काव्यलेखन

असू दे

Submitted by AmeyaRK on 15 March, 2026 - 06:50

माझ्यासाठी तुझे ते गाणे असू दे
सांगायास काही गाऱ्हाणे असू दे

तुझ्यासारखे कैक वेडे इथे रे
मज सारखे काही शहाणे असू दे

नवे यमक काही सुचलेच नाही
जुळलेले शब्द जुने पुराणे असू दे

विरहाचे क्षण आहे मनी पण
आठवणीत चोरून पाहणे असू दे

खरे सुख आहे तुझे तुज पाशी
जरा दुःख गोजिरवाणे असू दे

जीवनास या अर्थ नसेल तरीही
जगायास थोडे बहाणे असू दे

इथे काय सारेच कविवर्य नाही
दोन चार श्रोते दिवाणे असू दे
- अमेय
7387674171

शब्दखुणा: 

असू दे

Submitted by AmeyaRK on 15 March, 2026 - 05:46

माझ्यासाठी तुझे ते गाणे असू दे
सांगायास काही गाऱ्हाणे असू दे

तुझ्यासारखे कैक वेडे इथे रे
मज सारखे काही शहाणे असू दे

नवे यमक काही सुचलेच नाही
जुळलेले शब्द जुने पुराणे असू दे

विरहाचे क्षण आहे मनी पण
आठवणीत चोरून पाहणे असू दे

खरे सुख आहे तुझे तुज पाशी
जरा दुःख गोजिरवाणे असू दे

जीवनास या अर्थ नसेल तरीही
जगायास थोडे बहाणे असू दे

इथे काय सारेच कविवर्य नाही
दोन चार श्रोते दिवाणे असू दे
- अमेय
7387674171

प्रांत/गाव: 
शब्दखुणा: 

आसही आहे, ओढही

Submitted by Meghvalli on 14 March, 2026 - 04:14

आसही आहे, ओढही,
तू जरा जवळ ये, येतो मीही।
सामोरं आहे आयुष्याचं दर्पण,
पाहा तू त्यात, पाहतो मीही।

दूर आकाशात एक तारा,
दिसतो तो तुलाही, मलाही।
काय नाव त्याचं आठवत नाही,
विसरलीस तूही, विसरलो मीही।

वाट संपलीच नाही, वय ढळत गेलं,
पायवाटा खूप होत्या, वाढत गेल्या।
मार्गात गंतव्य सापडलंच नव्हतं,
जुस्तजू होती तुलाही, मलाही।

काही पक्षी घरटे बनवत आहेत,
गरज काटक्यांची त्यांनाही, आपल्यासही।
घरटे ते नश्वर आहे, अक्षर नाही,
जाणतात तेही, जाणतो आपणही।

सख्या

Submitted by Meghvalli on 13 March, 2026 - 12:56

तू बोल न तुझ्या डोळ्यांनी, सख्या,
ऐकेन मीही ते बोल हृदयाने, सख्या।

तुझ्या नजरेत दडलेले शब्द सारे,
उलगडू दे हळू माझ्या मनात, सख्या।

ऐकण्यास तुझे बोल एकवटले प्राण सारे,
हृदयाची धडधड येते कानात, सख्या।

रात्र ही चंद्रतारांकांची विरून जाईल हळू,
वाट तुझी पाहीन देते वचन, सख्या।

तो शुक्रतारा उगवला, मंद वाराही सुटला,
उबदार मिठी तुझी आज नाही, सख्या।

काय करू कळेना, तू लवकर ये ना,
तुझ्यासाठी कधीची मी झुरते, सख्या।

शुक्रवार, १३/३/२६. ,९:०७ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

शब्दखुणा: 

पतंग

Submitted by Meghvalli on 13 March, 2026 - 05:42

पाहून ती सुंदर बाला झाला माझ्या मनाचा पतंग,
उंच भराऱ्या मारतो गगनात माझ्या मनाचा पतंग।

तिच्या तीक्ष्ण कटाक्षाने कापला दोर भरकटला पतंग,
भिरभिर भिरभिर भिरभिरतो हवेत माझ्या मनाचा पतंग ।

माझा पतंग नव्हता लेचा-पेचा, त्याची दोरी धारदार,
कापले कित्येक पेच ,कधी न बधला माझ्या मनाता पतंग।

आभाळाच्या वाटेवर हरवली माझी दिशा सारी,
वाऱ्याच्या झुळुकीने भरकटत राहिला माझ्या मनाता पतंग।

हातात मनाचा दोर होता, तरी काहीच ना चालले माझे,
तिच्या नजरेसमोर का असहाय झाला माझ्या मनाचा पतंग।

शब्दखुणा: 

तिथेच

Submitted by Meghvalli on 12 March, 2026 - 11:02

रोज संध्याकाळी तुझा निरोप घेऊन मी परत जातो, थिथेच
हळू हळू मनात तुझ्या आठवणींचा प्रकाश उजळतो, थिथेच।

तारकांचे लुकलुकणारे छत डोक्यावर साथीला असते,
तुझ्या आठवणींचा प्रत्येक तारा मोजत बसतो, तिथेच।

हवेचा हलका स्पर्श, पानांची अलवार सळसळ असते,
आपल्या मधुर भेटीचा उन्मादही भरतो, तिथेच।

स्मित तुझं डोळ्यांतून ओसंडतं, आनंदाने भरतं मन,
रोमांच फूलतो रंध्रातून, निशिगंध बहरतो, तिथेच।

तुझी नी माझी प्रित ही अनोखी गझल,
तू आणि मी — असू वा नसू — तरी भेटू निश्चित, तिथेच।

गूरुवार, १२/३/२६ , ७:४५ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

उदासी

Submitted by भरत. on 12 March, 2026 - 10:31

तळजाई गटगमध्ये गझल लेखनाचा विषय निघाला होता. त्यावरून आठवलं. कॉलेजात असताना लायब्ररीतून घेऊन रंग माझा वेगळा वाचलं होतं. त्यातल्या अनेक कविता वहीत उतरवून घेतल्या होत्या. प्रस्तावना वाचली असावी. पण शेवटी दिलेली गझलेची बाराखडी वाचली नसावी. कारण रदीफ , काफिया हे प्रकरण बरंच नंतर समजलं. तर तेव्हा गझल लिहून बघावी असं वाटलं होतं आणि एक लिहिली. काही शेरांत अलामत भंगली आहे. त्यावर माझी शाळाही घेतली गेली होती.

शब्दखुणा: 

डोळ्यांत आसवांना वाहुदे ना

Submitted by Meghvalli on 12 March, 2026 - 08:38

डोळ्यांत आसवांना वाहुदे ना,
आसवां वाटे दुखास जाऊदे ना।

स्मित थोडं ओठांवर राहुदे ना,
डोळ्यांना ही तेव्हा हसुदे ना।

छोटेच जरी आयुष्य असुदे ना,
जगणं मात्र मोठेच जगूदे ना।

जरी वाट कठिण, निबिड अरण्याची,
वाटेत कजव्यांचा उजेड असूदे ना।

तू नी मी आहोत अनोळखी,
ठिक आहे, ओळख करून घेऊ ना।

जाणतो, डोक्यावर छत नाही आपल्या,
आभाळ आहे, तारकांचे छत करू ना।

तुझे नी माझे सूर मिसळले एकसुरात,
सुरावटीत त्या गाणं गाऊ दे ना।

तू गुलाब, मी सुगंध तुझा सखे,
प्रेमही आपले असेच असूदे ना।

मी - तू .... आपण

Submitted by Meghvalli on 12 March, 2026 - 06:57

मी व्यक्त होतो त्या उगवत्या सूर्यांतून,
उंचच उंच त्या डोंगर शिखरांतून;
खळखळून वाहणाऱ्या स्वच्छ नदीतून,
नी उमलणाऱ्या कोमल फुलांतून.

तू व्यक्त कर न मला प्रेमातून,
तुझ्या डोळ्यांत लुकलुकणाऱ्या तेजातून;
तू कळू दे न नाते आपले जगाला,
शब्दांतून उमललेल्या त्या कवितेतून.

चल भेटू आपण नभ–मेघांच्या मैत्रीतून,
पानवाऱ्याच्या त्या मोहक सळसळीतून;
पक्ष्यांच्या गोड किलबिलाटातून,
चल भेटू अलवार त्या भावुक क्षणांतून.

गुरुवार, १२/३/२६, ३:५० PM
अजय सरदेसाई – मेघ

खजुराहो - पाषाणपुष्पांतील शृंगारगाथा

Submitted by नितनवे on 10 March, 2026 - 13:25

शिळांच्या देहावरी उमटली, एक लावण्यमयी काया,
पाषाणालाही फुटला घाम, बघून मदनाची माया.

खजुराहोच्या गाभाऱ्यात, इतिहास श्वास घेतो,
शृंगाराच्या या रंगात, देवही भान हरपतो.

कुठे लज्जेचा पदर ढळतो, कुठे ओढ यौवनाची,
अंगप्रत्यंगाच्या वळणांत, अवीट गोडी प्रणयाची.

कुठे नर्तकीच्या पैंजणांचा, निनादतो अजूनी नाद,
कुठे विरहिणीच्या नयनी, व्याकुळ प्रीतीची साद.

नक्षीदार त्या कोनाड्यात, विसावली जणू साक्षात रती,
हळव्या स्पर्शाच्या खुणांना, आजही पाषाण साक्ष देती.

शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन