काव्यलेखन

तिच्या पापणीचा इशारा हवा

Submitted by जीजी on 15 September, 2021 - 03:30

तिच्या पापणीचा इशारा हवा--

नभी हासरा सांजतारा हवा
तिच्या पापणीचा इशारा हवा

विसावे जरासे निजावे तिथे
कुशीचा तुझ्या मज किनारा हवा

मला तू हवी अन तुझे ओठ ही
फुलांचा जसा अर्क सारा हवा

पिऊनी मधूघट मधूरातचे
मला चांदवा झिंगणारा हवा

अशी घट्ट व्हावी मिठी रेशमी
गुलाबी गुलाबी शहारा हवा

नशा रातची ही जशीच्या तशी
सकाळी सकाळी उतारा हवा

जीजी

कशास इतके अर्थ शोधता?

Submitted by निशिकांत on 14 September, 2021 - 08:09

कशास इतके अर्थ शोधता?
जगणे आहे एक व्यर्थता

म्हणे सुखी वृध्दाश्रमात ती!
मिळते का मृगजळी आर्द्रता?

फक्त जनीच्या घरी विठ्ठला
का दळता, तिजसवे कांडता?

जुळी जन्मली! मुलगी मेली
तरी साजरा उत्सव करता?

सुशिक्षितांच्या सभेत नाही
कधीच दिसली एकवाक्यता

पाप कराया ना हरकत, पण
दुष्कर्मांची नको वाच्यता

गौतम बुध्दा जरा सांग ना!
मनी रुजवली कशी शांतता?

काळे धन कमवूनही हवी
बगळ्याची नेत्यास शांतता

जसा एकदा निवडुन आला
कशास पुसता अता पात्रता?

तालिबानच्या चमच्यांनो का?
देशविरोधी गरळ ओकता

टाळतात का असे?

Submitted by निशिकांत on 12 September, 2021 - 11:46

लोक प्रश्न नेहमीच टाळतात का असे?
आणि व्यर्थ संकटात गुंततात का असे?

भागवावया तहान चूक मार्ग शोधती
मृगजळास प्यावयास धावतात का असे?

द्यूत खेळणे कधी निषिध्द ना असे तरी
द्रौपदी पणास, पाच लावतात का असे?

कालचे न चालती रिवाज आज, पण तरी
संस्कृती जुनी म्हणून हिणवतात का असे?

व्यस्त नेहमीच मी असावयास पाहिजे
मोकळ्या मनी पिशाच्च नांदतात का असे?

ज्येष्ठ मी तरी हिमालयात योजिली सफर
धाडसास सर्व लोक हासतात का असे?

गुंतलाय जीव, आप्त ईष्ट वाटती हवे
वानप्रस्थ आश्रमात नांदतात का असे?

माझा श्रीगणेशा

Submitted by निशिकांत on 10 September, 2021 - 23:14

माझा श्रीगणेशा--( काल झालेल्या गणेश चतुर्थीच्या निमित्ताने. )

माझा श्रीगणेशा | पाठीशी हमेशा |
वसे दाही दिशा | माझा देव || १ ||

ओंकाराचे रूप | ब्रह्मांड स्वरूप |
ह्रदयी आप्रूप | दर्शनाची || २ ||

गणेशाची स्वारी | आली माझ्या दारी |
आता नको वारी | पंढरीची || ३ ||

उजेड फाकला | अंधार झाकला |
हाच रे दाखला | देवा तुझा || ४ ||

बुद्धीचा सागर | दयेचे आगार |
संसारी माघार | नको आता || ५ ||

ब्रह्मानंदी टाळी | तुझ्या पायतळी |
गेली रात्र काळी | तुझ्यामुळे || ६ ||

मनुष्य

Submitted by _आदित्य_ on 9 September, 2021 - 23:51

स्वप्न आहे वा खरे आयुष्य आहे?
काय आहे जे मला अदृश्य आहे?

सर्व म्हणती, "होय मी जगतो सुखाने !"
का बहुंचे हास्य मग नैराश्य आहे?

का तुला चिंता सदा खाते उद्याची?
जर कुणीही जाणले न भविष्य आहे !

"लढ म्हणे तू जीवनाशी!" का? कशाला?
हे मुळातच भयभितांचे भाष्य आहे !

भेद, मत्सर, स्वार्थ, तुलना रुजवतो जो,
त्या समाजाचाच का मी शिष्य आहे?

केवढे विद्वान! ह्यांना देवही कळला म्हणे !
मज कळे साधासुधा मी मनुष्य आहे !

श्वास मोकळा

Submitted by निशिकांत on 9 September, 2021 - 09:48

श्वास मोकळा तुझ्यासवे मी उडता उडता
आयुष्याची मरगळ जाते बघता बघता

तू असताना बारा महिने श्रावण रिमझिम
मोहरते मी मनी उमलते भिजता भिजता

तू येण्याची चाहुल येता, सुस्त दिवसही
पटकन सरतो दर्पणापुढे सजता सजता

मनात माझ्या तूच नांदसी, तू नसताना
अंतरात मी म्हणून बघते उठता बसता

आनंदाचा डोह जाहले जीवन माझे
गुदमर नाही मस्त वाटते बुडता बुडता

हट्ट कशाला जन्मकुंडल्या जुळवायाचा?
जुळून गेले नाते अपुले जुळता जुळता

चकोरास हा प्रश्न छळे, का कधी न त्याची
वाट पहावी चंद्रानेही ढळता ढळता?

खेळ

Submitted by द्वैत on 7 September, 2021 - 13:59

खेळ

कुणी उधळला क्षितिजावरती संध्येसमयी रंग
सोनेरी पाण्यात तरंगे झाडांचे प्रतिबिंब

काठावरती फुलून आली केशर पिवळी फुले
मावळतीच्या लाटांवरती नाव एकटी डुले

दूर डोंगरावरी पेटले मिणमिणारे दिवे
ओल्यावाऱ्यासवे निघाले पैलतीराला थवे

वाट पहाते इथे पुरातन ही खडकांची रांग
मुठीत घेऊन वाळू स्वप्ने कशी पहावी सांग

सुखदुःखांशी ठेवून अंतर सरते कातरवेळ
सुरू राहतो ह्या प्रहराला आठवणींचा खेळ

द्वैत

कोणावचुन आडत नाही

Submitted by निशिकांत on 7 September, 2021 - 10:01

खुशाल चेंडू जगात कोणी
कोणासाठी थांबत नाही
चंगळवादी जगी कुणाचे
कोणावाचुन आडत नाही

गतकालाचे सोनेरी क्षण
आठवतो अन् गुदमरतो मी
आयुष्याच्या सायंकाळी
इतिहासातच गुरफटतो मी
वर्तमान वांझोटा आहे
विशेष कांही घडत नाही
चंगळवादी जगी कुणाचे
कोणावाचुन आडत नाही

टोच नसावी तरी टोचते
काळजास का शल्य एवढे?
कुणी न उरले, उडून गेले
जीवनात जोडले जेवढे
एक कवडसा उजेडही पण
देव अताशा धाडत नाही
चंगळवादी जगी कुणाचे
कोणावाचुन आडत नाही

सुषुम्ना

Submitted by _आदित्य_ on 6 September, 2021 - 12:05

कधी भास्करा ये निज केव्हा जाग ये चंद्रासही !
कधी भास हो सत्यास केव्हा भान ये स्वप्नासही !

तो वाळवंटही नाहतो कधी शीत घन वृष्टीतूनी !
ते सौम्य जळही तप्त हो केव्हा उन्हाला बिलगुनी !

कधी पावसाच्या मंद धारा मृगजळाशी थांबती !
कधी कोरडा सरितेत वारा नाचता उसळे गती !

कधी ती असे त्याच्यातली
वा तो तिच्यातीलही असे !
कधी श्यामलाचा शुभ्र हो
कधी शुभ्र श्यामल होतसे !

कधी पिंगळा होते इडा केव्हा इडा हो पिंगळा !
कधी अवचितच का सुषुम्नेला रंग येतो सावळा?

आशा

Submitted by अक्षय समेळ on 6 September, 2021 - 10:00

मंदावले चांदणे, अंधुकल्या वाटा
दिशा शोधण्यास प्रकाश काजवांचा
सुख निजले होते विवांचनेच्या कुशीत
जागताच आज पापण्या पाणावल्या

उदासीन मनाचा आज बांध फुटला
फेर धरून चौफेर मनसोक्त नाचला
लांघून साऱ्या सीमा मायावी जगाच्या
तो बेधुंद अवकाश गमन करून परतला

- अक्षय समेळ.

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन