प्रेम

उंबर्‍यावरील माप ओलांडून,
माझीच एक सावली होऊन आलीस,
माझ्या संसाराच्या वेलीवर,
सुखाचं फूल होऊन फुललीस.

दिवसाची सुरुवात तू,
अन् रात्रीचा अंतही तूच,
तुझ्याविना व्यर्थ आहे सारं,
असा माझा पूर्ण संसार तूच.

स्वभाव तुझा इतका प्रेमळ,
जणू अमृताची धार,
माझ्या अनेक चुका पचवूनही,
मला सावरणारी तूच माझा आधार.

संसाराच्या या व्यापात,
तू स्वतःला झोकून देतेस,
स्वप्न आमची फुलवताना,
स्वतःलाच मात्र विसरून जातेस.

भाग १ - अनपेक्षित भेट (Chance Reunion)

त्या रम्य सायंकाळच्या वेळी, नीरज आपल्या मित्रांसोबत गप्पा मारत एका कॅफे मध्ये बसला होता.

"काय रे, आज खूप आनंदी दिसत आहेस." त्याचा मित्र रविने थट्टेच्या सुरात विचारलं.

"आठवडाभर ऑफिसमध्ये राब राब राबल्यानंतर, आज मित्रांसोबत एन्जॉय करायला मिळतंय, मग आनंद तर होणारच.

"हं. बरं मित्रांनो... आज आपल्यासोबत कोणीतरी सामील होणार आहे. कुणीतरी खास" रवि ने एकदम जाहीर केलं.

"खास? कोण?" नीरज ने आश्चर्याने विचारलं.

"पहा, ती आलीच ती." कॅफेच्या एन्ट्रन्स कडे पाहत रवि म्हणाला.

गोष्ट एका प्रेमाची!

पुस्तक बदलण्यासाठी वाचनालयात जाण्यासाठी प्रिया घराच्या बाहेर पडली आणि काही अंतरावरूनच तिला मोटरसायकलवरून राजा येताना दिसला. तिचा चेहरा एकदम खुलला. राजा जसा थोडा जवळ येऊ लागला तसं त्याच्या मागे बसलेली सोनाली प्रियाला दिसली आणि प्रियाचा चेहरा एकदम पडला. तिच्या अगदी जवळ येऊन राजाने मोटरसायकल थांबवली.

“काय लायब्ररीत का?” त्यानं हसत तिला विचारलं.

“होss येतोस का?” आपण काहीतरी वेड्यासारखा प्रश्न विचारला आहे, हे प्रियाला तो प्रश्न विचारताच लक्षात आलं.

“अगंs आम्ही पिक्चरला चाललोय.” राजा अगदी सहज तिला म्हणाला.

तुझ्या डोळ्यात दिसली प्रेमाची आग
मन माझं राख झालं जी
तुझ्या सुंदर्श्या चेहऱ्याला जगाची नजर
जरा सांभाळून वाग जी

या तळमळत्या पायाला तू पैंजण घाल
या विचलित केसांना मागे तू सार
या तरसत्या कानांना दे डूलांच ओझं
या लखलखत्या ज्वानी ला दे अप्सरेची चाल

तुझ्या सुंदरतेची वाणी
मी रेखाटली शब्दातूनी

माझ्या मनातल्या कवीला तुझी साथ असू दे

मी देह तरी तू प्राण प्रिये
हि बात आता तू जाण प्रिये
जणू एक तपस्वी जाण मला
मी स्मरतो ते तू ध्यान प्रिये

मज सृष्टी चा तू सूर्य जणू
मी दीपक एक लहान प्रिये
महासागर तू ग प्रेमाचा
मी मिथ्या अभिमान प्रिये

तुज ठाईच मन रमते माझे
तू जगण्याला आधार प्रिये
तुज विन अपुरा आहे मी
तुज संगे मी साकार प्रिये

देह माझा, देह तुझा
आज आहे, उद्या नाही
परी प्रेम हे तुझे माझे,
कधी संपणार नाही

वृद्ध झालो जरी तू मी
परी प्रेम ते तरुण,
अन वाढत्या वयात
दाट होई ते अजून

जन्म दुसरा कोण पाही ?
तू मज मिळेल की नाही?
आज आहे तुझ्यासवे
उद्या होणार ते होई

जरी नभ कोसळले
जरी भूमी ही फाटली,
तुझ्या माझ्या या प्रेमाची
किरणे अनंत दाटली...

ओढ.. अव्यक्त प्रेमातली

आयुष्याच्या या वळणावर मी तुझेच गाणे गातो ।
मी रडत नाही मी झुरत नाही मी प्रेम गाणे गातो।।
जन्मा पासुन आजवरी तुच मला शिकविले ।
तुझ्या च या शिक्षेचे मी आज पोवाडे गातो।।
तु दाखविली सुंदर स्वप्ने अन् मी ती रंगवली।
स्वप्नांच्या त्या हिंदोळ्यावर मी आनंद तराणे गातो।।
सुरवंटांची होताना फुलपाखरें मी रोज पहातो।
सुरवंटांसाठीच त्या बागेत मी किलबिल गाणी गातो।।
शुद्ध निसर्ग तुच निर्मीला,जीव त्यात मस्त रमतो।
मेघ गर्जती श्रावणात पहा ना, मी सरींचे गाणे गातो।।
व्योमरापवायूरतेज अन पृथ्वी चे हे शरीर माझे।

झोपतो आता! उद्या जरा लवकर उठाव लागेल... ति नाहि मला उठवणार लवकर....काय रे असा एकटाच बोलतोय स्वतःशी..!नाहि ग आई.. स्वतःच्या मनाला धीर देउन बघुयात जमत का ?
म्हणून स्वतःशीच बोललो झोपतो आता! उद्या जरा लवकर उठव हे मात्र तुला उपदेशात्मक हा..
हो रे बाळा झोप...
बस्स हे विचारायला आली कि , ति येनार आहे ना तुझ्या सोबत.. कि नाही?(अगदीच शांतता पसरली ) आई तुझ्या मनाची किव करावी कि तुझ्या बद्दल मि आदर करावा तेच समजत नाहि.. किती वेळेस एकच प्रश्न विचारते.. आणि माझ नेहमीच उत्तर मला काहि फरक पडत नाहि.. ति आलि तरि तिच स्वागत नाहि आली तरी...
आता झोपु का ??
हो झोप..

ती जोडते..
#बंध प्रेमाचे

ट्रेन फलटावर आली प्राची दिनेशला म्हणाली -

" चल, येते. काळजी घे."

" हो. तूही काळजी घे स्वतःची." तिला मिठीत घेत दिनेश म्हणाला. त्याचा चेहरा उतरला होता.

प्राचीने बॅग उचलली, आणि वळून ती निघाली. ट्रेनमध्ये चढल्यावर तिने दिनेशकडे बघून हात केला. दिनेशनेही चोरट्या नजरेने आजूबाजूला बघून तिला Flying kiss दिला. तशी प्राचीनं लाजून नाजूकसं स्मित करीत मान डोलावली. ट्रेन निघाली. एक दीर्घ नि:श्वास सोडून संथ पावलं टाकत दिनेश परत निघाला.

•••••