कविता

ती तुझीच चूक होती ..!

Submitted by satish_choudhari on 18 July, 2017 - 12:29

"ती तुझीच चुक होती ..."

सोडून जेव्हा तू गेली तेव्हा
वाटलं माझी चूक होती..
पण पाहून आज तुला वाटलं
ती तुझीच चूक होती ...

प्रेमाचे वारे वाहत होते
माझ्याच मनामध्ये ..
तुला मात्र फ़क्त ती
झुळुक वाटत होती ..
पण पाहून तुला आज वाटलं
ती तुझीच चूक होती ..

पावसाच्या थेम्बांमध्ये सुद्धा
तुझीच चित्रं रंगवीली होती..
पाऊस उत्तरल्यावर आता
तू आठवणीत हरवून बसती ..
पण पाहून तुला आज वाटलं
ती तुझीच चूक होती ...

विषय: 
शब्दखुणा: 

माणूस नावाच एक झाड असत !

Submitted by पल्लवीजी on 10 July, 2017 - 14:58

कविता - माणूस नावाच एक झाड असत !

झाड

माणूस नावाचं एक झाड असतं !
रंग, रूप, आकार विविध तरी
सर्वांचं मूळ - मन एकच असतं
त्या मनाच्या गाभ्यातून बीज अंकुरतं,
माणूस नावाचं एक झाड असतं !

प्रत्येक दिवसाचं पान उगवतं
नवं खुलतं, जुनं गळतं !
कधी आठवणींच्या फांदीवरती
हिरवा फुलोरा बनून टिकून राहतं,
माणूस नावाचं एक झाड असतं !

प्रत्येक ऋतूचा अनोखा रंग, गंध
पिवळा रुक्ष, ओला हिरवा वृक्ष
लाल गुलाबी शेंदरी, पानांत खुलतं
जुनी कात टाकून ऋतुरंगात न्हातं,
माणूस नावाचं एक झाड असतं !

शब्दखुणा: 

तु बोलाविले म्हणुन ...

Submitted by prakashsalvi on 23 June, 2017 - 21:51

बोलाविले म्हणून....!!
----------------
बोलाविले ओठांनी तुझ्या आसवे ही प्यायला
आतुरलेल्या नयनांनी हि अमृत मिठी ल्यायला
**
बघ गंध ही गंधाळला तुझ्या बहरल्या प्रीतिने
काय मोग-याने फुलावे धुंद गंध व्हायला
**
मी चांदणे पिऊन आलो तु चंद्रिका होशिल का?
पाखरांचे पंख लेउनी प्रीतित गाणे गायला
**
धाडीले शब्द माझे की तुला शोधावया
येशील का तु गंधुनी फेर धरूनी नाचायला !
**
हे गीत माझे गाऊ लागले ती प्रीत ग
अन अंतरिचे बोल माझे लागले डोलायला
**
प्रकाश साळवी
०८/०४/२०१७

शब्दखुणा: 

तुझ्या झाडांचे स्मरण

Submitted by धनि on 31 May, 2017 - 09:38

फत्थरांच्या इमल्यांचे जंगल सभोवती वाढते आहे
या भकास वातावरणात मला तुझ्या झाडांचे स्मरण होते आहे

तुझे झाडांवरील प्रेम, त्यांच्या वाढीसाठीचा कळवळा
आता मात्र नुसती झाडेतोड , ही धरा सहते आहे

हिरव्यागार त्या पाचूवनात पाऊस येई मृदगंध दरवळे
उजाड या शहरात पाऊस पूर बनून कोसळतो आहे

उकाडा वाढतोय , पूर्वीची ती मंद हवा आता उदास भासते आहे
विकासाच्या या हव्यासात मला तरी तुझ्या झाडांचे स्मरण होते आहे

(प्रेरणा: http://www.maayboli.com/node/62719 )

लकेर

Posted
1 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
1 वर्ष ago

कुठून लकेर येते, माझे जीवन गाणे होते!

लाटेचे पैंजण किणकिणती, झुळकेशी खिदळत मोहक गाती,
अल्हाद सूरांना दटावत एक, पान तिथे संन्यासी होते-
माझे जीवन गाणे होते!

मध्येच दिसते, लपून बसते, लाजून आढेवेढे घेते,
मनमोराला उगा खूळावत, अवखळ धून सवार होते-
माझे जीवन गाणे होते!

मी पहिली मी पहिली म्हणते, अल्लड श्रुती नादावत जाते,
भावसख्याचे गूज लेऊनी, खळखळते! रुणझूणते!
माझे जीवन गाणे होते!

- चिन्नु

प्रकार: 

हुतशेष !

Submitted by चैतन्य दीक्षित on 27 April, 2017 - 07:13

आंच वाढते सृष्टीची
उकळते माझे मन |
त्याला आवरण्यासाठी
वर ठेवतो झाकण |

माझ्या हिरवेपणाचा
रंग देऊन टाकला |
देऊनिया साही रस
झालो सर्वस्वी मोकळा |

उतरती रंग-रस
सारे मनाच्या पक्वान्नी |
आंच वाढता पुनश्च
झाले कोरडे बाजूंनी |

डोळे सृष्टीचे पाहती
वाहतीही धारा काही |
मना मिळे हाबकारा
ओलावते पुन्हा तेही |

झाली पाकसिद्धी अशी
येई दरवळ पक्वान्नी |
माझा नैवेद्य भोगिला
मीच सहस्रमुखांनी |

'इर्शाद'च्या निमित्ताने...

Posted
1 वर्ष ago
शेवटचा प्रतिसाद
1 वर्ष ago

irshaad.jpeg

मला आठवतं त्यानुसार शाळकरी वयात कधीतरी विंदा करंदीकर, मंगेश पाडगांवकर आणि वसंत बापट या तिघांचा एकत्र काव्यवाचनाचा कार्यक्रम पाहिला होता. कवितेकडे, शब्दांकडे माझा ओढा होताच, पण कविता आपण वाचणं / गुणगुणणं आणि ती खुद्द कवीने त्याचं हृद्गत उलगडल्यासारखी समोर मांडणं यात किती जमीनअस्मानाचा फरक पडतो हे त्या दिवशी जाणवलं. त्या वयात खूप काही कळलं असेल असं नाही, पण हा अनुभव लक्षात राहिला.

प्रकार: 

पैस ...

Submitted by कविता क्षीरसागर on 18 March, 2017 - 23:37

केवढा हा भव्य
अनुपम्य सारा
विश्वाचा पसारा
मांडे कोण ?

सृष्टीचे नवल
घालोनिया जन्मा
स्वतः तो अजन्मा
आहे कोठे ?

नजरे पल्याड
किती तरी गोष्टी
क्षीण वाटे दृष्टी
विज्ञानाची

शोध चालू आहे
ज्ञानियांचा नित्य
आदीमाचे सत्य
गूढ तरी ..

ज्ञानाने विस्तारे
पैस अज्ञाताचा
थांग अनंताचा
लागेच ना

कविता क्षीरसागर

शब्दखुणा: 

मराठी कविता - Marathi Poetry

Submitted by webmaster on 19 February, 2017 - 01:17

मराठी कवितांचं फक्त मराठी साहित्यातच नाही पण मराठी संस्कृतीमधे एक वेगळं स्थान आहे. मायबोलीवर मराठी कविता, काव्यसंग्रह याबद्दलचे अनेक विभाग आहे. या पानावर त्या सगळ्या विभागांची एकत्र माहिती देण्याचा प्रयत्न आहे.

शब्दखुणा: 

क्षणभर...!

Submitted by चैतन्य दीक्षित on 23 January, 2017 - 05:51

जरि जन्मांतरिचे नाते ।
आपुली चुकामुक होते ।
तुज कळते अन् मज कळते ।
अंतर अपुले हळहळते ।।

जरि वसती देही एका ।
मारतोच नेमे हाका ।
ऐकू दोघां नच येते ।
प्रतिसाद कुणी नच देते ।।

जरि भेट-बोलणे नाही ।
तरि चिरपरिचितसे काही ।
अंतरात ग्वाही देते ।
आशेला अन् पालवते ।।

जरि ऐल पैल वा तीर ।
मधुनी वाहे मन-नीर ।
क्षणि ते दर्पणसे होते ।
मज माझे दर्शन होते...क्षणभर !

-चैतन्य

Pages

Subscribe to RSS - कविता