आत्मविकास

मध्यप्रदेशात भोपाळ नावाचं एक शहर आहे.
हा विषय नाही आपला. भोपाळमधे एक चौकोनी कुटुंब राहत होतं.

नवरा बायको दोन मुली. खूप छान संसार चालू होता. आता मोठी मुलगी १६ वर्षांची झाली तर धाटकी १२ वर्षांची.
बायकोच्या लक्षात आलं कि गेल्या चार पाच वर्षात नवरा बदललाय. साध्या साध्या गोष्टीत चिडायचा. पूर्वीसारखं मुलींना प्रेम देण्याऐवजी खेकसायचा. सतत चॅटींग करत रहायचा. गालातल्या गालात हसायचा.

बायकोनं डायरेक्ट विचारलं "माय डिअर अहो, तुमचं कुठे अफेअर चाललंय का? एखादी तरूण मुलगी आहे का?"
यावर नवरा एकदम चिडला. बायकोनं वर्मावर बोट ठेवावं हे कुठल्या नवर्‍याला आवडेल?

वर्षानुवर्षे अजिबात डीपी न बदलणे चांगले कि वाईट?
एकदा डीपी लावल्यावर तो कधीच न बदलणाऱ्या व्यक्तींचा स्वभाव / व्यक्तिमत्त्व कसे असेल असे तुम्हाला वाटते?

भाभीने चुकून पकडला , दुधवाल्याचा हात
"सