साहित्य

लाल मुंग्या..

तो जेव्हा सकाळी जागा झाला तेव्हाच त्याला काहीतरी विचित्र वाटत होते. जेव्हा तुमचा रक्तदाब वाढतो/कमी होतो तेव्हा किंवा आदल्या रात्री पार्टीत कुवती पेक्षा ज्यादा ढोसली असेल तर जसे वाटते तसे त्याला वाटत होते. हा हॅंगओवरचा प्रकार असावा का ? हॅंगओवर! चांगला चपखल शब्द आहे. हॅंगओवरच होता पण कुठल्या नशेचा?
काहीतरी गोंधळ झाला आहे. पण गोंधळ नक्की काय आहे ह्यावर नेमके बोट ठेवता येत नव्हते. जास्त विचार करण्यात अर्थ नव्हता. जसजसा दिवस उगवेल तसतसे डोक्यातले मळभ मावळेल.

मला ना असं फाड फाड इंग्रजी बोलता यायला पाहिजे!"
"हं..."
"अरे, मी काय म्हणतेय, मला मदत करणार आहेस का?"
"ठीक आहे, मग बोल इंग्रजीत"
"पण सुरुवात कशी करायची, हेच मला कळत नाही."
"सुरुवात? बोलायला सुरुवात कर. बस! बाकी काही नाही."
"म्हणणं सोपं आहे रे."
"का ?"
"मी जेव्हा इंग्रजी बोलते ना, तेव्हा मला बोलता येत नाही असं नाही. पण मी बोलले की लोक माझ्याकडे अगदी विचित्र नजरेने बघतात."
"अरे, लोकांचं काय आहे!"

रस्त्यावरती भिरभरणारा पाचोळा समजून मला
किती खुबीने दिलेस तू ही वाऱ्यावर सोडून मला

नकार देउन निघून गेली दूर नभाच्या पलीकडे
द्यायचाच धोका होता तर द्यायचास जवळून मला

पसंत नव्हते मला स्वतःचे अत्तरण्यासाठी सुकणे
म्हणुन बहर ओसरण्याआधी मीच दिले उधळून मला

प्रेमामधली कटू आठवण चितारलेला कागद मी
फाडा,फेका,जाळा अथवा टाका चुरगाळून मला

मरून जातिल माझ्यासोबत राहिलीच जर ....जीवनभर
अमर करा माझ्या स्वप्नांना कुणीतरी मारुन मला

जन्म थांबला एका जागी ह्याच विचारामध्ये की
जायचेच केवळ आहे हा रस्ता ओलांडून मला

तूच ग सखे माझी फूलराणी,
तुझ्याचसाठी माझी सर्व गाणी।
तूच माझी बाग, मीच तुझा माळी,
तुझ्याविण सखे, सुनी झाडाची डहाळी।।

बागेस जेव्हा तुझी चाहूल लागली,
माझ्या सोनचाफ्याची कळी खुलली।
मोगऱ्याची वेल सरसर चढली,
मोगऱ्याची फुले बहरली।।

बागेस कळले पानोपानी,
जडली प्रीत दोघांच्या मनी।
तुझ्या नजरेची पडता सावली,
फुलाफुलांत प्रीत आपली विसावली।।

गंध दरवळला बागेत चोहीकडे,
फुलपाखरे भिरभिरती तिकडे।
चांदण्यांनी जणू रात्र सजविली,
प्रीतीची वाट फुलांनी भरली॥

✪ ऑशविट्झ छळछावणी- इतिहासातील कलंक
✪ नरकामध्येही मालाने जपलेली माणुसकी आणि जिद्द
✪ ऑशविट्झमधून सफल पलायन पण...
✪ वाचू शकला असता पण मालासोबत पकडला गेलेला तिचा मित्र
✪ स्वत:च्या रक्तरंजित हाताने गार्डला थप्पड
✪ काळरात्रीला उजळून टाकणारी तेजशलाका

पुन्हा एकदा..!

अनवट घटनांनी भरलेल्या आपल्या आयुष्यात हे कधी ना कधी घडू शकते याची तिला पूर्ण कल्पनाच नाही तर खात्री होती. जे घडलं ते अतिशय दुर्दैवी होतं. प्रचंड दुःख दाटलेलं तिच्या मनात .. पुन्हा एकदा रक्ताचं माणूस गमावलं होतं तिने...मात्र याक्षणी तिच्या दोन्ही डोळ्यांतले अश्रू पूर्णतः आटलेले ... तसंही लहानपणापासूनच त्यांना ओहोटी लागलेली होती. डोक्यात अनेक प्रश्न होते मात्र त्या प्रश्नांच्या उत्तरांचा पाठपुरावा करावा असं तिला वाटत नव्हतं. तिच्या भावना बोथट झालेल्या तिच्याही नकळत.. !

प्रेम आहे,
तुझ्यावर की प्रेमाच्या कल्पनेवर,
अजून कळायचे आहे.

ते उलगडेल कधी!
की मीच समजावीन स्वतःला,
माहीत नाही!

पण प्रेम नक्की आहे...? कदाचित...
हा प्रश्न आहे की उत्तर?
अजून उलगडायचे आहे!

पण छान वाटतं आहे,
कदाचित प्रेमाची कल्पनाच सुंदर असते.
संमोहन असते,
आणि असेच संमोहित राहावेसे वाटते...
अधांतरी...

सत्य उलगडले,
तर जादू हरवेल याची भीती.
म्हणून उत्तरापेक्षा प्रश्नच प्रिय वाटतो,
कदाचित....

गुरुवार, ११/६/२६ , ३:३० PM
अजय सरदेसाई -मेघ

सूर येती... विरून जाती...

सूर येती... विरून जाती...
उरतात कंपने,..वाऱ्यावरी...,
हृदयावरी...
सूर येती... विरून जाती...

कोण स्वामी... या स्वरांचा,
सूर कुठून येती?
संमोहीत ही धरा...
संमोहीत राने होती.

वेणूचे सूर पडताच कानी...
मन, हृदय विरघळले,
त्या सूरांवर पहुडून सारे—
वृंदावन विहरले.

सूर येती... विरून जाती...
सूरांचीs.. सुप्त स्पंदने,
सप्तचक्रांत वसली,
नाद अनाहत उठता...,
भुजंगिनी......
जागृत झाली॥

मंगलवार, ९/६/२६ , ८:५५ AM
अजय सरदेसाई -मेघ

अगं प्रेम असं कधी लपतंय गं?

अगं प्रेम असं कधी लपतंय गं?
अगं तुझ्या डोळ्यांत सगळं दिसतंय गं,
त्या नजरेत स्वप्न तरंगतंय गं,
अगं प्रेम असं कधी लपतंय गं?

अगं एकटीच का तू गुणगुणतेस गं,
श्वासांच्या भाषेत काही सांगतेस गं,
गालांवर उमललेलं फूल बोलतंय गं,
अगं प्रेम असं कधी लपतंय गं?

अगं लपून तू कटाक्ष टाकतेस गं,
भेटीच्या क्षणी का बावरतेस गं,
डोळ्यांतलं हसू उघडं पाडतंय गं,
अगं प्रेम असं कधी लपतंय गं?