#प्रेमकविता

रे मना, सांग त्या वाटेवरती,
ती पुन्हा आज दिसेल का?
गोड आठवणींत जपलेली,
भेटीची वेळ पुन्हा येईल का?

लक्ष वेधण्या पुन्हा माझे,
पाहुनी तिला दुर्लक्ष करावे,
त्या व्याकुळ डोळ्यांनी मग,
मनातले सारे सांगावे...

हसून मी मग हळुवारपणे,
तिची अशी मनधरणी करत राहावे,
तिने प्रेमाने रागावून,
हक्काने मग माझ्यावर रुसावे...

शब्दांनी दूर लोटावे अन्,
नजरेने मज जवळ घ्यावे,
या अबोल खेळातही आपण,
आनंदाने रंगून जावे...

हिरव्यागार पठारावरती,
एक अनोखी चाहूल लागली,
एका घनदाट वृक्षाखाली,
एक तरुणी नजरेस पडली.

देखणे ते रूप साजिरे,
कोमल तिची ही काया,
माझ्या मनात फुललेली,
साकार झाली तीच माया.

काळ्याभोर केसांची बट,
गालावर तिच्या रेंगाळली,
माझी नजर नकळत मग,
तिच्याच रूपावर खिळली.

मृगनयनी ती अप्सरा जणू,
या भूतलावर अवतरली,
हाती घेऊन रानफुले,
हळूच माझ्या समीप आली.

क्षणभर ती तिथे थांबली,
आणि गालात हळूच हसली,
“मी राधिका...” पुटपुटून,
दुसऱ्या वाटेने निघून गेली.

गाण्याच्या सुरावटींमध्ये
तुझी आठवण खूप येते...
कवितांच्या शब्दांमध्ये
तुझंच नाव ऐकू येते.

पावसाची सर कोसळताना
तुझं रूप समोर येते,
मातीचा सुगंध दरवळताना
तुझी आठवण दाटून येते.

निळ्या आकाशाकडे पाहताना
तुझे ते लाजणे आठवते.
सागराच्या लाटांमध्येही
तुझ्या डोळ्यांतील ते प्रेम दिसते.

तुझी वाट पाहताना
वेळही थांबून जाते,
सर्वत्र शांतता असताना
तुझीच चाहूल लागते.

मंद मंद श्वासांमध्ये
तुझी आठवण गहिवरून येते...
माझ्यातला मी शोधताना
तुझीच आठवण खूप येते