अवांतर

ऐसी भी क्या जल्दी है !

Submitted by sudhirvdeshmukh on 11 August, 2017 - 21:39

सध्या सर्वाना पुढे जायची घाई आहे. परंतु काहि महाभागांना मात्र जरा जास्तच घाई दिसते. ही सतत व्यस्त, त्रस्त आणि काहिशी अत्यव्यस्त असणारी मंडळी भेटणार्यांची अनेक ठिकाणे आहेत. प्रामुख्याने ATM, पेट्रोल पंप, ट्राफिक सिग्नल्स, टिकिट खिडकी इत्यादी ठिकाणी ही मंडळी हटकुन भेटतात. गर्दीच्या रस्त्यांवरून सुसाट वेगाने वाहने पळवनारे कुशल वाहन चालक याच जात कुळीतले. बहुतेक सर्वाना रेल्वे स्टेशन वर जायचे आहे व पोहचले नाहीतर यांची गाड़ी सुटनार, अर्थातच गाडी सुटली तर यांचे आयुष्यभराचे नुकसान होणार, असेच आपल्याला वाटावे एवढ्या सुसाट वेगात ही मंडळी जात असतात.

#कटींग_पाटली_व_हिप्पीकट

Submitted by sudhirvdeshmukh on 9 August, 2017 - 21:47

लहापणी न्हावी काकाकडे गेलो की काका खुर्चीवर पाटली टाकायचे पाटलीवर बसने मला फार कमीपणाचे वाटायचे, आपण उगीच लहान असल्याची जाणीव होत असे. एकदा ती कसरत काकाची सुरु झाली की बस, मधे मधे मान आपण सरळ करायची तर काका दुसऱ्या बाजूला एकदम दाबायाचे. समजा त्याच बाजूला ठेवावी तर परत दुसऱ्या बाजूला दाबल्या जायची. नेमके कुठल्या बाजूला डोके ठेवावे हा प्रश्न मनात यायचा अवकाश की समोर एकदम झटक्यान डोकेे दाबल्या जाई व मागच्या बाजूच्या केसावर आक्रमण होई. बऱ्याचवेळा डोक्याला वाटेल तसे झटके देवून झाले की मग कैचीचे काम संपे, मग कैचिची जागा वस्तारा घेत असे.

शब्दखुणा: 

अबॅकस

Submitted by मी अमि on 9 August, 2017 - 04:49

अबॅकस बाद्दल माहिती हवी होती. कितव्या वर्षी मुलांना सुरुवात करू श्कतओ.
या बद्दल अनुभव असटील तर प्लीज शेअर करा. किती उपयोगाचे आहे ?

शब्दखुणा: 

चॅलेंज - भाग ३

Submitted by आनन्दिनी on 7 August, 2017 - 23:09

चॅलेंज भाग ३

दिगंत म्हणाला, “who’s next?”. शौनकने मीरा आणि अवनीकडे बघितलं. त्यांपैकी कोणीच पुढे होत नाहीये असं पाहिल्यावर तो म्हणाला, “ठीक आहे, मी वाचतो,” आणि त्याने वाचायला सुरुवात केली.

“लिहिणंबिहिणं मला कठीणच आहे. दिगंत, तुम्हा फिलॉसॉफर लोकांना बरं जमतं असं लिहिणं. आम्ही डॉक्टर म्हणजे three times a day लासुद्धा TDS लिहिणारे.... बघूया कसं जमतंय.

शॉर्ट टर्म मेमरी लॉस - कम - धांदरटपणा - कम - वेंधळेपणा - प्लस तंद्रीवर उपाय काय?

Submitted by ऋन्मेऽऽष on 4 August, 2017 - 18:49

मोबाईलची बॅटरी शून्य होते. मी तो चार्जरला जोडतो. तासा दोन तासाने फोनची आठवण होते. पाहतो तर मोबाईल अजूनही झोपलेलाच. काय तर चार्जर नुसताच लावलेला असतो. बटण चालूच केले नसते. त्यासोबत बटणही चालू करावे लागते हा बालिश कॉमनसेन्स माझ्याकडे असूनही मी दहा पैकी तब्बल सहा वेळा हे विसरतोच.

विषय: 
शब्दखुणा: 

कथा एका मुलाखतीची (भाग -२)

Submitted by _तृप्ती_ on 1 August, 2017 - 23:38

गावातल्या कोपऱ्याकोपऱ्यावर आता ताराबाईच्या मुलाखतीची चर्चा जोर धरू लागली. मास्तर स्वतः जातीने प्रश्न तयार करत होते. ताराबाईचा व्यवसाय समजून घेण्यासाठी ते एकदा प्रत्यक्ष गोवऱ्या बनवून आल्याची अफवा सुद्धा गावात पसरली. मास्तरांनी ताराबाईना प्रश्नाची यादीच दिली आणि त्याची उत्तरं लिहून काढायला सांगितली. काही प्रातिनिधिक प्रश्न.
- शेणाच्या गोवऱ्या कश्या बनवतात? (४-५ वाक्यात माहिती द्या)
- गोवऱ्याचे प्रमुख उपयोग (३-४ कमीत कमी)
- गोवऱ्या बनवण्यासाठी लागणारा वेळ - एका वाक्यात उत्तर द्या.
- गोवऱ्या बनवताना येणाऱ्या अडचणी. उदाहरणासहित स्पष्ट करा.

विषय: 

फळविक्रेत्या शेवंताबाई

Submitted by Akshar on 1 August, 2017 - 20:57

आजच सकाळी आमच्या फळविक्रेत्या शेवंताबाईनी (नाव बदलले आहे) आपला एक स्वानुभव सांगितला.

शेवंता बाईचे लग्न फार लहानपणी झाले होते. ४ बाळंतपणे होऊन ४ मुली झाल्या होत्या. पाचव्या बाळंतपणात मुलगा झाला तरच घरी परत ये म्हणून सासरच्या लोकांनी तिला ३ऱ्या महिन्यातच माहेरी पाठवले होते. शेवंता बाई फारच चिंतीत होत्या. दर संध्याकाळी दत्तगुरूंच्या मंदिरात त्या भजनाला जाऊन बसत आणि रात्री इतर बायका बरोबर चालत घरी येत. घर कोंकणात होते त्यामुळे वाटेवर नारळ आणि काजूची झाडे लागत असत.

शब्दखुणा: 

माझे मुंबईतील मोठ्ठे घर !!

Submitted by ऋन्मेऽऽष on 31 July, 2017 - 17:06

आजोबांचे बालपण दहा बाय बाराच्या चाळीतल्या खोलीत गेले. स्वत:च्या हिंमतीवर त्यांनी चाळीत एकाच्या दोन खोल्या केल्या. पण सोबत फॅमिली प्लानिंग न जमल्याने त्या दोन खोल्यात एकूण आठ जणांचे बिर्‍हाड थाटावे लागले. माझ्या वडिलांच्या नशिबी फिरून पुन्हा खांद्यावर टॉवेल घेऊन मोरीबाहेर ताटकळणे आले. अश्याच एका सकाळी कडूलिंबाची काठी चघळताना त्यांनी ठरवले, हे घर जेवढ्या स्क्वेअरफीटचे आहे तितक्याच स्क्वेअरमीटरचे आपल्या मुलाचे स्वत:चे प्रायव्हेट बाथरूम बनवायचे. त्या नशीबवान मुलाला जन्म देणारी बाई, म्हणजे माझी आई त्यांना भेटलीही नव्हती तेव्हाची ही गोष्ट.

विषय: 

कथा एका मुलाखतीची

Submitted by _तृप्ती_ on 31 July, 2017 - 00:30

ताराबाई आज सकाळपासून भलत्याच खुश होत्या. स्वतःशीच हसत होत्या. कालचा फोन आठवून आणि त्यानंतर आलेले पत्र, कमीत कमी २० वेळा तरी वाचून झाले असेल. त्यांना कधी एकदा ही बातमी गावातल्या सगळ्या बायकांना सांगते आहे असं झालं होतं. ताराबाई ह्या जरी वावडी नावाच्या छोट्या गावात राहत असल्या तरी स्थळ काळाने फरक न पडणारं व्यक्तिमत्व आहे त्यांचं. त्यांचा स्वतःचा शेणाच्या गोवऱ्या विकण्याचा मोठाच व्यवसाय आहे. आणि त्यावर त्यांचा संपूर्ण एकाधिकार आहे. पण त्याहीपेक्षा महत्वाचं म्हणजे गावातल्या रिकामटेकड्या बायकांना एकत्र आणून, त्यांना छोटे मोठे उद्योग करण्यास मदत करण्यात यांचा पुढाकार आहे.

चहा - कॉफी

Submitted by _तृप्ती_ on 28 July, 2017 - 00:48

आज ८:३०-९ पर्यंत ऑफिस मध्ये थांबायला लागणार होतं. मध्ये एक ब्रेक घेऊन मग कामाला सुरुवात करायचा विचार केला. मग अश्या वेळेस ऑफिस मधील तमाम पब्लिक चहा-कॉफी मशिनसमोर वेळ घालवताना पाहिलं आहे. आज आपणही हा प्रयोग करून पहावा असा विचार करून मी चहा-कॉफी मशीनपाशी पोचले. पण या वेळेस, कुठलही गरम द्रावण पोटात घालायची सवय नसल्याने (उगाच भलते विचार करू नका), काय प्यावं हा विचार करत होते. तेवढ्यात जोरात आवाज आला. पण आजूबाजूला तर कोणीच नव्हतं. नीट लक्ष दिल्यावर कळलं कि आवाज मशिनमधून येतो आहे. गंमत वाटली म्हणून जरा पुढे गेले तर.... कमालच होती. चहा आणि कॉफी चक्क एकमेकांशी बोलत होते.

Pages

Subscribe to RSS - अवांतर