धार्मिक-साहित्य

अध्याय पहिला

ॐ नमो जी आद्या । वेद प्रतिपाद्या । जय जय स्वसंवेद्या । आत्मरूपा ॥१॥
हे सर्वांमध्ये प्रथम आणि वेदांनी वर्णिलेल्या ओंकारा तुला नमस्कार असो. स्वत:च्या अनुभवानेच जाणून घेण्यास समर्थ अशा आत्मरूपाचा जयजयकार असो.

फार वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे. एकदा एका जंगलातून वारी निघाली होती. एक अनुभवी म्हातारा माणूस आणि त्याचा तरुण नातू दोघे त्या वारीचं नेतृत्व करत होते. आजोबा नातवाच्या गप्पा अगदी रंगात आल्या होत्या आणि तितक्यात- जंगलाची हवा पालटली, तुफान वेगाने वारे वाहू लागले, कर्कश्य शिट्ट्या वाजू लागल्या, आणि बघता बघता त्या सगळ्यांना दरोडेखोरांच्या टोळीने घेरलं, मुखियाने त्या तरुण पोराची बॅग पकडली आणि सर्वांना उद्देशून म्हणाला, जे काही सोबत आहे ते इथे सोडून निघा, नाहीतर सगळ्यांची खांडोळी करतो कि नाही बघा.

आषाढी वारी... (शनि+१)वारी म्हणजे ११ जुलै २०२६ रोजी आयुष्यात पहिल्यांदा आषाढी वारीला जाण्याचा योग आला, आणि आपला कॅमेरा उचलून मी वाटेला लागलो (हायवेच्या).

शाहरूख खानची जीभ छाटणाऱ्यास एक कोटी रूपयांचे बक्षीस जाहीर झाले आहे. संगीत सोम यांचे नाव समोर आले होते.
पण आता देवेंद्र प्रसाद पाठक, अनिरुद्ध महाराज, मीरा आणि हिंदू महासभेच्या बऱ्याच जणांचे नाव पुढे येतेय.

प्रश्न हा नाही कि जीभ छाटली तर अभिनयाचै काय? सर्व मुक्यानेच कसे करणार?
कारण हाडाच्या कलाकारांना जुबान महत्वाची नसते. कोशिश मधे संजीव कुमार, पुष्पक मधे कमल हसन ने एकही संवाद न बोलता खुर्चीला खिळेवून ठेवले होते.

रेश्मा और शेरा मधे महानायक अमिताभ बच्चन सुद्धा मुके होते. दादा कोंडके पण मुका घ्या मुका मधे मुकेच होते.

कालच एक ॐ कार सतनाम हा मूलमंत्र, जपजी साहिब, आनंद साहिब वाचत बसले होते. आणि ते झाल्यानंतर मानसिक स्थिती मेडिटेटिव्ह होते, चिंतनात्मक. त्या स्थितीत पुढील विचार सुचले. माहीत नाही हे विचार कसे उगम पावतात. ज्या दिवशी विचार कुठुन आणि कसे येतात कळेल त्या दिवशी विश्वाच्या उत्पत्तीचा शोध लागावा.
.
ॐ - काय गोंडस, बाळसेदार, वळसेदार, गालावरती तीट असलेले अक्षर आहे नाही?

यह एक आत्मा, जो “मै” है। वह शरीर जो कि “तुम” हो, का होना दिखलाता है।

मैं हूं ।

।। मैं सदा से ही हूं । मैं सदा ही रहूंगा।।

न मै किताबो मैं, ना मंदिर में,
तुम क्यों खोजते हो बाहर।
मै तुम्हारे ही अंदर हु।
मेरे तो केवल शरीर बदले है।
मै अविनाशी हु।

।।मै सदासे था। सदा ही रहूंगा।।

तुम मस्तिष्क से मुझे ना खोजो।
तुम्हारा अहंकार मुझे ढक देता है।
तुम्हारा गर्व मुझे कलुषित कर देता है।
तुम्हारा क्रोध मुझे नष्ट करता है।

तुम क्रोध से विचलित होते हो।
तुम वासना और इर्ष्या से भ्रमित होते हो।

संतांची भक्ती आणू मी कोठून, पंढरीच्या राया?
नाही ती भक्ती, म्हणूनच कारे,
नाही भेट तुझी, पंढरीच्या राया।

ज्ञानियाचे ज्ञान, तुक्याचे गान ,
आणू मी कोठून, पंढरीच्या राया?
ना ज्ञान, ना गान, ना भक्तीचे भान,
म्हणूनच कारे, नाही भेट तुझी, पंढरीच्या राया।

का न घातला जन्मी संत म्हणुनी?
का न केला ज्ञानी तु मला पाळणी?
का न दिलीस जन्मजात हाती लेखणी?
का दिलीस हाती वेगळीच खेळणी रे तू, पंढरीच्या राया?
सांग, का फसविलस असं मला रे तू, पंढरीच्या राया?

मागच्या भागाकडे जाण्यासाठी कृपया इथे टिचकी मारा.

आज पहाटे पहाटेच अभिरूपाच्या आवाजात गच्चीवरच्या खोलीतून बैरागी भैरवचे सूर घुमत होते.

सहा वाजत आले तसं तिने भजन म्हणायला सुरूवात केली.
तिचे वडील देवळातून आले होते. अशा प्रसन्न वातावरणात लेकीचा गोड स्वर कानावर पडल्याने ते आनंदीत झाले.
एकदम वर गेलं कि मग मूड जाईल म्हणून ते स्वयंपाकघराजवळच्या चौकात ओट्यावर बसून राहीले. रूपाच्या आईने ते दृश्य बघितलं आणि आपल्याकडून काही चुकलं कि काय म्हणून लगबगीने ती त्यांना कही हवंय का म्हणून विचारू लागली.