साहित्य

ग्रंथराज

Submitted by शाली on 20 July, 2018 - 21:40

मला जेमतेम वाचता यायला लागले आणि वडीलांनी वाढदिवसाला पुस्तके भेट द्यायला सुरवात केली. सुरवातीला कंटाळा यायचा. इतरांना कशा छान भेटवस्तू मिळतात असे वाटे. मग हळूहळू वाचनाची आवड निर्माण झाली. मला आठवतय, पंधरावा वाढदिवस होता माझा. वडिलांनी ज्ञानेश्वरी भेट म्हणून दिली. मनात ज्ञानेश्वरीचा दरारा होता. हे मोठ्या माणसांचे पुस्तक आहे असं वाटे. मग वडीलांनी कानावर पडणाऱ्या सुंदर चालीच्या ओव्या दाखवल्या ज्ञानेश्वरीतल्या. पसायदान समजावून दिले. मग मात्र ज्ञानेश्वरीची भिती गेली. रोज नविन काय सापडते ते पहाण्यासाठी ज्ञानेश्वरी ऊघडायला लागलो. अशा प्रकारे हा ग्रंथराज माझ्या आयुष्यात आला.

विषय: 
शब्दखुणा: 

पु ल देशपांडे के नमुने

Submitted by कटप्पा on 20 July, 2018 - 15:32

पु ल देशपांडे के किरदारो पर आधारित - नमुने अशी जाहिरात जोरात चालू आहे.
मालिका हिंदी आहे आणि मला आनंद आहे की यामुळे पु ल देशपांडे यांच्या व्यक्ती आणि वल्ली देशभरात पोचतील.
मी नक्की बघणार, तुम्ही?

अडमीन - हिंदी सिरीयल वर धागा चालत नसेल तर कृपया उडवावा.

शब्दखुणा: 

तिच्यासारखा दिसतो पाउस

Submitted by -शाम on 13 July, 2018 - 05:26

खूप लावतो वाट पहाया अखेरीस पण वळतो
तिच्यासारखा दिसतो पाउस छळतो मग कोसळतो

आधी आधी छान वाटते झुळझुळणारे पाणी
अपुली होडी बुडली की मग स्वभाव त्याचा कळतो

निर्मळतेला चिखल बनवते या दुनियेची माती
सहज वाटते तरिही पाउस सहज कुठे दरवळतो

हिला भेटतो तिला भेटतो तिला गाठुनी भिजवी
कोण म्हणाले पाउस केवळ धरतीवर पाघळतो

तो गेल्यावर तिने मनाला बंध घातला मोठा
तिला बिलगतो जेंव्हा पाउस चिरा चिरा ढासळतो

तुम्हीच सांगा आता त्याला कुठली छत्री द्यावी
डोळ्यांमधला पाउस ज्याच्या गालावर ओघळतो

शब्दखुणा: 

चिरुमाला (भाग ९)

Submitted by मिरिंडा on 12 July, 2018 - 08:26

मी घरी आलो. रात्री लीनाला त्या भिकाऱ्याबद्दल सांगितल्यावर ती थोडी गंभीर झाली. तिचं म्हणणं मी त्याला धक्काबुक्की करून घालवायला नको होतं. भीक म्हणून काहीतरी देऊन घालवायला पाहिजे होतं. त्याने फेकलेल्या धान्याने तिचा चेहरा ढगाळल्यासारखा झाला.

अघोरी (शतशब्दकथा)

Submitted by दासानु दास on 11 July, 2018 - 06:23

याच ठिकाणी त्या अघोरीने सैतानाच्या संतुष्टीसाठी निष्पाप जीवांचे बळी दिले होते, एके काळी प्राणदायी मंदिर समजली जाणारी ही जागा आज जीवघेण्या स्मशानात परावर्तित झाली होती.

ईतके बळी दिल्यानंतर तरी आपली इच्छा पूर्ण होणार, हवे असणारे पुण्यफळ प्राप्त होणार या वेड्या आशेने तो अघोरी पुन्हा एकदा आपल्या साधनेत मग्न झाला.

परंतू, हव्यासापोटी तो निसर्गाचे नियम विसरला होता, 'स्मशानात पुण्यफळ नाही तर केवळ भूत-प्रेतच उत्पन्न होतात, आणि ते कोणाचंच कोणत्याही प्रकारे भलं नाही करू शकत!'

