंवा काल परवा घडलेली हाथरसची घटना. देशात स्त्रियांवरील अत्याचारांची मालिका संपता संपत नाही आहे.

मुलीला गर्भातच उखडून फेकणारा आपला विवेकशून्य बनत चालेला समाज जो पर्यंत स्त्री कडे भोगवस्तू न बघता आपल्या सारखीच हाडामासाची व भाव- भावना असलेली सजीव प्राणी आहे ह्या दृष्टीकोनातून बघणार नाही तो पर्यंत स्त्रियांवरील अत्याचार बंद होतील अशी आशा बाळगण्यात काहीच अर्थ नाही.

का असा वागतो समाज माझा?

Submitted by Santosh zond on 2 October, 2020 - 05:42

का असा वागतो समाज माझा?

का नकोशी वाटते त्यांना ती ?
का हवासा वाटतो त्यांना तो ?
मुलगी असल्यास वडील होतात दीर्घायुषी
का विज्ञान खोटं ठरवतो समाज माझा!

वंशाचा दिवा,वंशाचा दिवा
काहीसा एकेरी चालतो समाज माझा
जन्माला आलेल्या चिंगारीला मात्र
कचऱ्यात कोंबून मारतो समाज माझा!

मग का वंशाचा दिवा तुमचा
आश्रमाकडे प्रकाश दाखवतो
नकोशी असलेली ती मात्र तुम्हाला
जगण्याची नवी वाट दाखवते !

जगवलेला दिवा तुमचा
म्हातारपणी अंधार होतो
लहानशी चिंगारी मात्र
स्वतः जळून पहाट होते !

भाग्य उजळले

Submitted by निशिकांत on 1 October, 2020 - 23:12

(गांधी जयंती निमित्त माझी एक जुनी कविता सादर.)

धूळ झटकुनी साफ सफाई
स्नान घातले भाग्य उजळले
ऑक्टोबरच्या दुसर्‍या दिवशी
गांधी पुतळे मिष्किल हसले

आज संसदेमधे तुला रे
लबाड कोल्हे फुले वाहतिल
"वैष्णव जन" भजनाला गाउन
फोटोसाठी सूत काततिल
तत्त्व शोभते तुझे पुस्तकी
म्हणती पाळुन काय गवसले?
ऑक्टोबरच्या दुसर्‍या दिवशी
गांधी पुतळे मिष्किल हसले

हा एक काळ आहे

Submitted by निशिकांत on 30 September, 2020 - 23:10

(उद्याच्या ज्येष्ठ नागरिक दिनानिमित्त एक रचना. )

आयुष्य सांज झाली
सरली सकाळ आहे
तो एक काळ होता
हा एक काळ आहे

होतो कधी तिच्या मी
प्रेमात रंगलेला
मी एकटाच आता
प्याल्यात झिंगलेला
चढता नशा उमगते
जगणे रटाळ आहे
तो एक काळ होता
हा एक काळ आहे

माझ्याच इशार्‍यांची
त्यांना असे प्रतिक्षा
झालेत थोर, माझी
करतात ते समिक्षा
होतो जहाल केंव्हा
आता मवाळ आहे
तो एक काळ होता
हा एक काळ आहे

*निसटून सरी गेल्या अन्*

Submitted by किमयागार on 30 September, 2020 - 16:15

निसटून सरी गेल्या अन्
ओंजळीत रितेपण उरले
हुरहूर जीवाला छळली
काळीज एक पिळवटले.

घन एक रिता होताना
घनव्याकूळ झाले डोळे
रिमझिम सरींच्या संगे
ह्रदयस्थ वेदना बोले.

नकळत कसे भासांचे
संमेलन येथे भरले
दशदिशांत सुटला वारा
श्वासांचे तोरण हलले.

ही प्राणज्योत थरथरली
देहात तरंगही उठले
आत्म्यातल्या परमात्म्याचे
दर्शन जळात घडले.

-----©मयुरेश परांजपे(किमयागार)-----
०१/१०/२०२०

देश विकल्या जाणार आहे.

Submitted by Pratik jagannat... on 30 September, 2020 - 15:59

विकासाच्या नावाखाली हा देश विकल्या जाणार आहे,
विकल्या आधीच कंपन्या सरकारी, आता शेतीवर खेळणार आहे.

गळा आवरून लोकशाहीचा हुकुमशाही येणार आहे;
शांत राहीलो आज तर उद्या गळा माझाही चिरणार आहे.

संसदेतील बिलांना आता दान असे मिळणार आहे,
चर्चेच्या ओढ्यातून सुटका, रातीत त्याची होणार आहे.

जुन्या मंड्या, अडती-चोर, सारेच आता उठणार आहे;
दलाल होईल बेरोजगार जुने, अन दलाल नवे येणार आहे.

पुन्हा स्वप्ने समृद्धीची बघ डोळ्यात ते रंगवणार आहे.
पण चेहेरे लावून आधुनिकतेचे, जमीनदार मुघली येणार आहे.

जागत असतो रात्र रात्र मी

Submitted by निशिकांत on 29 September, 2020 - 10:36

(ही कविता फेसबुक या विषयावर असल्यामुळे अपरिहार्यपणे इंग्रजी शब्द आले आहेत)

नातू नाती मला शिकवती
शिक्षक ते अन् जणू छात्र मी
फेसबुकाची किमया सारी
जागत असतो रात्र रात्र मी

तरुणाईला साद घालण्या
तरल भाव गजलेत पेरतो
वेगावेगळ्या समुहावरती
"लाइक" सारे मोजत बसतो
कटुंबियांना यक्षप्रश्न हा
वागत आहे का विचित्र मी?
फेसबुकाची किमया सारी
जागत असतो रात्र रात्र मी

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन