सजल नयन निरोप तुज आई
सजल नयन निरोप तुज आई
आज स्मरते ती अंगाई तुझी आई
तू गातसे जी निजवण्या मज आई
डोक्यावर मायेचा फिरवून हात
ऐकवीन म्हणतो तुला ती आई
परी तू आज गेली चिर निद्रेत आई.
सजल नयन निरोप तुज आई
शाळेत सोडाया येसी तू आई
पुस्तकांत भरसी स्वप्न नवी आई
कष्टाचे घाम गाळून तुझे
मोठा केलेस मला घडवुनी आई
परी तू आज गेली चिर निद्रेत आई.
सजल नयन निरोप तुज आई
तुझी आठवण येते पण,
तु समोर येत नाहीस...
तु माझ्या हरेक श्वासात येतेस,
पण, प्रत्यक्षात नाही..
तु येण्याचा मला भास
होतो, पण, तु दिसत नाहीस..
वेदना खुप होतात गं माझ्या
मनात, पण, तु त्यांना समजुन घेण्याचा
प्रयत्न सुद्धा करत नाहीस..
आभाळ खुप जोरात गरजतं
पण, पाऊस पडत नाही,
तुला आपलं करून घ्यावसं वाटतं,
पण, तु माझ्या नशिबात नाहीस...
शब्द न उरले करण्या प्रेम व्यक्त,
का, कसे, केव्हा झाले शब्द रिक्त!
शब्द झिजले, प्रेम, प्रेम ना उरले,
तो उन्माद सरला, ते आकर्षण न उरले.
जीवनाची संध्याकाळ आली जवळ,
जे उरले अवशिष्ट, ते स्मरण केवळ.
ना खंत उरली, ना उरली आस,
फक्त उरला एक शांत, मोकळा श्वास.
राहिला मनात कुठेतरी एक विचार घन,
एकदा प्रेम केले होते उत्कट, हेच खरे धन.
बुधवार, २२/७/२६, १२:४५ PM
अजय सरदेसाई – मेघ
तू नसतांना तुझी आठवण हळवे करते
तू नसतांना वाट पाहते मन तगमगते
सर्व जगाला दिसतो मी नेहमी सारखा
तू नसतांना जगण्यातुन जगणे हारवते
.
विचारता मी ठीकच सगळे हृदय सांगते
नेत्र शहाणे ओठांवरही हसू राहते
तुझ्यावाचुनी जरी दिखावा चेहऱ्यावरचा
दिवस ओढणे रात्र जागणे छळ छळ छळते
.
तू नसतांना श्वास जरी नियमाने आले
तू नसतांना दिसले जरी मन सावरलेले
गर्दीमध्ये हात सुटुन भयभित बाळासम
नू नसतांना जगणे नुसते बावरलेले
.
तुष्की नागपुरी
नागपूर, गुरूवार, १६ जुलै २०२६, २१ः२४
नाभिका रे, गर्दी आहे रे
प्रेमानं काप जरा आज नाक रे
अंघोळीचे पाणी आता, झाले पूर्ण गार रे
'सकाळ' वाचूनी झाला, माझ्यामागचा अस्वल भादरून झाला
माझ्या भावा, माझा नंबर येऊनी गेला
घाई कर गड्या.. बघ त्याने, वर केली काख रे
जुने वस्त्र पांघरूनी, पाणी फस्स फवारून, मज पामराला
विमलही मुखामंदी कोंबूनी आला
चालते रे मग कैची अशी, नसे तिला धाक रे
*
मूळ गीत : नाविका रे, वारा वाहे रे
पुळणीवर चालताना, आकाशातील नक्षत्रे पाहू,
तुझे नी माझे जुळणारे, नक्षत्र मिळते का पाहू।
लाटांच्या स्पर्शाने पाउले भिजली दोघांची,
ओल्या वाळूत ती एकमेकांत मिसळून पाहू।
तुझ्या केसांत अडकला खट्याळ वारा खारा,
त्या वाऱ्याच्या तालावर जरा धुंद होऊन पाहू।
पुळणीवर चालताना, आकाशातील नक्षत्रे पाहू,
तुझे नी माझे जुळणारे, नक्षत्र मिळते का पाहू।
बोलायचे आहे तुझ्याशी, पण शब्दच अपुरे,
नजरेच्याच भाषेत सारे, आपण बोलून पाहू।
रात्र सरावी न इतक्यात, थांबावा हा क्षण आता,
खांद्यावर टेकून अशीच जरा, तू विसाव पाहू।
सकाळच्या उन्हात तुझ्या
निरभ्र नितळ चेहऱ्याकडे पाहतो ना
तेव्हा वाटतं
एक नक्षत्र चुकून
आकाशगंगेतून माझ्या बाजुला
येऊन बसलंय
कौतुक वाटतं, भीतीही वाटते
की आपल्याला चुकून
हे भाग्य मिळालेय आणि
नियतीला क्षणात चूक लक्षात आल्यावर
सगळं हरवून जाईल
खूप इच्छा होते
गालावरून हात फिरवायची पण
मनात येतं लगेच की आपण
चिमणीच्या पिल्लाला लागणारा
छोट्या मुलाचा हात ठरू नये
फक्त बघत राहिल्याने पण
कधी कधी अपराधी वाटतं
इतकं तरल सौंदर्य आहेस तू
डोळे बंद करून घेतो मी
अब्ज वॉटचा प्रकाश आहे हसणे म्हणजे
तू दिसता आरतीच होते बघणे म्हणजे
.
रंग सावळा घेऊन येतो ऐट स्वतःची
नसते त्याची व्याख्या गोरे नसणे म्हणजे
.
थकतो थांबुन घेतो फिरून डाव खेळतो
डाव संपला नसतो काही थकणे म्हणजे
.
किती राहिले श्वास कुणाला नसते ठाऊक
जीव ओतुनी क्षण क्षण जगणे जगणे म्हणजे
.
हिशोब असतो राहून गेलेल्या वचनांचा
पापड दाणे ग्लासच नसते बसणे म्हणजे
.
तुष्की नागपुरी
चिखलदरा, शुक्रवार, १० जुलै २०२६, २१:००
दिसांचे सरणे | झाला उपचार |
जगाचा वेव्हार | हाचि असे ||
दिस आणि मास | सरोनिया जाती |
काळजाच्या क्षती | मिटताती ||
आपुल्या संसारी | जो तो रमे झणी |
न उरे स्मरणी | काहीसुद्धा ||
काळ कोणासाठी | थांबत तो नाही |
चालतचि राही | आप वेगे ||
मायाजगी उगा | गुंतून राहाणे |
ते एक करणे | मूर्खपण ||
विश्वाचा आधार । तो मंडलाकार ।
त्याने चराचर । व्यापियले ॥
चंद्र आणि सूर्य । ग्रह आणि तारे ।
मंडलात सारे । भ्रमतात ॥
तळ्यांची मंडले । नद्यांची कुंडले ।
जळात सांडले । मंडलचि ॥
जीव जो जन्मला । मृत्यूची त्या भीती ।
चक्राकार गती । जीवनाची ॥
जन्म आणि मृत्यू । मंडलाअधीन ।
जाणी जो हे ज्ञान । सुखावला ॥
जन्म मी पाहिला । मृत्यूच्याच दिनी ।
उरली ती मनी । निर्गुणता ॥
पाहीन ज्या दिनी । आपुले मरण ।
जन्माचा तो क्षण । सार्थ होई ॥