विषय: 

पाटील v/s पाटील - स्पिन ऑफ!

Submitted by IRONMAN on 7 July, 2018 - 13:35

डिस्क्लेमर-

या भागाचा कथेशी काहीही संबंध नाही.

वादळी रजनीत तो सुधाकर तेजाने तळपत होता. आपल्या सहस्र किरणांनी तो या भूभागाला तेजोभूमी बनवत होता.

आणि याच तेजोभूमीत एक मर्त्य मानव आगेकूच करत होता. तर वाचकहो! हा मानव मर्त्य असला तरी त्याचे तेज भानूला सुध्दा लाजवेन असं होतं. त्याचा मुखचंद्रमा अतिशय तेजस्वी होता. त्यावर एक विलासी तेज विराजत होतं. मात्र हा मुखचंद्रमा असा का काळवंडला बरे? चला वाचकहो, आपण यामागचं कारण जाणून घेऊयात.

चिरुमाला (भाग ८)

Submitted by मिरिंडा on 4 July, 2018 - 08:15

बसचा प्रवास लीना आणि मुलांना अतिशय आवडला. मुलं बसमध्ये कधी न बसल्याने खिडकीतून बाहेर पाहण्यात त्यांचा बराच वेळ गेला. पावसामुळे झालेली हिरवी गार शेते , जंगले आणि डोंगर दऱ्या पाहताना त्यांच्या डोळ्यांचे पारणे फिटत होते. अधून मधून हे गाव कोणतं , ते गाव कोणतं असं विचारत होते. मला काहिच माहिती नसल्याने ते नाराज होत होते. रात्रीचे नऊ वाजत होते. आम्ही रामनूरला उतरलो. पावसाची झोंड उठली होती. आम्ही आमच्या छत्र्या उघडून स्टँड वर पाऊस कमी होण्याची वाट पाहत बसलो होतो. बराच वेळाने पाऊस थोडा कमी झाला.

क्षण वेचताना-4

Submitted by व्यक्त अव्यक्त on 30 June, 2018 - 04:15

फडताळ आठवणींचे

काही क्षण अगदी आपल्या आसपास वावरून पसार होतात. आठवणींच्या दावणीला त्यांना बांधावे म्हटले तर कधी ए कदम घट्ट निरगाठ बसते, जी सुटता सुटत नाही.

कधी निसर गाठ बनते जी काळाच्या थोड्याश्या हिसक्यानिशी सुटून जाते. मग असे क्षण कुलूपबंद करण्यासाठी माझ्यापाशी एकच मार्ग राहतो, तो फडताळात बंदिस्त करण्याचा.

फडताळ म्हटल्यावर डोळ्यांसमोर उभा राहतो तो कपाटसदृश्य,3 किंवा 4 खणांचा भिंतीच्या अंगातला कप्पा. लाकडी कपाट किंवा गोदरेजचं कपाट ही फार नंतरची चैन असण्याच्या काळातील हे भिंतीतील कपाट 

चिरुमाला (भाग ७)

Submitted by मिरिंडा on 22 June, 2018 - 04:20

मी घराचा दरवाजा लावून घेतला आणि वेळ पाहिली. आठ वाजत होते. कामगार आणि त्यांची कामे यामुळे दुपारी विश्रांती मिळाली नव्हती. रात्रीचा स्वैपाक तयार होता. बाहेर पावसाने गुधडा घालायला सुरुवात केली होती. बरोबरीने वीजही साथ देतअसल्याने एक प्रकारचा राक्षसीपणा वातावरणात पसरला होता. दिवाणावर बसण्यासाठी मी गेलो , तिथे मला उदीचे खडे आणि त्यांची रेव दिसली. त्यातले काही खडे उजेडात चमकत होते. पिवळसर तांबुस रंगाचे खडे मी गोळा केले . एका पेपरात गुंडाळून त्याची पुडी बनवली आणि ती समोरच्याच खुर्चीवर ठेवली मला अचानक फकिराची आठवण झाली. तो म्हणाला ते किती विरोधी होतं हे आठवलं.

Pages

Subscribe to RSS - साहित्य