काव्यलेखन

आनंदाने ...

Submitted by vijaya kelkar on 26 January, 2019 - 12:01

आनंदाने ....

दु:खाची लागली चाहूल
सुखाने सुखास दिली हूल
म्हणत ,नांदू गुण्यागोविंदाने

एकेक उचल पाउल
टाक मागे नि पुढे, धार ताल
राम कृष्ण गाऊ आनंदाने

स्वप्नी दिसलं, हसरं तान्हुलं
कृष्ण!काळभोर कुरळ जावळ
भेटायला जाऊ,आवतन पाठवलाय नंदाने

यमुनाजल भरले डोळिया
कदंब काया, कृष्ण छाया
डोल-डोलूया भक्तिभावानंदाने ......

विजया केळकर ________

आयुष्या .... मी पुन्हा तुझी वाट पाहतोय !!!!

Submitted by मण - मानसी on 25 January, 2019 - 08:20

आयुष्य संधी देत गेलं ,
मी ती घेतं गेलो,
आयुष्य मला घडवत गेलं ,
मी घडतं गेलो,
वेळेच्या आधी त्यानं काही दिल नाही ,
मी ही अवाजवी अपेक्षा कधी ठेवली नाही,
सुखी समाधानी मी राहिलो,
दुसऱ्यांनाही ठेवण्याचा प्रयत्न करत गेलो ,
एकत्र हे कोड शांततेत सोडवत राहिलो,
एक - एक उत्तर मी मिळवत राहिलो,
आयुष्या, बरोबर मी कधी बोललो नाही,
पण, त्याची साथ निभावत गेलो,
मी त्याच्याशी प्रामाणिक राहिलो,
देईल तो क्षण आनंदात जगलो,
फरक मात्र एक होता आमच्यात,
मी प्रत्येक क्षणी त्याला खर्च करत गेलो,

डोंगराच्या पल्याड माझ्या बा च झोपटं !!!!

Submitted by मण - मानसी on 25 January, 2019 - 07:56

डोंगराच्या पल्याड माझ्या बा च झोपटं ,
जीवनाच्या अंधारात त्याच मायेचं खोपटं !!
रुणुझुणु बैलासंग तिथे होते हो पहाट,
चालू होते मंग कष्टाचीच रहाट,
गाई - म्हशी बैलासंग बा राबतो जमिनीत,
काट्या कुट्यातच त्याच्या आयुष्याची वाट,
बा खातो भाकरी , लेवतो धोतर,
साधीच राहणी पण उच्च ते विचार,
बा पेरतो हो माया, हात करून राकट,
घालतो हा जगासाठी अन्न धान्याची समेट,
डोंगराच्या पल्याड माझ्या बा च झोपटं ,
जीवनाच्या अंधारात त्याच मायेचं खोपटं !!१!!
बा राबतो शेतात , माय सांभाळते घर,
किती शोभून दिसतं तिचं रांगोळीच दार,

तरी एकटी ती तिच्या आतुनी

Submitted by निशिकांत on 25 January, 2019 - 01:07

घराला न घरपण तिला सोडुनी
तरी एकटी ती तिच्या आतुनी

जणू जन्मली कष्ट उपसायला
तिला गावले शुन्य जगण्यातुनी

नकोशी तरी घेतला जन्म अन्
तिने फुंकले शिंग रडण्यातुनी

किती मार्गदर्शन पिलांना तिचे !
स्वतः चालली प्रश्नचिन्हातुनी

उधारी जगाची म्हणे माय! पण
तिने भोगले दु:ख नगदीतुनी

तिने सातच्या आत यावे घरी
मुलांना मिळे सूट नियमातुनी

पिले खुश बघोनी मृतात्मा म्हणे
कुणाचे न अडले तिच्यावाचुनी

कसा अप्सरांशी प्रभो न्याय हा?
भरे पोट रंभा रिझवण्यातुनी

नको खोल जाऊस "निशिकांत" तू
तुझ्या तूच पडशील नजरेतुनी

माझेच रूप आधे

Submitted by जोतिराम on 24 January, 2019 - 19:48

आहे अजूनही मी
पाहित वाट राधे
डोळ्यात बोचते मज
माझेच रूप आधे

बोल मज "हे मुरारी
राधा तुझीच सारी"
भेटावयास ये मज
तोडू नकोस वादे
डोळ्यात बोचते मज
माझेच रूप आधे

मी शाम-रंग माझा
तू पुष्पगुच्छ साजा
बिलगून गंध दे मज
इतकेच शब्द साधे
डोळ्यात बोचते मज
माझेच रूप आधे

वाटे तुला ना काही
श्रीकृष्ण वाट पाही
गोपी असूच दे मग
रुसवा कशास मागे
डोळ्यात बोचुदे मज
माझेच रूप आधे

©-जोतिराम

मायबाप देहूमाजी

Submitted by पुरंदरे शशांक on 24 January, 2019 - 09:57

मायबाप देहूमाजी

मायबाप देहूमाजी
राहतसे निश्चळसा
ढुशा तान्हेल्याच्या साहे
सोडी पान्हा अमृतसा

गाथेमाजी फावतसे
निर्मळसा कवडसा
अंतरात अवचित
प्रेमकोंब लसलसा

इंद्रायणी डोहामधे
संथपाणी काळेशार
येई अविरत कानी
गोड वीणेचा झंकार

गगनात निळ्याशार
बिंब उमटे का त्याचे
अनंतशा अवकाशा
पिसे लागले तुक्याचे

पिसे....वेड

......शशांक

पापण्यांना बांधशी का आसवांची तोरणे ?

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 24 January, 2019 - 04:24

पापण्यांना बांधशी का आसवांची तोरणे ?

राधिके येईल मोहन, समजवत यमुना म्हणे !
पापण्यांना बांधशी का आसवांची तोरणे ? !! धृ !!

गोपिकांचा घोळका उद्विग्न का करतो तुला ?
गंध येतो वेगळा हरएक फुललेल्या फुला !
मान्य कर, अष्टौप्रहर सोडून दे खंतावणे
पापण्यांना बांधशी का आसवांची तोरणे ? !!१!!

बासरी उच्चारते ना मंत्र नावाचा तुझ्या ?
मोरपिस मुकुटातले व्याकूळ ना बघण्या तुला ?
वेगळे ह्याहून नाही ना तुझेही मागणे ?
पापण्यांना बांधशी का आसवांची तोरणे ? !!२!!

ग्रेस

Submitted by अनन्त्_यात्री on 24 January, 2019 - 04:12

तुझ्या कवितेची ओळ
अवचित ओठी येते
जिंदगीच्या निवडुंगा
इवलेसे फूल येते

तुझ्या कवितेची ओळ
अवचित ओठी येते
कालियाच्या डोहातून
कृष्णधून उमटते

तुझ्या कवितेची ओळ
अवचित ओठी येते
निळ्या पाखरओझ्याने
हिर्वी वेल थर्थरते

ओळ तुझ्या कवितेची
ओठी पुन्हा पुन्हा येते
खोलवर रुजूनिया
पुन्हा पुन्हा उगवते

तेजोमय मी विश्व पाहिले

Submitted by निशिकांत on 22 January, 2019 - 23:45

तेजोमय मी विश्व पाहिले

ठोकरून मी जहाल वास्तव
आनंदाचे गीत गाइले
अंधाराला उशास घेउन
तेजोमय मी विश्व पाहिले

लक्ष्मणरेषा पार जराशी
केली मी, थयथयाट झाला
हेच जानकीने केल्याने
लंकेचा नायनाट झाला
कधी कधी बेबंद जगावे
मला जरासे मीच शिकविले
अंधाराला उशास घेउन
तेजोमय मी विश्व पाहिले

हातामधुनी काल निसटला
कुणास ठावे काय उद्याला
आज फक्त हा माझा आहे
मनाप्रमाणे जगावयाला
मिठीत घेउन "आज" बरोबर
नात्यांचे मी गोफ गुंफिले
अंधाराला उशास घेउन
तेजोमय मी विश्व पाहिले

क्षणात गवसले काही

Submitted by Asu on 22 January, 2019 - 22:15

क्षणात गवसले काही

तू नजर उचललीस फक्त
मी शब्दही बोललो नाही
नजरेला नजर भिडताच
एका क्षणात गवसले काही

आयुष्य होतेच व्यर्थ
अर्थ जगण्याला नाही
एकमेक मनात मिसळता
एका क्षणात गवसले काही

मृगजळा शोधित फिरलो
वणवण भटकलो पायी
पण मागे वळून बघता
एका क्षणात गवसले काही

मज प्रेमाची भाषा कळता
हातचे सोडून पळण्यापाई
जे हरवलेच जवळून नाही
एका क्षणात गवसले काही

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन