साहित्य

काच दंभाची फुटावी लागते
'आपली' किंमत कळावी लागते

येत नाही शक्यतो ओठांवरी
वेदना समजून घ्यावी लागते

'आपले' मानून ना मिळते कुणी
रेघ.....हातावर असावी लागते

नेम जर असला पुढे चुकवायचा
एक मुंगी वाचवावी लागते

भेटते शेरास नंतर वाहवा
जखम आधी खोल व्हावी लागते

टेबलावर काम असते आपले
छान! मग खुर्ची म्हणावी लागते

चालणारे थांबते पाऊलही
साद हृदयातून यावी लागते

माणसाचे मूल्य कळते यारहो!
...एक व्यक्ती दूर जावी लागते

'दगड' ही बनतो जगाची देवता
फक्त त्याची वेळ यावी लागते

ना. धो. ताम्हनकर हे मुख्यतः गोट्या, चिंगी, खडकावरला अंकुर यासाठी प्रसिद्ध आहेत. त्यांनी निर्माण केलेली अजून एक व्यक्तिरेखा म्हणजे 'दाजी'. दाजी ही एक आपल्या चिंटूसारखी cartoon strip होती आणि यातील चित्रे हरिचंद्र लचके यांनी काढली आहेत. लचके यांच्या 'हसा व लठ्ठ व्हा' या पुस्तकात दाजी च्या काही strips चा समावेश आहे. मला या strips खूप आवडल्या आणि मी मूळ दाजीचे पुस्तक शोधत आहे ज्यात सर्व strips
समाविष्ट असतील. असे कुठे पुस्तक आहे का? मूळ दाजीच्या strips कुठल्या मासिकातून वा वर्तमानपत्रातून प्रकाशित झाल्या होत्या का?
कोणास माहीत असेल किंवा कोणाजवळ असेल तर कृपया कळवाल का? धन्यवाद!

जीवन गाणे...
व्हावे...
गातच येणे...
गातच जाणे...

या धरेवर...
न जाणे कितीदा...
झाले येणे-जाणे...

जीवन गाणे...
व्हावे...
गातच येणे...
गातच जाणे...

नव्या जन्माचे...
नवेच गाणे...
क्षितिजापलीकडून...
नवे सूर अन् नवे तराणे...

जीवन गाणे...
व्हावे...
गातच येणे...
गातच जाणे...

गाणे तुझे नि माझे गाणे...
मिळून गाऊ आपुले गाणे...
कोण जाणे, भेट पुन्हा कधी...
अन् कधी अचानक...
निघून जाणे...

आज तसं काम खूप होतं. आटपून घरी जायलाच रात्रीचे दोन वाजणार याची स्पंदनला खात्री झाली. पण इलाज नव्हता. कॉफीचे घोट रिचवत तो काम करत राहिला. घरी परतण्यापूर्वी गेल्या तासाभरातली इ मेल त्याने डोळ्याखालून घातली आणि त्याच्या काळजाचा ठोका चुकला.

माझी एक झुंज वाऱ्याशी,
जो उडवू पाहतोय सर्वस्व।
एक झुंज माझ्या मनाशी,
जे जडून राहतं हट्टाशी॥

एक झुंज या काळाशी,
जो थांबत कधीच नाही।
एक झुंज माझ्या स्वप्नांशी,
जी झंझावातात विझून जातात॥

एक झुंज माझ्या अश्रूंशी,
जे डोळ्यांबाहेर पडू पाहतात।
एक झुंज माझ्या स्मिताशी,
जे दुःखात हरवून जातात॥

एक झुंज नियतीशी,
जी रोज नवा डाव मांडते।
एक झुंज माझ्या धैर्याशी,
जे हरूनही पुन्हा उभं राहतं॥

श्वास एक मरताना घेता आला नाही
सोबतीस पाचोळा घेता आला नाही

त्याच्या पायाखाली काटा आला ज्याला
तळहातावर काटा घेता आला नाही

तुझा फायदा फारच मोठा झाला असता
तुला फायदा माझा घेता आला नाही

याचमुळे मी स्वतःवरी नाराज राहिलो
मला स्वतःचा बदला घेता आला नाही

विकत तुझ्या हृदयाचे कप्पे घेता आले
विकत तुझा ओलावा घेता आला नाही

: स्वच्छंदी

सजल नयन निरोप तुज आई
सजल नयन निरोप तुज आई

आज स्मरते ती अंगाई तुझी आई
तू गातसे जी निजवण्या मज आई
डोक्यावर मायेचा फिरवून हात
ऐकवीन म्हणतो तुला ती आई
परी तू आज गेली चिर निद्रेत आई.

सजल नयन निरोप तुज आई

शाळेत सोडाया येसी तू आई
पुस्तकांत भरसी स्वप्न नवी आई
कष्टाचे घाम गाळून तुझे
मोठा केलेस मला घडवुनी आई
परी तू आज गेली चिर निद्रेत आई.

सजल नयन निरोप तुज आई

शब्द न उरले करण्या प्रेम व्यक्त,
का, कसे, केव्हा झाले शब्द रिक्त!

शब्द झिजले, प्रेम, प्रेम ना उरले,
तो उन्माद सरला, ते आकर्षण न उरले.

जीवनाची संध्याकाळ आली जवळ,
जे उरले अवशिष्ट, ते स्मरण केवळ.

ना खंत उरली, ना उरली आस,
फक्त उरला एक शांत, मोकळा श्वास.

राहिला मनात कुठेतरी एक विचार घन,
एकदा प्रेम केले होते उत्कट, हेच खरे धन.

बुधवार, २२/७/२६, १२:४५ PM
अजय सरदेसाई – मेघ

भाग ८ --- https://www.maayboli.com/node/88553

भाग ६ -https://www.maayboli.com/node/88545