काव्यलेखन

कुणाला काय येथे वाटते परवा कशाला

Submitted by द्वैत on 4 January, 2019 - 12:07

कुणाला काय येथे वाटते परवा कशाला
जसे घडतात सारे का तसे घडवा स्वताला

अमुक पदवी नि कायम नोकरी मग लग्न उरका
चल ए मंजूर नाही हा चुकीचा क्रम आम्हाला

तुम्ही केल्यात माना उंच तुमच्या का कळेना
हमेशा पाहतो मी पावलांखाली नभाला

कसे हा आरसा पाहणे तुम्हाला शक्य होते
खरे सारे जरी ठाऊक केवळ आरश्याला

कधी कमवून पैसा लागला जर दम तुम्हाला
जरा बागेत जा घेऊन अपुल्या लेकराला

पिढ्यांपासून जे टिकवून आहे ठेवलेले
करूया घर असे स्वाधीन म्हणतो वादळाला

द्वैत

Adjustment

Submitted by शब्दरचना on 4 January, 2019 - 01:16

Adjustment फक्त आम्हीच करायची का रे?
नाही! compromise तुही करतोसच म्हणा
पण तरीही तुला तुझ्या आई-बाबांना सोडुन कुठे जावं लागत नाही
ज्या भिंतीनी तुझं बालपण पाहीलयं . . ज्या खिडक्यांनी तुझ तारुण्य अनुभवलं . . . . त्या सगळ्या मागे सोडून तु थोडीना जातो ?

मान्य आहे मला थोडा गोंधळ तुझाही उडतो
पण तरीही सांग स्वतःच्याच आई वडीलांना भेटण्यासाठी
परवानगी घेण्याची तगमग तु कधी का रे अनुभवतो?

स्वप्नांनी वास्तवाशी जेव्हा करार केला

Submitted by द्वैत on 3 January, 2019 - 12:01

स्वप्नांनी वास्तवाशी जेव्हा करार केला
माझ्यामधील कोणी माझ्यामधून गेला

मी ओळखून नव्हतो दुनिया खरीखुरी ही
मी पुस्तकांत केवळ माणूस वाचलेला

असतात चांगले ते जे गोड गोड हसती
असल्या खुळ्या मतीने व्यवहार चाललेला

ह्यांनी चुका स्वताच्या गाडून ठेवल्या अन
वरती खरेपणाचा बाजार मांडलेला

शहाणा समाज घेई ह्याची दखल कशाला
प्रेमात कोण वेडा का तडफडून मेला

रांगेत दर्शनाच्या आवाज कानी आला
"हल्ली इथे मी नसतो पुजता तुम्ही वीटेला"

भांडू नकोस "द्वैता" समजून घे जगाला
तुझ्यासमान येथे कोणी न बाटलेला

द्वैत

हळू वाद घाला

Submitted by निशिकांत on 2 January, 2019 - 23:54

हळू वाद घाला

फुलांनो हवेशी हळू वाद घाला
हवा पोंचवी गंध तुमचा जगाला

जरी फूल निर्माल्य होते तरी का
कळ्या हट्ट करतात उमलावयाला

कशाला भुलावे वृथा मृगजळाला?
करू यत्न मिळवावया शाश्वताला

जरा दु:ख लपवायलाही शिकावे
जगा हास्य देऊन फुलवावयाला

नको आज ओठी तुझे गोड गाणे
उद्या तेच लागेल काचावयाला

नव्याने जगू या, करू श्रीगणेशा
जुने घाव, आघात विसरावयाला

जुन्या प्रेमपत्रास वाचून भिजलो
कढीला शिळ्या का अता ऊत आला

मला जीवनाची नशा एवढी की
यमाला सुचवले उद्या यावयाला

दिवस आणखी थोडा वाढवावा...

Submitted by शब्दरचना on 2 January, 2019 - 22:32

आपणच तयार केलेल्या घडाळयात
आपल्याला आपल्यासाठीच वेळ नसावा
वाटतं मग उगाच दिवस आणखी थोडा वाढवावा
२४ तासात टाकावेत आणखी तास थोडे जास्त
निवांतपणे बसावे आईजवळ मस्त

नाहीतर नेहमीचा दिवस कसा निघून जातो
सोमवार रविवार मधला फरकच कळेनासा होतो
पहाटे सुरु झालेला दिवस रात्रीपर्यंत असाच बुजून जातो
दमून आलेला बाबाही अंथरूणावर पडल्या पडल्या निजून जातो

बस लाजुनी पहा तू...

Submitted by माउ on 2 January, 2019 - 19:58

दु:खास सोसण्याचा भलता थरार आहे..
जगण्याकडे सुखाची बाकी उधार आहे

आता जरा करुया तुझ्या मनाप्रमाणे
नुसतेच बोलण्याला माझा नकार आहे..

चोरून पाहताना चोरून घाव होतो...
जाणे तिचा नि माझा कसला करार आहे?

येथे नकोस शोधू हुंकार भावनांचे..
जगतात कल्पना अन माणूस फरार आहे

पत्रातुनी जमेना उडता निरोप घेणे
भेटून सांगण्याचा त्याचा विचार आहे

स्वप्नातही तुला मी माझे कसे करावे?
सत्यात चाहत्यांची संख्या हजार आहे..

गर्दीत सावल्यांच्या ते बावरून जाते
मी पाहिले उन्हाला हळवी किनार आहे..

गझल - पत्रकारिता स्वस्त जाहली आहे

Submitted by बेफ़िकीर on 2 January, 2019 - 08:19

गझल - पत्रकारिता स्वस्त जाहली आहे
=====

तिच्यामुळे ही तेढ वाढली आहे
पत्रकारिता स्वस्त जाहली आहे

प्रत्येकाचा देव वेगळा येथे
प्रत्येकाची वाट लागली आहे

एक कधीही नव्हता माझा भारत
ब्रिटिशांनी ठासून मारली आहे

घोड्यावर संसार बांधती धनगर
समानता बस मेंढी शिकली आहे

मूतखडा सोसतात अजुनी पोरी
शाळेची बाथरूम सडली आहे

लग्नामध्ये एक कोट घालवले
वर्षांमध्ये लेक परतली आहे

कितीजणींना सांगू, सोडा चिंता
एक प्रेयसी फक्त वाढली आहे

जी गंगा बाहेर उसाने नेली
कांद्याने डोळ्यात आणली आहे

परके

Submitted by शब्दरचना on 2 January, 2019 - 01:18

आजकाल अनोळखी झाले आहोत आम्ही एकमेकांना ,
रोजच्याच वाटेने आम्ही बाजुबाजुनेच चालतो ,
नेहमीच्याच बागेत रोजच्याच बाकावर बसतो ,
अवेळी पडणाऱ्या पावसात नेहमीच्याच
आडोश्याला उभे राहतो ,
तरीही एकमेकांना आम्ही अगदीच परके असतो ,
तो काही बोलत नाही, मी ही बोलत नाही ,
एकाच घरात राहून आम्ही एकमेकांना जाणवत नाही ,
कधीतरी नजरानजर होते चुकून ,
पण बस तेवढंच. . . दोघांच्याही नजरेत परकेपणा दिसतो ,
अन् आम्ही पुन्हा रुळावर येतो ,
आजकाल बेफिकिर आहोत आम्ही,
अलिप्त आयुष्य जगतो ,
तो माझा मी त्याची जगासाठी असूनही

नवं नवं...

Submitted by शिवाजी उमाजी on 1 January, 2019 - 10:13

नवं नवं...

नव्याचं काहुर नवं
जर पाहिलंच नीट तर
काय असतं नवं?
तुम्ही, आणि मीच असतो,
कुटुंबही आपलं तेचं असतं...

घर, शेजार अन् परिसर
मित्र मंडळी, स्नेही,
मैत्री आणि दुष्मनी
जगवणारं नातं तेच असतं...

चहा पण नाही बदलत
नव वर्षाच्या सकाळचा!
असूनही कुटुंबाची अपेक्षा...
खरंच विचारा मनाला
करतो आपण पुर्ण अपेक्षा?

विचारा न् स्वभावातल्या
वाईटात बदल व्हायला हवा
अहंकार, गर्व, अभिमान
बाजूला जायला नको का हवा?

शब्दखुणा: 

नवीन साली मिळो उभारी

Submitted by निशिकांत on 1 January, 2019 - 00:38

( वर्षारंभाचे औचित्य साधून )

श्वास भरूनी ध्येय दिशेने
करू तयारी निघावयाची
नवीन साली मिळो उभारी
नव्या दमाने उडावयाची

जे सरले, गंगेत मिळाले
नको बेरजा वजावटीही
आळवूत या नवीन गाणे
नवे ताल अन् सुरावटीही
असोत स्वर वादी संवादी
सुरेल गोडी जपावयाची
नवीन साली मिळो उभारी
नव्या दमाने उडावयाची

नको फुलांचे अन् पानांचे,
तोरण लावू माणुसकीचे
"फक्त जगावे अपुल्यांसाठी"
धोरण बदलू वागणुकीचे
नको मुखवटे, आस जागवू
सभ्य माणसे बनावयाची
नवीन साली मिळो उभारी
नव्या दमाने उडावयाची

Pages

Subscribe to RSS - काव्यलेखन