साहित्य

पुळणीवर चालताना, आकाशातील नक्षत्रे पाहू,
तुझे नी माझे जुळणारे, नक्षत्र मिळते का पाहू।

लाटांच्या स्पर्शाने पाउले भिजली दोघांची,
ओल्या वाळूत ती एकमेकांत मिसळून पाहू।

तुझ्या केसांत अडकला खट्याळ वारा खारा,
त्या वाऱ्याच्या तालावर जरा धुंद होऊन पाहू।

पुळणीवर चालताना, आकाशातील नक्षत्रे पाहू,
तुझे नी माझे जुळणारे, नक्षत्र मिळते का पाहू।

बोलायचे आहे तुझ्याशी, पण शब्दच अपुरे,
नजरेच्याच भाषेत सारे, आपण बोलून पाहू।

रात्र सरावी न इतक्यात, थांबावा हा क्षण आता,
खांद्यावर टेकून अशीच जरा, तू विसाव पाहू।

भाग 1-- https://www.maayboli.com/node/88516

मुंबईसारख्या शहरात माणूस कधीच एकटा नसतो, असं म्हणतात.
आजूबाजूला हजारो माणसं असतात. लोकलच्या डब्यात, बसमध्ये, रस्त्यावर, बाजारात... प्रत्येक क्षणी कोणीतरी आपल्या शेजारून जात असतं. तरीही काही माणसं अशी असतात की त्यांचं आयुष्य गर्दीच्या मध्यभागी असूनही एकाकी असतं.
शेखर आपटे त्यापैकीच एक.
दादरच्या हिंदू कॉलनीला लागून असलेल्या जुन्या चाळीतल्या दोन खोल्यांच्या घरात त्याचं बालपण गेलं. चाळ ब्रिटिशांच्या काळातली. जाड दगडी भिंती, लाकडी गॅलरी, लोखंडी जिने, पावसाळ्यात भेगांमधून झिरपणारं पाणी आणि सकाळ-संध्याकाळ देवघरांतून ऐकू येणारे शंख, घंटा, आरतीचे स्वर—हेच त्याचं विश्व होतं.

लाल मुंग्या..

तो जेव्हा सकाळी जागा झाला तेव्हाच त्याला काहीतरी विचित्र वाटत होते. जेव्हा तुमचा रक्तदाब वाढतो/कमी होतो तेव्हा किंवा आदल्या रात्री पार्टीत कुवती पेक्षा ज्यादा ढोसली असेल तर जसे वाटते तसे त्याला वाटत होते. हा हॅंगओवरचा प्रकार असावा का ? हॅंगओवर! चांगला चपखल शब्द आहे. हॅंगओवरच होता पण कुठल्या नशेचा?
काहीतरी गोंधळ झाला आहे. पण गोंधळ नक्की काय आहे ह्यावर नेमके बोट ठेवता येत नव्हते. जास्त विचार करण्यात अर्थ नव्हता. जसजसा दिवस उगवेल तसतसे डोक्यातले मळभ मावळेल.

मला ना असं फाड फाड इंग्रजी बोलता यायला पाहिजे!"
"हं..."
"अरे, मी काय म्हणतेय, मला मदत करणार आहेस का?"
"ठीक आहे, मग बोल इंग्रजीत"
"पण सुरुवात कशी करायची, हेच मला कळत नाही."
"सुरुवात? बोलायला सुरुवात कर. बस! बाकी काही नाही."
"म्हणणं सोपं आहे रे."
"का ?"
"मी जेव्हा इंग्रजी बोलते ना, तेव्हा मला बोलता येत नाही असं नाही. पण मी बोलले की लोक माझ्याकडे अगदी विचित्र नजरेने बघतात."
"अरे, लोकांचं काय आहे!"

रस्त्यावरती भिरभरणारा पाचोळा समजून मला
किती खुबीने दिलेस तू ही वाऱ्यावर सोडून मला

नकार देउन निघून गेली दूर नभाच्या पलीकडे
द्यायचाच धोका होता तर द्यायचास जवळून मला

पसंत नव्हते मला स्वतःचे अत्तरण्यासाठी सुकणे
म्हणुन बहर ओसरण्याआधी मीच दिले उधळून मला

प्रेमामधली कटू आठवण चितारलेला कागद मी
फाडा,फेका,जाळा अथवा टाका चुरगाळून मला

मरून जातिल माझ्यासोबत राहिलीच जर ....जीवनभर
अमर करा माझ्या स्वप्नांना कुणीतरी मारुन मला

जन्म थांबला एका जागी ह्याच विचारामध्ये की
जायचेच केवळ आहे हा रस्ता ओलांडून मला

तूच ग सखे माझी फूलराणी,
तुझ्याचसाठी माझी सर्व गाणी।
तूच माझी बाग, मीच तुझा माळी,
तुझ्याविण सखे, सुनी झाडाची डहाळी।।

बागेस जेव्हा तुझी चाहूल लागली,
माझ्या सोनचाफ्याची कळी खुलली।
मोगऱ्याची वेल सरसर चढली,
मोगऱ्याची फुले बहरली।।

बागेस कळले पानोपानी,
जडली प्रीत दोघांच्या मनी।
तुझ्या नजरेची पडता सावली,
फुलाफुलांत प्रीत आपली विसावली।।

गंध दरवळला बागेत चोहीकडे,
फुलपाखरे भिरभिरती तिकडे।
चांदण्यांनी जणू रात्र सजविली,
प्रीतीची वाट फुलांनी भरली॥

✪ ऑशविट्झ छळछावणी- इतिहासातील कलंक
✪ नरकामध्येही मालाने जपलेली माणुसकी आणि जिद्द
✪ ऑशविट्झमधून सफल पलायन पण...
✪ वाचू शकला असता पण मालासोबत पकडला गेलेला तिचा मित्र
✪ स्वत:च्या रक्तरंजित हाताने गार्डला थप्पड
✪ काळरात्रीला उजळून टाकणारी तेजशलाका

पुन्हा एकदा..!

अनवट घटनांनी भरलेल्या आपल्या आयुष्यात हे कधी ना कधी घडू शकते याची तिला पूर्ण कल्पनाच नाही तर खात्री होती. जे घडलं ते अतिशय दुर्दैवी होतं. प्रचंड दुःख दाटलेलं तिच्या मनात .. पुन्हा एकदा रक्ताचं माणूस गमावलं होतं तिने...मात्र याक्षणी तिच्या दोन्ही डोळ्यांतले अश्रू पूर्णतः आटलेले ... तसंही लहानपणापासूनच त्यांना ओहोटी लागलेली होती. डोक्यात अनेक प्रश्न होते मात्र त्या प्रश्नांच्या उत्तरांचा पाठपुरावा करावा असं तिला वाटत नव्हतं. तिच्या भावना बोथट झालेल्या तिच्याही नकळत.. !