गद्यलेखन

चॉप्ट

Submitted by मोहना on 19 February, 2024 - 08:12

"माणसात जायला लाग आता." लेकीला म्हटलं.
"म्हणजे कुठे?" चेहर्‍यावरची माशीही न हलवता तिने विचारलं.
"सुट्टी आहे ना. तुझी लसही घेऊन झाली आहे. कुठेतरी काम कर. तेवढाच माणसांशी संपर्क."
"दादा गेला नव्हता माणसात." लेक माणसात जायला तयार नव्हती.

ती आणि तो २०२४

Submitted by केशवकूल on 19 February, 2024 - 01:25

मी आपला माझ्याच धून मध्ये गाडी चालवत होतो. शिल्पा रावची गाणी ऐकत.
कलंक नाही...
हवाके साथ साथ. घटाके संग संग. रस्ता असा कि जणू तेरी चाल है नागीन जैसी.
माझी गाडी म्हणजे जुना खटारा. मेकानिक म्हणतो, “आता बस झालं. मी पण कंटाळलो. मोडीत काढा. कंडम गाडी. भंगार मध्ये टाका. दुसरी घ्यायला झालीय.”
अरे वा रे वा. ह्या गाडीचा आणि माझा जनम जनम का रिश्ता आहे. तिला अशी कशी टाकून देऊ? माझी जीवन साथी. कधी कधी रुसते पण थोडी मरम्मत केली तेल पाणी टाकले कि लगेच हसते.
तेव्हड्यात एका भारी गाडीने मला ओव्हरटेक केलं.
माझ्या समोरच ती जात होती. लेटेस्ट टॉप मॉडेल.

एक अदृश्य माणूस!

Submitted by केशवकूल on 17 February, 2024 - 19:53

मी भानगौडा गोपाळगौडा पाटील. लोक मला भागो म्हणतात. नाव विचित्र वाटतंय ना. आमच्याकडे अशीच नाव असतात,
“आज लई खुश दिसताय?”
आज आणि रोज. आपण नेहमीच खुश!
“पण हे “अदृश्य माणूस” हे प्रकरण काय आहे? तुम्ही काय नवीन शोध लावलाय आहे? म्हणजे असं काही रसायन शोधून काढलाय का कि ते प्यालं कि माणूस अदृश्य होतो.”
नाही तसं नाही. हे आपलं जन्मापासूनचं आहे. माझा जन्म झाला तेव्हाच मी अदृश्य झालो. दवाखान्यात जो गोंधळ. बाळ गेलं कुठं? कुणी पळविला तर नाही ना? आई रडायला लागली. मिडवाइफ़च्या तोंडचे पाणी पळाले. मग कुणीतरी बोलले, “अहो बाळ तर इथे आहे.” अशी गंमत झाली.

अपहरण - भाग २

Submitted by स्मिताके on 16 February, 2024 - 17:41

९ जूनला सकाळी अकरा वाजता वॉशिंग्टन पोलीस खात्याच्या प्रमुखांना बरोबर घेऊन इन्स्पेक्टर बायरन्स राज्यसचिवांच्या घरी गेले, आणि त्यांच्या खाजगी भेटीची मागणी केली. तिथे खूप गडबड उडाली होती. सर्व राजकीय महत्त्वाच्या व्यक्ती तिथे हजर होत्या. त्यांची व्हिजिटिंग कार्डं आत पाठवली जात होती. त्या भयंकर बातमीवर तावातावाने चर्चा झडत होत्या. टपाल खात्यातून येणाऱ्या तारांचा तर जणू पाऊस पडत होता. त्या भयानक घटनेमागे काहीतरी राजकीय कट किंवा कसलातरी बदला घेण्याचं कारस्थान असल्याचा संशय हळूहळू पक्का होऊ लागला होता. नेतेमंडळी उदास चेहऱ्यांनी एकमेकांशी कुजबुजत होती.

