पाऊस

डोंगर काठाडी पाऊस आला

झाकले डोंगर झाकले मांगर
काजळ पखरण आभाळभर
व्हळात ओंकार ध्वनी नादला

घर कौलारू धारात न्हाले
अंग अंग त्याचे शहारले
लपेटून घेई धुकट शेला

तडम तड तड तडम तड तड
कौलांवरती ताशा तडाडं
पन्हाळीनंही ताल धरिला

रेशीम धारांची लगबग कोण
गावं शिवारं घेती व्यापून
शगुणाचे कुंकू गावागावाला

हर्षले डोंगर हर्षली झाडे
रानावनाला हिरवे सडे
ऋतू बरवा बहराशी आला

थिरकले अंबर अन गोकुळ
गोवर्धन अन् यमुना जळ
मुरली धून रानावनाला
© दत्तात्रय साळुंके

पागोळ्या

पाऊस मला कोणत्याही गावातला आणि कोणत्या ही वेळेचा आवडतो. पण सर्वात जीव लावतो तो पावसाचे चार ही महिने आपली नित्य नवी रूपं दाखवणारा, मनाला अक्षरशः वेड लावणारा कोकणातला पाऊस. ..

पाऊस तर प्रतिवर्षी येतच राहतो,
विजांच्या कडकडाटात
आणि मेघांच्या गर्द छायेत
दिमाखात बरसून जातो.

पण त्या वर्षाचा पाऊस
हृदयस्पर्शी ठरला;
माझ्या अंगणासोबत
अंतरात्माही चिंब भिजवून गेला.

वाऱ्याच्या झंझावातासारखा
तू सामोरा ठाकलास;
लौकिक बंधनांच्या शृंखलांना
सहज छेद देऊन गेलास.

मनात साचलेले अनेक कढ
हळूहळू सुटू लागले,
आणि कधी नव्हे ते मी
स्वतःचा पुनर्शोध घेऊ लागले.

इतकी वर्षे
मी स्वतःच्याच गर्तेत हरवून गेले होते;
दुसऱ्यांच्या आनंदात
स्वतःचा आनंद धुंडाळत होते.

कोसळत्या धारा,पाऊस वारा,
घाली थैमान मनात,
भिजुन साऱ्या,आठवणी आल्या,
घेऊन झोका मनात.

इंद्रधनुचे रंग,अंबराचा संग,
नाचला मोर बनात,
थेंब थेंब मोती,भिजवती माती,
टीप टीप लकेर कानात.

दरवळला मंद, मातीचा गंध,
सळसळले रोमांच अंगणात,
खळखळते झरे, नागमोडी सारे,
वाहती डोंगरदऱ्यात.

मंगळवार, ५/८/२५ , ५:२७ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

जवळजवळ १८ वर्षांपूर्वी जुन्या माबोवर लिहीलेला हा लेख नवीन लोकांनी वाचावा म्हणून जसाच्या तसा पुन्हा कॉपी केला आहे. ती लिंक आहे पण आता तेथे नव्याने प्रतिक्रिया देता येत नाहीत.
----
मूळ लेख १७ जुलै २००७

मेघ दाटले नभात सारे
हलके हलके वाही वारे
सळसळत्या त्या उन्हाळ्याने
पळ काढला आज कसा रे

थेंब बरसले भूमी वरती
रिमझिम रिमझिम नाद ते करती
कडकडाट तो नभी गुंजला
पावसाला आली भरती

झरझर झरझर झरती धारा
वेग घेऊनी आला वारा
चिंब भिजविले झाडे वेली
धुंद झाला सारा नजारा

जिकडे तिकडे गंध पसरला
मातीचा सुगंध पसरला
तरसत होती धरणी ज्याला
आज तिचा तो विरह सरला

कधी वाटते मी कृष्ण मेघ व्हावे
पाऊस होऊनी बरसत रहावे
कधी कवीच्या त्या लेखणीतून
कविता होऊन बाहेर रिसावे

कधी वाटते मी वारा व्हावे
बेभान होऊन सुसाट वाहावे
मंद तुझा मी स्पर्शुन गंध
धुंद होऊन परत फिरावे

कधी वाटते मी स्वप्न बनावे
आणि अवचित मी तुला पडावे
स्वप्नातुन तुला येताच ग जाग
अंगावर तुझ्या रोमांच शहारावे

कधी वाटते मी चांदणे व्हावे
चकोर होऊन तु मला प्यावे
तृष्णेने न कोणत्या च उरावे
जे वांछीले ,ते कैवल्य मिळावे

शुक्रवार, २२/३/२०२४ , १२:५५ PM
अजय सरदेसाई (मेघ)

लंडनचा पाऊस

कोणत्याही गावातला पाऊस मला खूप आवडतो. कोकणातला आठ आठ दिवस संतत धार धरणारा पाऊस तर सर्वात आवडता. ठाण्याचा ही आवडतोच पण तो फक्त घरात बसून बघायला. आपल्याकडे पावसाळा हा सेपरेट ऋतू आहे आणि साधारण त्याच काळात आपण पाऊस अनुभूवू शकतो. लंडन मध्ये ही ऑक्टोबर ते जानेवारी असा ऑफिशियली पावसाळा जाहीर केलेला असला तरी इथे पाऊस वर्षभर आणि कधी ही पडतो. पावसामुळे क्रिकेटच्या किंवा विम्बल्डनच्या मॅच वर पाणी फिरल्याचे आपण अनेक वेळा बघितलं आहेच. तरी ही लंडनचा पाऊस ही अनुभवण्या सारखीच गोष्ट आहे म्हणून हा लेखन प्रपंच.

हा आमच्या कोकणातला

पाऊस
----------------------------------
आई गं
सरसर पाऊस आला गं
जाऊ दे भिजायला गं

क्षणात ऊन कुठे लपलं
जोरदार वारं हे सुटलं
वास भारी मातीला गं
जाऊ दे भिजायला गं

शेजारची पोरं अंगणात
फेर धरुनी रिंगणात
जाऊ दे फेर धरायला गं
जाऊ दे भिजायला गं

पाण्याच्या झाल्या नद्या
सोडू गं त्यात होड्या
दे ना कागद करायला गं
जाऊ दे भिजायला गं

1

.
२

.
३

.
४

.
५