काव्यलेखन

नाते

Submitted by द्वैत on 21 August, 2020 - 11:01

नाते

असावे असे एक नाजूक नाते
ढळावे जिथे ऊन मध्यान्हचे
जिथे वाहती मंद विरक्त वारे
तिथे पेटवावे दिवे सांजचे

असावी अशी ओढ नात्यात काही
जसे शांत डोही तरल चांदणे
जरी स्पर्श नाही कुणाचा कुणाला
तरी रोमरोमांच गंधाळणे

असावा असा घट्ट नात्यास पाया
जिथे ना उठावी कधी कंपने
उभा देह जावा दुभंगून सारा
मुळांशी उरावी तरी स्पंदने

द्वैत

शहरांमुळे कदाचित

Submitted by निशिकांत on 20 August, 2020 - 23:36

ओसाड गाव झाले
गजबज असे सदोदित
विझले दिवे घरातिल
शहरांमुळे कदाचित

येतात बालपणचे
खेड्यामधील आठव
पारावरील गप्पा
संभाषणात लाघव
शहरातल्या सुखाने
झालो न मी प्रभावित
विझले दिवे घरातिल
शहरांमुळे कदाचित

सारेच तिथे माझे
मीही पण सार्‍यांचा
तुटवडा तिथे नव्हता
अश्रू पुसणार्‍यांचा
गर्दी असून झालो
शहरी कसा तिर्‍हाइत?
विझले दिवे घरातिल
शहरांमुळे कदाचित

इतिहास छाटला होता

Submitted by तो मी नव्हेच on 20 August, 2020 - 08:15

हर एक कोपरा तिथला शोधून पाहीला होता
न जाणे कुठला कचरा काळजात भरला होता

किती उपसला तरीही तळ मला गवसेना
कसला हा डोही माझ्या गाळ साचला होता

कसा चालला श्वास, मी काय हुंगले होते
प्रत्येक भिताडावरती धूर साचला होता

लोक निंदती म्हणूनी कोणी स्वप्न मारले होते
पण हात कसा माझाही लाल माखला होता

ना दिसे मलाही काही जी झापड भाळी धरली
धरणारा हात ही माझा पण अंधार माजला होता

हे कुणी कायदे केले अन् ते कुणी वायदे केले
माझा कसा परस्पर त्यांनी निकाल लावला होता

स्वप्न रंगवित होतो

Submitted by निशिकांत on 18 August, 2020 - 23:23

स्वप्न पडावे म्हणून निद्रे!
तुला आळवित होतो
सखीस स्वप्नी बघावयाचे
स्वप्न रंगवित होतो

स्पर्श मखमली मोरपिसांचे
आभासी, सुखकारी
वेदनेसही किनार मिळते
तुझ्यामुळे जरतारी
इंद्रधनूचे रंग घेउनी
तुला चितारित होतो
सखीस स्वप्नी बघावयाचे
स्वप्न रंगवित होतो

परस्परांना पूरक अपुले
लोभसवाणे नाते
चमचमणार्‍या दवात तू,मी
थरथरणारे पाते
नजरेने नजरेस सखीच्या
मी कुरवाळित होतो
सखीस स्वप्नी बघावयाचे
स्वप्न रंगवित होतो

मोरपीस

Submitted by गुरूदीप on 18 August, 2020 - 15:15

अधिक गंभीर, निखळन्या आतुर
तंद्रीतले डोळे, हरवण्यास कारण
आठवणींची गोळाबेरीज एक सल,
जेव्हा डायरीत सापडते एक मोरपीस..

खुप दर्द, मन भावनातुर
अंतःकरण गहिवरलेले, वर्तमान हरण
सुख दुःखाची वजाबाकी एक सल,
जेव्हा डायरीत सापडते एक मोरपीस..

अजाण मर्म, ह्रदय चिंतातुर
श्वास भिजलेले, कल्पनेचे मरण
अश्रूंचा गुणाकार, ओठी एक सल,
जेव्हा डायरीत सापडते एक मोरपीस..
-- दीप

शब्दखुणा: 

कवितेशी बोलू काही

Submitted by 'चंद्र'शेखर पालखे on 18 August, 2020 - 11:09

अनामिक हे सुंदर नाते
तुझ्यासवे ग जुळून यावे
तुझ्याच साठी माझे असणे
तुलाच हे ग कळून यावे
आनंदाने हे माझे मन
सोबत तुझ्या ग खुलून यावे
दुःखाचे की काटेरी हे क्षण
कुशीत तुझ्या ग फुलून यावे
भेटावी मज तुझी अशी ही
घट्ट मिठी ती हवीहवीशी
अथांगशा या तुज डोहाची
अचूक खोली नकोनकोशी
रुजावेस तू मनात माझ्या
प्रेमळ नाजूक सुजाणतेने
तूच माझे जीवन व्हावे
अन तुच असावे जीवनगाणे

गाव

Submitted by Santosh zond on 18 August, 2020 - 09:25

गाव

वाट चालता गावाची
दिसे चिमणी-पाखरं
घास ईवलुशा तोडांशी
पिंला वाटे ती साखरं

झाड एक पिंपळाचे
फार दिसते शोभून
आज्या जन्मीच्या सालचे
आई सांगते महान

त्रुण फेडाया मोत्याचे
बैल पोळा एक सण
सात जन्माचा सोबती
जिवाहुणी त्याचे प्राण

झाडे फुले वृक्षवेली
माझ्या निसर्गाची शान
ऊन पावसात येई
ईंद्रधनुची कमान

गावी सह्याद्रीचे वारे
दर्‍या खोरर्‍यांनी वाहते
भुमी वीरांची ही थोर
महती जगास सांगते

शब्दखुणा: 

हिशोब!!!!

Submitted by 'चंद्र'शेखर पालखे on 18 August, 2020 - 05:27

आयुष्याचं पान सजवीन म्हणतो
काही कडू, काही आंबटगोड आठवणींनी.
काही हरवलेली ,काही गवसलेली नाती
पुन्हा नव्यानं शोधीन म्हणतो
चार तपांची वाळू सरकत राहिली पायाखालून
लाटांवर ठामपणे पुन्हा उभं राहीन म्हणतो
गेलेले दिवस, झाले इतिहासजमा भूतकाळात निश:ब्द होऊन
उरलं सुरलं नव्याने पुन्हा बोलीन म्हणतो
येईल का मांडता इतक्या सहज
आयुष्याचा ताळेबंद?
की जगावे असेच अनिर्बंध
कुठलाही ताळमेळ न ठेवता?
आणि रहावे बिनहिशोबी
हे मागे उरलेले करत राहतील
बेरीज वजाबाकी
गुणाकार भागाकार
आपण कसे जगून गेलो त्याचा?

निम्न

Submitted by तो मी नव्हेच on 18 August, 2020 - 04:56

भावनांचे कोडे विलक्षण अवघड वाटतं
एकदा भावलेली पुन्हा नाही भावत तशीच
त्याच आर्ततेने, तन्मयतेने
गात्रांत, श्वासात, मनात, स्पर्शात,
रंध्रारंध्रात झिरपून गेलेली, नितळ अगदी..
कधीकधी येतेही जवळपास तशीच
पण जवळपासच....
भेटते ती पुन्हा पुन्हा.... पण...
स्वतःचेच निम्न रूप घेऊन दरवेळेस
भावना स्वजातीभक्षक असतील कदाचित

-रोहन

शब्दखुणा: 

अव्यक्त!!!

Submitted by 'चंद्र'शेखर पालखे on 17 August, 2020 - 10:38

आतमधून, अगदी आतमधून
उचंबळून आल्या शिवाय....
भावनांच्या लाटेवर उंचच उंच
स्वार झाल्या शिवाय ...
शब्दांचा कोंडमारा मनात
असह्य होत असला तरीही
उतरत नाही एखादी कविता
कागदावर अलगद हळुवारपणे
मी वाट पाहतोय तिच्या जन्माची
सहन होईनाशा झाल्यात आताशा
या कळा.... किती काळ????
मी अव्यक्त राहतोय अजूनही..
तिच्यासाठी नाही निदान माझ्यासाठी तरी
प्रसवावं तिनं स्वतःला लवकरच
म्हणजे मी होईन रिकामा
एखाद्या नव्या कवितेच्या वेणांसाठी...

060420

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन