काव्यलेखन

थंडी

Submitted by अमृत जोशी on 19 November, 2019 - 05:06

थंडी अशी कडाक्याची, त्यात जाग विरघळणारी...
गार हवा घेउन गिरकी, अंगची उब चुरगळणारी..
दुपार होता उन्हामधे, पाउल जरासं घेउन मागे..
रात्रीच्या गर्भातून बेफाम, रोजच्या रोज उलगडणारी.. [१]

पहाटेचे दाट धुके, नजर त्यात विरघळणारी...
बहरातली पाने-फूले, थंडी क्षणात चुरगळणारी...
शेकोटीच्या अवती-भवती, गारवा जरा टाकुन मागे..
विझल्या राखेवरती अलगद, रोजच्या रोज उलगडणारी..[२]

ती रोज एकटीच, अभाळभर पसरून हात..
ती एवढी शक्त की, उन्हालाही देते मात..
थंडी अशी कडाक्याची, अवती भवती सळसळणारी...
तरी जपते बर्फा-खाली, नदी खोल झुळझुळणारी... ! [३]

शब्दखुणा: 

शब्दथवे

Submitted by पुरंदरे शशांक on 18 November, 2019 - 22:30

शब्दथवे

उडत रहातात शब्दथवे
मनात इकडे तिकडे कधी
रेखाटतात उडता उडता
तरंगणारी नक्षी नभी

इतस्ततः पसरतात
रंगबिरंगी पिसे तलम
ओंजळीत येता येता
जातात विरुन धुक्यासम

कसले कसले आकार घेत
ढग जातात विरुन जसे
शब्द असेच येतात विरतात
कधी उरतात पाउल ठसे

शब्दखुणा: 

मंदारमाला- मी वेचतो रोज संध्याकिनारी

Submitted by माउ on 18 November, 2019 - 21:33

(मंदारमाला)

मी वेचतो रोज संध्याकिनारी तुझ्या आठवांचे निनावी ठसे
पाण्यामधे शेकडो सूर्य न्हाती जणू चेह-याचे तुझ्या आरसे

या शांत आरक्त सांजावलेल्या नभाला तुझा स्पर्श झाला जिथे
अंधार दाटून आला सुगंधी पुसूनी फळा केशराचा तिथे

रातीकडे मागते स्वप्न थोडे तुझा चेहरा लेऊनी चांदणे
स्वप्नामधे का खुळा भास होतो जणू पैंजणांचे तुझ्या वाजणे

हातातुनी हात जावा दुरावून जाते तशी रात्रही वाहुनी
चंद्रास घेऊन अंधार जातो क्षितिजाकडेला तुझ्यामागुनी

लग्ना नंतर

Submitted by Swamini Chougule on 18 November, 2019 - 05:43

लग्ना नंतर परतलेली मुलगी

का हो इतकी जड होते

आपलं घर समजून ती

घरी परत येते

सासरी झालेल्या जखमांनी

ती व्यथित होते

लग्ना नंतर परतलेली मुलगी

का हो इतकी जड होते

माहेरी आधार मिळेल

म्हणून ती आशा करते

आधार सोडा पण ती

सहानुभूती ला ही पारखी होते

लग्ना नंतर परतलेली मुलगी

का हो इतकी जड होते

बाप नीट बोलत नाही

आई तर दुसरी सासू होते

भाऊ तर विचारात ही नाही

बहिणी साठी गौण होते

लग्ना नंतर परतलेली मुलगी

का हो इतकी जड होते

ज्यांची सेवा करण्यात ती

शब्दखुणा: 

तू हो गंध जाईचा

Submitted by निशिकांत on 17 November, 2019 - 23:24

मी हवा होईन,तू हो गंध जाईचा
दरवळू दे मार्ग अपुल्या वाटचालीचा

जो भ्रमर मधुगंध लुटणे जाणतो त्याला
अर्थ का कळतो समर्पित भाव प्रीतीचा

सोडुनी आकाश रिमझिमतो धरेवरती
ढग भुकेला घ्यावयाला गंध मातीचा

निश्चयाने आसवांना कैद करताना
पाश तुटला वेदनांच्या सावकारीचा

श्वास जेंव्हा थांबतो या देहयष्टीचा
अंत होतो जीवनाच्या साठमारीचा

वाल्मिकी रामायणाचा व्हायचे नाही
का अधी धंदा करू मी वाटमारीचा ?

वेदना घोंगावते अंतिम क्षणाला पण
काळ असतो डॉक्टरांच्या भरभराटीचा

वेदनाच मला मिळू दे

Submitted by पाषाणभेद on 17 November, 2019 - 13:04

नकोत आनंददायी संवेदना
हे प्रभो वेदनाच मला मिळू दे
हरवू दे माझा मी पणा
त्यासाठी मजला धिर दे

सुख असे हे की डाचते मला ते
तेच ते कणखर मनाला पंगू बनवते
भौतिकाच्या मागे न लागो शाश्वत असा अशिष दे

ऐहीक श्रीमंत असूनही मदतीचा हात नाही
कशाला मग उगाचच मी दानशूर मिरवत राही
तुझ्या हातांची सर येण्याची मजला बुद्धी दे

तावून निघावे भट्टीत सोने मग दागिणा बनण्या
त्यासम माझे मन होवूदे तयार तुझ्या कडे येण्या
घण संकंटांचे घाल पाठी, मळली वाट मला न दे

- पाषाणभेद
१७/११/२०१

होय माझा अंत झालेला अता !

Submitted by raajaa on 15 November, 2019 - 16:15


मुक्त लिप्ताळ्यातुनी साऱ्याच पाही ,
मीच माझा संत झालेला अता .

त्यागिता मी सर्व माझ्या वैभवाला ,
मज दिसे श्रीमंत झालेला अता .

स्वच्छ दृष्टी जाहली ; सृष्टीहि सारी ,
मोकळा आसमंत झालेला अता .

आस नाही ; ना तशी ती वासनाही ,
जीवनी हेमंत झालेला अता .

तो पुराणा देह माझा संपला अन् ,
मी पुन्हा जीवंत झालेला अता .

साहवेना सुख म्हणोनी नेत्र मिटले ;
श्वाससुद्धा मंद झालेला अता .

मी निघालो दूर , माझ्या मैफलीचा
सूर देखील संथ झालेला अता .

मंत्रालयाची रया गेली

Submitted by दत्तात्रय साळुंके on 15 November, 2019 - 06:57

मंत्रालयाची रया गेली

विधानसभेची निवडणूक झाली
अन मंत्रालयाची रयाच गेली

पाय फुटले मंत्रालयीन खुर्च्यांना
चव्हाण सेंटर, वसंत भवन
मातोश्री, रिट्रीट, जयपूर कमी
काहींनी दिल्ली गाठली
विधानसभेची निवडणूक झाली
अन मंत्रालयाची रयाच गेली

सामान्य जनतेचे लढाऊ प्रतिनिधी
चोराचिलाटाला घाबरले, बसले
ऐशोआरामात पंचतारांकित कुलुपात
तेव्हाच लोकशाहीची धडधड वाढली
विधानसभेची निवडणूक झाली
अन मंत्रालयाची रयाच गेली

अग आई

Submitted by Swamini Chougule on 15 November, 2019 - 00:25

अग आई

मी आहे एक नाजूक कळी

नको ना मला कुस्करु

मी आहे तुझ्याच सारखी

नको ना मला टाकु

अग आई

मला ही होऊ देना फूल

तुझ्या बागेतील छान

मी पन उधळण सुगंध

गावून जीवन गाण

अग आई

मला आहे माहित

तुला हवा कुलदिपक

मी ही होईन तुमच्याच घरची

पनती सुंदर सुबग

अग आई

मला ही पाहू दे जग

माझा हक्क नको ना हिरावू

मला ही देना आकाशात

उंच उंच भरारु

शब्दखुणा: 

मी दिली आहे सुपारी

Submitted by निशिकांत on 14 November, 2019 - 23:16

वास्तवाच्या काहिलीने जीव हा कातावला
मी दिली आहे सुपारी मारण्यासाठी मला

इभ्रतीचा पंचनामा प्राक्तना केलास का?
श्वास घेण्याचा जगाया मार्ग आहे खुंटला

दोनही होते किनारे चाललेले सोबती
भेटण्याची एकमेका, ना कधी जमली कला

आज चंगळवाद शैली एवढी बेशिस्त की!
वाटते संस्कार जगणे खूप मोठीशी बला

मन जरी भेगाळलेले, कोपरा ओला कसा?
आठवांचा त्या तिथे श्रावण असावा बरसला

माजला काळोख का आरूढता सिंहासनी?
एवढा त्याचा दरारा! सूर्यही अंधारला

पोपटाला पिंजर्‍याचा लागला इतका लळा
दार उघडे ठेवलेले पाहुनी धास्तावला

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन