काव्यलेखन

शरद पौर्णिमा

Submitted by Asu on 23 October, 2018 - 01:14

*प्रा.अरुण सु.पाटील आणि सौ.वसुंधरा पाटील यांचेकडून सर्व आप्तेष्ट आणि रसिकांना कोजागिरी पौर्णिमेच्या हार्दिक शुभेच्छा !*

*शरद पौर्णिमा*

क्षीरसागरी स्वच्छंद पोहुनि
चंद्र झालाय वेडा
धुंदफुंद नभी घालतो
धवल दुधाचा सडा

बासुंदीचे पाट धरतो
रात्र जागुनि खुळा
नभाच्या अंगणी फुलवि
चांदण्यांचा मळा

दुग्धशर्करा योग होता
उधाण ये प्रीतीला
प्रियासंगे संग रंगता
सुगंध ये रातीला

शब्द शब्द मिटता
भाव झाला मोकळा
शृंगार असा रातीला
‌‌कणाकणात झोकला

शब्दखुणा: 

जणु तीर ये उराशी!

Submitted by चैतन्य दीक्षित on 22 October, 2018 - 22:04

वाटे मला असे की जणु तीर ये उराशी
माझ्याकडे बघून तू लाजता जराशी

माझे-तुझे कराया आहोत वेगळे का?
सांगू कशा जगा मी माझी 'तुझी' मिराशी?

गीतात नाव आले जेव्हा तुझे सखे गं
विसरून शब्द होतो घोटाळलो स्वराशी

सस्त्यात येत नाही तव आठवण कधीही
मन नाव कागदाची सलगी करी पुराशी.

राहील काय नाते माझे तुझे चिरंतन?
उडणार अत्तराशी, जळणार कापराशी!

~ चैतन्य

मनात दडली होती

Submitted by निशिकांत on 22 October, 2018 - 01:00

हातामध्ये हात घेउनी
उडान भरली होती
पंख मिळाले स्वप्नांना,जी
मनात दडली होती

रंगरूप ना आयुष्याला
जगणे, जगणे नव्हते
परीघ सोडुन अंधाराचा
कुठे नांदणे नव्हते
तू आल्यावर पहाट पहिली
सखे उगवली होती
पंख मिळाले स्वप्नांना,जी
मनात दडली होती

श्वास अधूरे, आस अधूरी
धूसर धूसर सारे
मळभ धुक्याचे चित्र दावते
अर्धे, दुरावणारे
तुझ्या सोबती पूर्णत्वाने
प्रीत बहरली होती
पंख मिळाले स्वप्नांना,जी
मनात दडली होती

प्रेम तरंग

Submitted by Asu on 21 October, 2018 - 21:44

प्रेम तरंग

हृदयीचे तरंग माझ्या
तुझ्या हृदयी उठतील का ?
मुक्या भावना अंतरीच्या
बोल तयांना देशील का ?

उजाड रानी निष्पर्ण वृक्षी
पक्षी होऊन बसशील का ?
भर दुपारी ग्रीष्मकाळी
गीत माझे गाशील का ?

तृषार्त चातका वर्षासमयी
घन बरसून जाशील का ?
उघड्या चोची अलगद पडण्या
थेंब होऊन येशील का ?

स्वप्न वेडी स्वप्न माझी
उघड्या नयनी दिसतील का ?
गूढ मनाच्या स्तब्ध डोही
प्रेम तरंग उठतील का ?

शब्दखुणा: 

तिकडून जाण्याऐवजी इकडून जा केव्हातरी (तरही)

Submitted by इस्रो on 21 October, 2018 - 10:14

माझे कसे चुकले किती, सांगून जा केव्हातरी
तिकडून जाण्याऐवजी, इकडून जा केव्हातरी

सांगायचे आहे तुला, बोलू न शकले जे कधी
डोळ्यात माझ्या तेच तू, वाचून जा केव्हातरी

कपडे कसे नेसायचे, देवास कुठल्या जायचे
मी काय केव्हा खायचे, ठरवून जा केव्हातरी

विसरायचे कैसे कुणा, ते शिक जरा कोठेतरी
नंतर कला ती तू मला, शिकवून जा केव्हातरी

नुसत्याच काय व्हाव्या, नजरेतुनी खाणाखुणा
श्वासात माझ्या श्वास तू, मिसळून जा केव्हातरी

प्रत्येक क्षण कर साजरा, गा नाच आनंदात तू
वय आपुले 'इस्रो' जरा, विसरून जा केव्हातरी

पाकळी !

Submitted by झुलेलाल on 21 October, 2018 - 02:27

सकाळ झाली
कोवळी किरणे अंगावर आली
अन् पाकळ्यांनी हळूच
डोळे किलकिले केले
एक फुलपाखरू बागडतच
पाकळीवर येऊन बसले
अन् मिटलेल्या साऱ्या पाकळ्या
फूल फूल होऊन गेल्या...
किरणांनी न्हाऊन ताज्या झाल्या,
वाऱ्यासंगे डोलू लागल्या,
सुगंध उधळत झुलू लागल्या...
उमलत्या पाकळ्यांना
फुलपाखरांचे थवे
गुदगुल्या करू लागले
अन् हसूहसूं होऊन
पाकळ्या लाजल्या...
सारा दिवस तोच खेळ!

आनंदाच्या दुधात ....

Submitted by राजेंद्र देवी on 20 October, 2018 - 13:28

आनंदाच्या दुधात ....

कधी बसून पाहिलेत का
कोवळ्या उन्हात
कधी पळून पाहिलेत का
मोकळ्या रानात

झाडाच्या गार सावलीत
घेतलात का कधी झोका
डोंगराकडे बघून कधी
मारल्यात का हाका

अंगणात टाकून अंथरूण
कधी मोजल्यात का तारका
ढगा आड लपलेला चंद्र
कधी पाहिलात का धुरका

पौर्णिमेच्या दिवशी कधी
केलीत का अंगत पंगत
अर्ध्या चटणी भाकरी बरोबर
कधी केलीत का संगत

पांघरुणात गुरफटून कधी
झेललित का रवी किरणे
सांज सावलीत कधी
ऐकलेत का गाईचे हंबरनणे

अंधाराशी नाते जोडते आहे

Submitted by निशिकांत on 18 October, 2018 - 23:51

(मी फार कमी कविता वृतांची किंवा मात्रांची बंधने झुगारून लिहिल्या आहेत; जेथे यमक असले तरीही लयबध्दता नाही. अशीच एक रचना बदल म्हणून प्रस्तूत.)

एकदा हो किंवा नाही सांगून टाक
ती तुझ्यासाठी कुढते आहे
अश्रूंना लपवून हसतेय खरी
पण अंधाराशी नातं जोडते आहे

ती नाजूक वेल थरथरणारी
जगायला अधाराची गरज आहे
आधार म्हणून कोण हवाय
याची तिला समज आहे
निराश होउन आकांक्षांच्या पर्णफुटीला
स्वतःच ती खुडते आहे
अश्रूंना लपवून हसतेय खरी
पण अंधाराशी नातं जोडते आहे

पापी कशी माणसे?

Submitted by निशिकांत on 17 October, 2018 - 00:48

पापी कशी माणसे?

( शार्दुल विक्रडीत वृत्तात माझी पहिलीच गजल. )

देव्हार्‍यात बसून तो ठरवतो की मी जगावे कसे
कर्ता तोच असेल अन् करविता, पापी कशी माणसे?

धर्मांधात जिहाद आज रुजला, कसली दया दावता?
फाशीवर चढवा लगेच नसता धरतील ते बाळसे

झाला खूप विकास आज पण का उपभोग्य वस्तूच ती?
स्त्रीसाठी जग ना कधी बदलले आहे जसेच्या तसे

होते कौतुक केवढे मुलांचे छोट्या कुटुंबामधे !
भावंडे इतकी मला! न झाले माझे कधी बारसे

का भ्यावे बघुनी विराट लाटा, फसवाच तो चेहरा
डोकाऊन बघा दिसेल शांती ह्रदयी नदीच्या असे

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन