कविता

संधी

Submitted by अतुलअस्मिता on 20 October, 2017 - 11:38

मावळतीचा गंध त्यात
प्रकाशाचा अंधुक दिवा
जगणे जीवन समग्र हे
सावरून साऱ्या जीवा

उगवतीचे रंग सुन्न
त्यात कोळशाची छटा
टिपूसाची झाली वाफ
सावरून साऱ्या बटा

आडोशाचा काजवा मंद
नभोनिळे आवाहन मग
बुबुळी तरंगे उत्कर्ष की
सावरून जळे हीमनग

श्वेत बोचरी केतकी
थांबे शिवालयाच्या पायथी
सुगंधावा जीव सारा
सावरून संसार माथी

मुन्नी

Submitted by अतुलअस्मिता on 14 October, 2017 - 21:48

कविता: मुन्नी

माणसाच्या मनातून निघणा-या ज्वालामुखीचा तिरस्कारमय लोळ
तुला अजून स्पर्शायचाय, मुन्नी!

शुभ्र सूर्यप्रकाशाप्रमाणे जीवनात सरपटताना भेटणारी सगळीच
जेव्हा ओकत होती विश्वासघाताची नागेरी गरळ

आणि

माझ्या श्रद्धेच्या समुद्राला रक्तरंजित करणारा कालवा
फसवणुकीच्या तीव्र आसुडांमुळे जेव्हा ओसंडून जात होता

तेव्हा रखरखत्या उन्हात अनवाणी जळालेल्या तळव्यांना
दुधाच्या सायीइतक्या मऊ बर्फाचा थंडावा
मुन्नी, तू कुठून बरे आणलास?

गद्दारीच्या भीषण डंखानी करपण्याची भिती वाटत नाही का ग?

भरू बांगड्या सयांनो

Submitted by आदित्य साठे on 7 October, 2017 - 12:31

आला श्रावण संख्यांनो,
चला जाऊ बाजाराला,
साज शृंगार करूया,
मास सणांचा हा आला.

भरू बांगड्या सयांनो,
गर्द हिरव्या रंगात,
सौभाग्याचे हे लक्षण,
किणकिणते हातात.

बांधू कंकण मोतीये,
मन खुलेलं क्षणात.
वाटे आकाश चांदणे,
मी बांधले हातात.

या बांगड्या लाखेच्या,
मज घेऊ वाटतात,
फुलतील इंद्रज्योती,
तिच्या साऱ्या आरश्यांत.

रिवाज

Submitted by कुणी दिवाणा on 25 September, 2017 - 13:14

भळभळणार्या जखमांची फिर्याद आज होती
टोकरणारी नखे कुणाची दगाबाज होती

फुलाफुलांचे पलंग सजले इथेच तारुण्याचे
चितेतली लाकडे कुठे ती घरंदाज होती

आम्हांस अंधारात ठेवले म्हणणार्या माझ्यांनो
व्यथा नागडी तिजला सार्यांचीच लाज होती

कधी न माझ्यावरी बरसल्या श्रावणधारा जरी
तहानूली आसवेच माझा ऋतुराज होती

उठ आता तु 'प्रविण' बाकी बरेच अंतर आहे
गळुन गेली नयनांमधुनी ती रिवाज होती

शब्दखुणा: 

नसेल ठाउक तुला

Submitted by कुणी दिवाणा on 23 September, 2017 - 12:22

मुकेपणाचा जरी जन्मभर आव घेत होतो
नसेल ठाउक तुला,तुझे मी नाव घेत होतो

वळणांवळणांवर विश्रांती उगा बहाने
नसेल ठाउक तुला, पुन्ह्यांदा डाव घेत होतो

कूठे जायचे पुसणार्या वाटांनी वेडे केले
नसेल ठाउक तुला, दिशांचा ठाव घेत होतो

मढ्यापूढे रडणार्यांच्या थव्यात सामिल झालो
नसेल ठाउक तुला, प्रितीचा भाव घेत होतो

बघुन बिंब ओंजळीत माझे असा हरवलेलो नसेल ठाउक तुला,तुझा पेहराव घेत होतो

बाजारु भावाने र्हदये विकणार्या प्रेमाचे
नसेल ठाउक तुला, विकत ते गाव घेत होतो

शब्दखुणा: 

एक उठाव करायला काय लागतं?

Submitted by नानाकळा on 20 September, 2017 - 10:00

एक उठाव करायला काय लागतं?

एक उठाव करायला
किती माणसं लागतात?
एक हजार, दहा हजार
पंचवीस की एक लाख?
पंधरा-वीस किंवा दोन चार माणसंही
उठाव करु शकतात ना?

एक उठाव करायला
किती बंदुका लागतील..?
आणि काडतुसं किती पुरतील?
दारुगोळा कसा मोजायचा, पण
हिशोब ठेवायचा का उठावाचा?

धमन्यांतले रक्त किती घट्ट लागेल,
एक उठाव करायला किती वक्त लागेल?
चिडून पेटून करायचा की
शांतपणे तंबाखू मळत करायचा...?
एक उठाव करायचा असेल तर कसा करायचा?

विषय: 
शब्दखुणा: 

अतरंगी उत्पादनांच्या अफलातून जाहिराती स्पर्धा - फेसबुक साठी रेडीमेड स्टेट्स - जाई.

Submitted by जाई. on 26 August, 2017 - 15:37

श्री गणरायाला वंदन करुन सादर करत आहोत खास सोशल मिडीया सॅव्ही मंडळीसाठी आमचे एक खास प्रॉडक्ट. ​
स दा पडीक ऑन सोशल मीडिया सर्व्हिस एजेंसी चे "द ग्रेट वॉल ऑफ पोस्ट्स "फेसबुक स्टेट्स पॅकेज!! एकदा अनुभव घ्या आणि कायमचे गिर्हाईक व्हा !

FB screen -1.jpg

आमची खास पॅकेजेस पुढीलप्रमाणे

FB SCREEN 2.jpg

आणि हे

विषय: 

आत्ममग्न कविता

Submitted by दत्तात्रय साळुंके on 23 August, 2017 - 01:40

आत्ममग्न कविता

( कविता लिहिता लिहिता कितीही त्रयस्त दृष्टीकोण ठेवण्याचा प्रयत्न केला तरी कुठेतरी संस्कार किंवा जगण्याचे एकमेकांना चिकटलेले संदर्भ न कळत कवीला फसवत असावेत असे वाटले म्हणून हा काव्य प्रपंच )

एक कविता लिहावी
माझी माझ्यासाठी
बंधमुक्त , रंगहीन
असच सारं गाठी

थेंब असावा स्वतंत्र तळयात
गर्दीच्या गर्भी नांदावा एकांत
नग्न छकुले नाचावे घरभर
फूल ताटीत , दरवळे परीसर

संस्काराचे ओझे फेकून
संदर्भाचे धागे तोडून
खळाळत मुक्त सरीते परी
वाट स्वतःची स्वतः करी

खड्डा

Submitted by अतुलअस्मिता on 19 August, 2017 - 09:38

खड्डा

लवता लवत नाही
पापणीही मिटत नाही
भाळी आभाळभर चिंतापरी
आभाळालाच पाझर नाही
खिशात दमडी नाही
घरात भाकर नाही
लाज बाजारात विकूनही
नशिबाला ठिगळ नाही

ढगात पाणी नाही
घरात नाणी नाही
फुलांत मकरंद नाही
फुलपाखरू दिसत नाही
सूर्याच्या दाहापायी आतडी
काही जळत नाही
घोटघोट हुंदका गिळून
खड्डा काही भरत नाही

प्रेरणादायी ठरलेली वाईट सवय

Submitted by मोक्षू on 10 August, 2017 - 04:39

मी लग्न करून घरी आले तेव्हा आमच्या कुटुंबात मी धरून सातजण होते.खरंतर मला घरकामाची फारशी सवय नव्हती.पण काम तर सगळेच करावे लागायचे.दिवसभर किचनमधे काम करून करून रात्रीसुद्धा झोपेत माझ्या डोक्यात तेच विचार असायचे.
मला रात्री झोपेत बोलायची वाईट सवय होती.म्हणजे आताही आहे पण बर्याच अंशी कमी झाली आहे.तर या सवयीमुळे लग्न झाल्यवर नवर्याला मी खूप त्रास दिलाय.दिवसभर मी स्वयंपाकघरात रहायचे आणि रात्री त्याला पोळी देऊ का?भाजी वाढू का ? असे विचारायची.सकाळी उठल्यावर मात्र तो मला जाम चिडवायचा.एक दिवस मी त्याला रात्री २ वा.फिरायला चल म्हणाले होते असं तो सांगतो.

विषय: 

Pages

Subscribe to RSS - कविता