काव्यलेखन

बरं वाटतं...

Submitted by शब्दरचना on 8 January, 2019 - 22:38

बरं वाटतं जेव्हा तो म्हणतो
मला तुझं हसणं आवडतं
तुझ्या हसण्यात मला गुंतण आवडतं

मस्त वाटतं जेव्हा तो म्हणतो
तुझ्यासोबत दुरपर्यंत चालणं आवडतं
कातर सांजवेळी तुझ्यासोबत बसणं आवडतं

गोड वाटतं जेव्हा तो म्हणतो
तुझ्यासोबत पावसात भिजणं आवडतं
पुन्हा एकदा तुझ्यासोबत रुजणं आवडतं

आभाळ ठेंगणं होतं जेव्हा तो म्हणतो
तुझ्या डोळ्यांत मला हरवणं आवडतं
अन् तुझ्यामधेच पुन्हा मला सापडणं आवडतं

हळवी होते मीही जेव्हा तो म्हणतो
मला तुझं माझं असणं आवडतं
तुझ्यासोबत मला माझं असणं आवडत
तुझ्यासोबत मला माझं जगणं आवडतं...!

सुखस्वप्न

Submitted by Asu on 7 January, 2019 - 20:32

*सुखस्वप्न*

प्रत्येक दिवस असा असावा
त्याविन दुजा कधी नसावा

कष्टाविना दाम नसावा
बुध्दिमंता मान असावा
भुकेल्यापोटी कुणी न निजावा
थकल्या भागल्या आराम असावा

प्रत्येक दिवस असा असावा
त्याविन दुजा कधी नसावा

पुरुषत्वाचा उन्माद नसावा
स्त्रित्वाचा सन्मान असावा
प्रत्येक घर आनंदाचा
खळखळता झरा असावा

प्रत्येक दिवस असा असावा
त्याविन दुजा कधी नसावा

जातीपाती धर्म नसावा
मानवतेचा व्यवहार असावा
मानवाने मानवासाठी
जगण्याचा निर्धार असावा

शब्दखुणा: 

सध्या हेच करतो की काहीच करत नाही

Submitted by द्वैत on 7 January, 2019 - 12:06

सध्या हेच करतो की काहीच करत नाही
माझ्यावाचून कुणाचे काही अडत नाही

एकाच घरात राहून जी दोघांमध्ये उभी
रोज पाडूया म्हणतो पण भिंत पडत नाही

जेव्हापासून नजर तिची अनोळखी झाली
आसपास कोणीच ओळखीचा दिसत नाही

बाणांहून तीक्ष्ण शब्द हृदयावर जी करतो
अशी जखम सहजासहजी लवकर भरत नाही

काळोख्या रात्रीनंतर नवी पहाट येते
पूर्वी घडत होते तसे.. आता घडत नाही

घराकडे जाणारे रस्ते बरेच आहेत
कुठल्या रस्त्याने परतावे हे कळत नाही

"द्वैता" तुझ्यामते येथे जे जे चूक आहे
डोळ्यांदेखत घडते पण आम्ही बघत नाही

द्वैत

ये सौख्या पण फक्त जरासे खाकरून ये

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 7 January, 2019 - 11:04

नकोस देवू जखम भळभळू साकळून ये
समोर त्याच्या येताना तू सावरून ये

सताड उघडे ठेवत आहे दार मनाचे
ये सौख्या पण फक्त जरासे खाकरून ये

उंचावरून कोसळल्यावर कसे वाटते ?
पाण्याच्या थेंबा-थेंबाला विचारून ये

प्रश्न विचारू नकोस पडतिल शंभर शकले
आयुष्याला पाठीवरती वागवून ये

आपुलकीने वागवू नये प्रत्येकाला
दु:खाला दु:खाची जागा दाखवून ये

कपाळमोक्षातली व्यथा ही तुला कळावी
लाट होउनी किनाऱ्यावरी आदळून ये

सुप्रिया

हा एक काळ आहे

Submitted by निशिकांत on 7 January, 2019 - 01:49

आयुष्य सांज झाली
सरली सकाळ आहे
तो एक काळ होता
हा एक काळ आहे

होतो कधी तिच्या मी
प्रेमात रंगलेला
मी एकटाच आता
प्याल्यात झिंगलेला
चढता नशा उमगते
जगणे रटाळ आहे
तो एक काळ होता
हा एक काळ आहे

माझ्याच इशार्‍यांची
त्यांना असे प्रतिक्षा
झालेत थोर, माझी
करतात ते समिक्षा
होतो जहाल केंव्हा
आता मवाळ आहे
तो एक काळ होता
हा एक काळ आहे

"स्त्री"_ व्याख्या समाजाची

Submitted by शब्दरचना on 7 January, 2019 - 01:35

आजही पाहिले मी जखडलेले स्वतःला
नव्याने तयार केलेल्या जुन्या पाशात
वर्ख चढवलेले...नव्या अभ्राचे पडदे
कैदखानाहि नवाच परिभाषा मात्र तिच
नव्या शब्दांच्या वेशात

अन्यायी ही तेच
तेच न्यायिक अन कोतवालहि तेच
सुटकेसाठी माझ्या धावनारे
मदतगारहि तेच

स्वप्न-वेडी

Submitted by Asu on 6 January, 2019 - 22:14

*स्वप्न-वेडी*

मनात माझ्या नकळत शिरतो
काय करू बाई जीव घाबरतो

स्वप्नांच्या हिंदोळ्यावर झुलता
मनात सजणा क्षणात येतो
ध्यानी मनी काही नसता
अलगद मजला चुंबून घेतो
मनात माझ्या नकळत शिरतो
काय करू बाई जीव घाबरतो

स्वप्न वेड्या शयन मंदिरी
प्राजक्ताचा सडा शिंपितो
गंधित बंधित करून सजणा
धुंदीत मजला मिठीत घेतो
मनात माझ्या नकळत शिरतो
काय करू बाई जीव घाबरतो

शब्दखुणा: 

आपण या (कवितां) ना वाचलंत का

Submitted by हर्पेन on 5 January, 2019 - 05:28

आपण यांना वाचलंत का अर्थात मायबोलीवरच्या मला आवडलेल्या कविता

कविता हा आपल्या मायबोलीत/वरच नव्हे तर आख्ख्या जगात सगळ्यात जास्त प्रमाणावर लिहिला जाणारा साहित्य प्रकार असावा.

आजच्या घडीला मायबोलीबाहेरही प्रथितयश ठरलेल्या अनेक रचनाकारांनी, आपल्या कारकीर्दी च्या सुरुवातीच्या काळात व नंतरही अनेक रचना मायबोलीच्या व्यासपीठावरून प्रसिद्ध केल्या आहेत. कित्येक अप्रसिद्ध किंवा हौशी रचनाकारही अनेकदा असे काही लिहून जातात की लगेच तोंडून वाहवा निघावी.

भास कवडशांचे

Submitted by शिवाजी उमाजी on 5 January, 2019 - 02:34

भास कवडशांचे

सर्वव्यापी आसमंती
राज्य चालते सुर्याचे,
गर्द झाड पान रानी
रंग खेळ कवडशांचे !

चाळून सर्व दश दिशा
प्रकटन हे दिन रातीचे,
अस्तित्व उरे सावलीत
घेऊन रुप कवडशांचे !

तरंग उठती अनेक ते
भावविभोर भावनांचे,
गत स्मृतीची आवर्तने
भास खेळ कवडशांचे !

© शिवाजी सांगळे
मो. ९५४५९७६५८९
http://marathikavita.co.in/marathi-kavita-others/t31475/new/#new

शब्दखुणा: 

कबूली

Submitted by शब्दरचना on 4 January, 2019 - 22:02

आज पुन्हा नव्याने त्याने
त्याच्या प्रेमाची कबूली दिली
आनंदाने म्हणा किंवा दुःखाने
पुन्हा माझ्या पापणीची कड ओलावली
अंतरात पुन्हा एकदा घालमेल जाणवली
कारण पुन्हा नव्याने त्याने त्याच्या
प्रेमाची कबूली दिली
पुन्हा कुठेतरी मनात हुरहुर दाटली

नेहमी हेच होतं . . . जुनंच त्याच प्रेम
तरीही नेहमी नव्याने जाणवतं
त्याच्या कबुलीत मग मलाही वाहवत नेत
माझ्या स्पष्ट नकारातपण तो
समजूतदारपणा दाखवतो
नेहमीसारखाच माझी वाट पहात राहतो

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन