कविता

रोज रोज तीच वेळ गारव्यात नाहते
तोच खेल रोज रात चांदण्यात खेळते

वागते खट्याळ अन मधाळ गोड बोलते
एक पोर घालमेल का उरास लावते

माळते सुगंध वास कस्तुरी समान गं
पाहतो तुला जगास ओरडून सांगते

चालतात बोलतात मज सवे किती जनीं
या मनात वात एक लावण्यास धावते

टाळले जरी मला तरी मनात भाव गं
कोरले उरात नाव खोडण्यास पाहते

- संकेत महाजन (८२०८२७५७९८)

डंबडुम्ममाम त्राही मामम
कपाळमोक्षं करंटे गदर्भम
ऑफिस गच्छती, काम न अस्ती,
मिश्रं शाखं भर्जितगोलम चरवती चरवती

टुणुक टुणुक लोंबम शेंडीम
पाकीटं रिकामम, मस्तिष्कं ब्लँकंम
तत्र भार्या क्रोधस्य गर्जती,
रोटिका-ताडन-यंत्रम प्रहारम

ललाटं भंजाळम, तत्र ठणठणामम
सकंडूयनम् सकंडूयनम् टक्कलं पडाम
इत्र तित्र सर्वत्र पळती श्वानम,
भसाभस भुंकती, भीती महानम

झोपम् न आवम, इन्स्टाग्राम रीलम
स्क्रोलं स्क्रोलं, अंगठम ढीलम।
सकाळम जातम्, नयनं लालम,
डंबडुम्ममाम त्राही मामम

दरवळाच्या कथा सुगंधी माळून केसात हासते
मालिनी गं जखम कोणती ही अवेळी गंधाळते

कोणता हा ऋतू ज्याला बहराचे भान नाही
कंच हिरव्या रेशमाला जरतारीचा मान नाही

अबलख वारू हा अजाण शर्थ तरी ती करा कुणी
तळपायीचे शर सुगंधी वेचून भरा ही अत्तरदाणी

पायरव हा मुग्ध शरांचा सुमनांच्या राजस देशी
लक्ष जखमा साहल्यावर दरवळते ती चारुकेशी

भ्रमभारल्या सुखाचा भ्रमर घुमतो अवतीभवती
वाट त्यास रे कुणी दाखवा त्या तिथे पल्याडची

इथे न कुणी दवडा वेळ नकोच फुंकरही कुणाची
स्वयंभू हा सुगंध आहे यास न विधा कुण्या कुळाची

संजीवनी
०१.०९.२०२५

खंत आहे,
मला नाही ओळखता आला
तुझा आपले-तुपलेपणा. .
ठाऊक . .
तू परकाच आहेस माझ्यासाठी
मग हि आगळी रहस्ये
कशी उलगडली तुला?
मी मनाचा मोर तुझ्या हाती देऊन
मयूराक्षी झालेय खरी
पण मयुरपंख होण्याचे
नशीब नाहीच माझे
असेल तुझ्या जगण्याने
माझ्या काळजाचा ठाव घेतलेला
म्हणून जखम तूच बांधावी
हा न्याय कुठे?
तुला आपलेपणाचा उमाळा यावा
हा खरा हृदरोग माझा
तुझ्या दयेने तुला
खरेच. . . परके करून टाकले

माझ्यासाठी तुझे ते गाणे असू दे
सांगायास काही गाऱ्हाणे असू दे

तुझ्यासारखे कैक वेडे इथे रे
मज सारखे काही शहाणे असू दे

नवे यमक काही सुचलेच नाही
जुळलेले शब्द जुने पुराणे असू दे

विरहाचे क्षण आहे मनी पण
आठवणीत चोरून पाहणे असू दे

खरे सुख आहे तुझे तुज पाशी
जरा दुःख गोजिरवाणे असू दे

जीवनास या अर्थ नसेल तरीही
जगायास थोडे बहाणे असू दे

इथे काय सारेच कविवर्य नाही
दोन चार श्रोते दिवाणे असू दे
- अमेय
7387674171

शरद गेला
वसंतात वाट पाहिली तुझी
कोकिळेच्या नाही गं
सकाळी सकाळी खारीय्य च्या आवाजाने जागा होऊन
बेकरीवाल्या भैय्यांना ओलांडत
दूधवाल्यांची लगबग बघत
फूटपाथवर पेपरच्या पुरवण्या लावत बसलेल्या मुलांकडे बघत
रिक्षावाल्यांना टाळत टाळत
रेल्वे स्टेशनला जाऊन पहिली लोकल पकडत होतो
जम्मूतावी से मुंबई आनेवाली ट्रेन अपने निर्धारीत समय पर चल रही है
हे ऐकत ऐकत कितीदा तरी चहा पिलो असेन
त्याने सिगरेट विचारल्यावर माफ करो भैया म्हणालो
तुझी खूप वाट बघितली
कारण मग उन्हाळा कडक होतो

मौनातून उगवलेली गणिते
सोडवताना आशेचा हातचा
उत्तराचे नवीन कोडे
सोडवण्याचा प्रयत्न रोजचा

माझे शब्दवेल्हाळ प्रवाह
तुझे मौनाचे किनारे
भिजवण्याची शिकस्त
चिवट अपेक्षांचे सहारे

भविष्यावर काळजीचे ओझे
अंतर्मनात भीतिचे कवडसे
जगण्याच्या दाट धुक्याला
स्वप्नांचे फितूर आडोसे

मानसी

जरा वेगळं चिंतन..

शब्दांच्या भावविश्वात मी सजग फिरून आलो,
सापडले अनेक मोती, कवितेत विखरून आलो.

प्रत्येक ओळ माझी,स्फुरतीने तुझ्या फुलते,
तुझ्या धुंद आठवांनी,माझी कविता खुलते.

हे स्वप्न असे की हे सत्य,शोधणे सोडून आलो,
विमुक्त या क्षणांत,मी आयुष्य जगून झालो.

हा थंड मंद वारा, तुझा गंध घेऊन आला,
कवितेतून माझ्या, मी तुला स्पर्श केला.

दोन्ही विश्वांतून त्या, मी सहज प्रवास करतो,
सत्य नि मिथ्य जोडणारा,मी एक दुवा ठरतो

प्रवाह आयुष्याचा, क्षणातून काळात फिरला,
उरलो न मी देहात — फक्त साक्षीभाव उरला.