शब्दखुणा: 

अपहरण - भाग १

Submitted by स्मिताके on 14 February, 2024 - 08:16

८ जून १८९३. सकाळी दहा वाजताची वेळ. न्यू यॉर्क, शिकागो, फिलाडेल्फिया, सॅन फ्रान्सिस्को, बॉस्टन..सर्व मोठ्या शहरांतल्या स्थानिक वृत्तपत्रांच्या इमारतींबाहेर प्रचंड गर्दी जमली होती. पूर्वी जेम्स गारफील्ड या राष्ट्राध्यक्षांच्या हत्येनंतर अशी गर्दी झाली होती म्हणतात. रात्रीपर्यंत तर इतकी खळबळ माजली, की लिंकन यांच्या हत्येच्या दिवसाची आठवण यावी.

शब्दखुणा: 

कांड नवीन कथा

Submitted by सतीशगजाननकुलकर्णी on 30 January, 2024 - 05:52

कांड
आज मी ऑफिसमधून घरी येतानाच मनाशी निश्चय करूनच बाहेर पडलो. काहीही झालं तरी आज या विषयाचा सोक्षमोक्ष लावायचाच. माणसाच्या सहन शक्तीला सुद्धा काही मर्यादा असतात. माझ्या त्या संपल्या होत्या. आज मी पियाला, माझ्या बायकोला , घराबाहेर काढण्याचा निश्चय पक्का केला होता. कोणत्याही परिस्थितीत !! अशी निर्लज्ज्ज आणि नको असणारी बाई घरात ठेवायची माझी बिलकुल इच्छा नव्हती.

साद

Submitted by रेव्यु on 27 January, 2024 - 12:26

साद........ !
आम्ही आमची पाचवी अमेरिकेची ट्रीप संपवून परत निघालो होतो.आमच्या विमानाने सॅन फ्रान्सिस्कोच्या विमानतळावरून उड्डाण केलं आणि मी सीटच्या पाठीवर मान टाकून डोळे मिटून घेतले.क्षणभर प्रचंड एकटेपणाने मन झाकोळल्यासारखं झालं. इतका वेळ विमानात चढण्याच्या,
सामान ठेवण्याच्या गडबडीतही; सेक्युरिटीतून पुढे जाईपर्यंत तासभर तिष्ठत असणार्‍या तेजूचे-माझ्या थोरल्या कन्येचा चेहरा, अश्रूंनी भरलेले डोळे सतावत होते. दहादा दूरवर उभ्या असलेल्या तिला बाय बाय करत होतो. शेवटी नजरेआड झाली.
मी माझ्या मोबाईलकडे पाहिलं अन त्यात तेजूचा संदेश आणखीच माझ्या मनाला सैरभैर करून गेला.

शतदा प्रेम करावे..........

Submitted by sarika choudhari on 25 January, 2024 - 07:05

" या जन्मावर या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे.. . " हे गीत जगण्यावर प्रेम करायला शिकवतं. पण आजच्या युगातील चित्र पाहील तर उलटच दिसेल लोक " या मरणावर या मृत्युवर शतदा प्रेम करावे. .” असेच गाणे गाताना दिसतात. माणूस जगण्यापेक्षा मरणाला जवळ करत आहे. थेाडं काही मनासारखं झाल नाही की दे जीव.जसा काही जीव बाजारातच मिळतो. आपली मानसिक स्थिती इतकी कमजोर झाली आहे की, कोणी अरे म्हणायाची देर आपण लगेच आपला मौल्यावान जीव द्यायला तयारच असतो. मनुष्य जन्म एकदाच मिळतो पण तो सार्थकी न लावता आपण आपलं जगण वाया घालवत आहे. जीव द्यायचाच झाला तर देशासाठी द्या. आपलं जीवन एखाद्या चांगल्या कामासाठी खर्च करा.

Pages

Subscribe to RSS - गद्यलेखन