काव्यलेखन

गाव कात टाकतय

Submitted by दत्तात्रय साळुंके on 23 October, 2017 - 03:26

गाव कात टाकतय

खरं का खोटं पण
काय तरी घडतय
गाव कात टाकतय

ट्रॅक्टरच्या चकारीत
गोधुली शोधतय
गाव कात टाकतय

वसुबारसीलाही
चित्रातली गाय पुजतय
गाव कात टाकतय

मोटंवरचं गाणं
इंजिन धडधडतयं
गाव कात टाकतय

विहीर झाली पालथी
शेततळ पाणी झिरपतय
गाव कात टाकतय

मर्दानी कुस्त्या छबिने
सिनेमापुढं धापतय
गाव कात टाकतय

देवळं पडली वस
बार लई फुलारतय
गाव कात टाकतय

आरोग्य सेवेचं तीनतेरा
म्हातारं सैराट खोकतय
गाव कात टाकतयं

शब्दखुणा: 

मनात दडली हिती

Submitted by निशिकांत on 23 October, 2017 - 01:15

हातामध्ये हात घेउनी
उडान भरली होती
पंख मिळाले स्वप्नांना,जी
मनात दडली होती

रंगरूप ना आयुष्याला
जगणे, जगणे नव्हते
परीघ सोडुन अंधाराचा
कुठे नांदणे नव्हते
तू आल्यावर पहाट पहिली
सखे उगवली होती
पंख मिळाले स्वप्नांना,जी
मनात दडली होती

श्वास अधूरे, आस अधूरी
धूसर धूसर सारे
मळभ धुक्याचे चित्र दावते
अर्धे, दुरावणारे
तुझ्या सोबती पूर्णत्वाने
प्रीत बहरली होती
पंख मिळाले स्वप्नांना,जी
मनात दडली होती

मी माझे माझ्यामधले अंतर वाढवले

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 21 October, 2017 - 15:44

मुक्कामी पोचला तरी नाहीच कळवले
आयुष्याला खिंड म्हणत ज्याच्यास्तव लढले

तो इतक्या निगुतीने खोटे बोलत होता
मीही मग ते खरे वाटल्याचे भासवले

मनातले सगळे तर मी मांडले सविस्तर
पत्र चुकीच्या पत्त्यावरती पण पाठवले

त्याच्या-माझ्यामधले अंतर मिटले नाही
मी माझे माझ्यामधले अंतर वाढवले

हरेक दगडाला येताना सांगत आले
माझे घर काचेचे आहे ... मीच बनवले

वेडी झाले ठार ...ठार वेडी झाले मी
राधा मीरा सगळ्या सगळ्यांना लाजवले

एक भिकारिण देवळात बसलेली दिसली
मरणयाचना करतानाची मी आठवले

सुप्रिया

दीपोत्सव

Submitted by vijaya kelkar on 21 October, 2017 - 06:51

दीपोत्सव
उत्सव दिपकांचा दिपोत्सवपर्व
उजळल्या दशदिशा प्रकाशाचा सर्ग
उतरल्या काही आकाशीच्या तारका
उमलल्या त्या फुलझडीतून कलिका
उधाण आनंदाचे वर्षाता स्नेह नीर
उत्साह, उमंग, उल्हास याने भरला ऊर
उपकार करता ,नको वाच्यता - घ्या ही शपथ
उचला पाऊल,चाला वाटचाल ,हाच पथ
उभार मरगळल्या जीवा देई प्रकाश
उपरती हो ऐसी झटका कुरीती सावकाश
उज्वल भविष्य, उत्तम आरोग्य लाभो
उजाडता नव दिन,उत्कर्षाचे वारे वाहो
उदरभरण्या हे अनेकविध जिन्नस
उपहार द्या-घ्या करत हास परिहास
****शुभ दीपावली****
विजया केळकर ____

सोबत संपली

Submitted by र।हुल on 20 October, 2017 - 14:07

पाहून भुलली
आता विसरली

सोबत संपली
कूठे हरवली

गोडी गुलाबी
धोका प्रसवली

प्रेमात पडली
थोडी भांडली

झिंगाट झालो
दारू संपली

-र।हुल/ २०.१०.१७

संधी

Submitted by अतुलअस्मिता on 20 October, 2017 - 11:38

मावळतीचा गंध त्यात
प्रकाशाचा अंधुक दिवा
जगणे जीवन समग्र हे
सावरून साऱ्या जीवा

उगवतीचे रंग सुन्न
त्यात कोळशाची छटा
टिपूसाची झाली वाफ
सावरून साऱ्या बटा

आडोशाचा काजवा मंद
नभोनिळे आवाहन मग
बुबुळी तरंगे उत्कर्ष की
सावरून जळे हीमनग

श्वेत बोचरी केतकी
थांबे शिवालयाच्या पायथी
सुगंधावा जीव सारा
सावरून संसार माथी

देव आजारलाय

Submitted by दत्तात्रय साळुंके on 20 October, 2017 - 06:56

देव आजारलाय

माणसात सतत राहून
देव आता आजारलाय

गाभाऱ्याला छोटसे दार
एकच छोटा झरोका
अव्याहत लोक येरझार
श्वासही कोंडलाय
देव आता आजारलाय

धूप , उदबत्त्यांचा धूर
वर हार फुलांचा पूर
जीव गुदमरलाय
देव आता आजारलाय

पुजाऱ्यांची रोजची कटकट
घंटेची कर्णकर्कश सूरावट
हे हवे ते हवेची वटवट
ऐकून जीव विटलाय
देव आता आजारलाय

अंधार पांघरून झोपलाय
समईच्या उजेडात निश्चल
नैवद्यही घशाखाली उतरत नाय
देव आता आजारलाय

साचा

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 19 October, 2017 - 13:01

ऐकतोयस ??

लेटेस्ट डिझाईनचे
कमी वजनाचे चकाकणारे दागिने
आकर्षीत करणार ...!
हे स्वाभाविक असल तरी
जुने बावन्नकशी
वजनदार दागिने
मोडीस काढण्याचा घाट घालू नकोस
भट्टीत वितळवलेस तरी सोनच देतील
मात्र ...
पुन्हा तसेच दागिने घडवण्यासाठी
तसाच साचा उपलब्ध नसेल
.
.
.
एवढच !

बाकी काही नाही

सुप्रिया

माझ्यानंतर ....

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 18 October, 2017 - 22:15

माझ्यानंतर ...

शोधत बसशील
फेसबुकवरच्या फोटोत
व्होटसपच्या डीपीत
गझलांच्या शेरात
जुन्या पुराण्या लेखात
खच्चून भरल्या सभागृहात
मित्रांच्या गप्पात
भरदुपारी रस्त्यात
कारच्या आरश्यात
वाटेतल्या होटेलात
कमानीपासल्या चौकात
आकाशातल्या चांदण्यात

मात्र
शोधूनसुध्दा सापडणार नाही !!

कारण ..
सवयच कुठय तुला ?
डोकवायची स्वतःच्या अंतरंगात

सुप्रिया

(वर्षानुवर्ष जागा जी मोकळी होती)

Submitted by धनि on 17 October, 2017 - 16:36

त्यांच्यातली समस्या ही वेगळीच होती
तो हव्यासी होता, ती बेबस होती

त्यांचा काय उपयोग, तिचे अश्रू व्यर्थच गेले
त्याला त्याच्या बांधकामासाठी जागा हवीच होती

एकाच नजरेत तो प्रेमात पडला
वर्षानुवर्ष जागा ती मोकळीच होती

टोलेजंग इमारतींची वस्त्रे जरी ल्याली
स्वतःच्याच नजरेतून ती उतरली होती

तो आता दुसरीकडे निघाला, पावित्र्यभंगून
वर्षानुवर्ष जागा जी मोकळी होती

( प्रेरणा: https://www.maayboli.com/node/64228 )

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन