गद्यलेखन

ट्रिपल सीट बसून आम्ही वेगात निघालो होतो. मी मध्ये बसलो होतो. वाटेत पर्सिस्टंटची काचेची बिल्डिंग दिसली.
"ग्रॅज्युएशन नंतर इथेच यायचं बरं का" माझं मन माझ्याशीच पुटपुटलं.

घडतं असंही..

“रोहीत .. अरे उठतोय नं..?” आईचा परत आवाज आला.

आता आई चिडलेली दिसतेय.. बरोबरच आहे तिचं.. सकाळी सकाळी घरातलं सगळं अन् स्वत:चं आवरून निघायचं म्हणजे.. तिला घाई होतेय. माझा डबा.. तिचा स्वत:चा डबा.. त्यात आता बाबां करता दुपारचं पूर्ण जेवण बनवून ठेवणं..

पण मला इच्छाच होत नाहीये उठायची... मी तसाच पडून राहिलो, डोक्यावर पांघरूण घेऊन.
मधे किती वेळ गेला माहित नाही.
“रोहित.. उठायचं असेल तर उठ.. डबा भरून ठेवलाय.. विसरू नकोस.. मी निघालेय आता ..” आईचा मोठ्याने आवाज आला. पाठोपाठ दार बंद झाल्याचा आवाज.

हे जग तरी काय? तात्पुरता थांबाच ना? तुझं असणं हाच काय तो कायमचा आसरा. पण आपलं नातं तरी मृगजळाशिवाय काय आहे दुसरं?

कधीकाळी स्वप्नंही जोडीने बघणारी ही नजर आज विरहाचे अश्रू ढाळतेय. चमकत्या डोळ्यांना रात्रही अपुरी पडायची ना? आज सकाळचं कोवळं ऊनही सहन होत नाहीये का गं?

एकमेकांच्या पावलावर पाऊल ठेवून चालणार होतो ना? शपथ घेतली होती तशी आपण. डोळ्यांत हा ओलावा, आपल्यात हा
दुरावा आला कुठून?

कुठल्याही सांदी कोपऱ्यातल्या फटीतून, उघड्या खिडक्या नी दरवाज्यातून उत्सुकतेने बाहेर डोकवायचीस तू. ही कसली घुसमट की आता डोळेच मिटून घेतेस?

आक्रांतवाडी बुद्रुक आणि खुर्द यातून नदी वाहत नाही.
म्हणजे नदी होती, पण तिच्या पाण्यावरून दोन्ही गावात वाद झाले. दोन्ही गावचे गावकरी सुलतानाकडं गेले. सुलतानानं नदीच्या मधोमध पार्टिशन उभारायला सांगितली. अर्धं पाणी तुमचं आणि अर्ध त्यांचं असं दोन्ही गावांना सांगितलं.

नो बेकरी ... बेकर स्ट्रीट

जगप्रसिद्ध दुकानांसाठी, खानदानी खरेदीसाठी किंवा उत्तम स्थापत्य शास्त्राचा नमुना असलेल्या इमारतींसाठी प्रसिद्ध असलेल्या रिजेंट्स स्ट्रीट, बाँड स्ट्रीट किंवा ऑक्सफर्ड स्ट्रीट सारखा बेकर स्ट्रीट खचितच प्रसिद्ध नाहीये तरी ही ह्या वर्षीच्या लंडन ट्रिपमध्ये माझ्यासाठी तो का “ मस्ट व्हिजिट “ होता त्याची ही इंटरेस्टिंग गोष्ट.

भाग्यलक्ष्मी बाहेर आली. कुलदीपक कडे तिने पाहिले.
" तू इथे कसा आलास ?"
"मला असं वाटतं की तुला माझी गरज आहे"
"मला ?" असं म्हणून ती हसली.
मग पुन्हा वळून म्हणाली "तू काय मदत करणार ?"
"भाग्यलक्ष्मी, थांब, मला एक संधी दे. तुझं काहीच नुकसान होणार नाही. जास्तीत जास्त तुझी पंधरा मिनिटं जातील"
"अरे पण तू काय करणार ? तुला कळतंय का कंपनीची काय अवस्था आहे ?"
" हे बघ मला मीटींग मधे येऊ दे"
भाग्यलक्ष्मीने विचार केला. तसाही तिचा कुलदीपक वर विश्वास नव्हता.

बोर्ड मिटींग चालू होती.

पहाटे 5 वाजता आल्हाददायक वातावरणात मिट्ट काळोखात, गुलाबी थंडीमध्ये अभ्यंग स्नान करण्यासाठी उठवण्यात येते. घराघरांत केवळ खिडकीच्या कठड्यांवरच्या पणत्यांची गवताच्या पात्यांप्रमाणे लवलवणारी केशरी वात, प्रकाशाचे वेगवेगळे ताल धरून नाचणारी दिव्याची माळ आणि रंगीबेरंगी आकाशकंदील यांचा प्रकाश असतो. मातीमध्ये जागोजागी विखुरलेल्या रत्नांसारखा काळोखात उठून दिसत असतो. एरवी कर्णकर्कश्श वाटणारे आणि छातीत धडकी भरवणारे फटाके आज background music सारखे भासतात. अंधारात चमचमणाऱ्या चांदण्यांमध्ये शुक्राच्या चांदणीची भर पडते. दूर अंतरावरील मशिदीमध्ये चालू झालेली अजान पण या थंडीमध्ये आणि शांततेमध्ये कानावर पडते.

जीवनांत. मी आत्महत्या हा शब्द नाही वापरला, मी माझ्या जीवनाचा अंत केला. माझ्या स्वतःच्या इच्छेने, कोण्या दुसर्‍याच्या इच्छेने वा दबावाने नाही. मी माझी स्वतःची हत्याही केली नाही. ज्या क्षणी मी जीवनांत केला त्या क्षणी माझ्यासाठी काळ तिथेच थांबला. या बाजूला काळ पुढे सरकत नाही. तो तुमच्यासाठी सरकतो आहे. माझ्या आयुष्याला मात्र पुर्णविराम मिळाला. पुर्णविराम या शब्दाचा खरा अर्थ मृत्युच. अजून दुसरा कुठलाही शब्द त्याचा खरा अर्थ अधिक समर्पकतेने दर्शवू शकत नाही.

"कॅट कॉन्सलर?"
"म्हणजे?"
"कॅट म्हणजे मांजर आणि कॉन्सलर म्हणजे आपले ते.." मी ए.आय. ला विचारत म्हणालो
"ते मांजरींची कॉन्सलिंग करतात" नीरव त्याची मांजर कुरवाळत म्हणाला.
मांजराच कॉन्सलिंग?
बाशिंग, लगीन, मग कॉन्सलिंग हे माहित होतं. मांजराचं कॉन्सलिंग??
माझ्या छातीत एकदम धसिंग झालं.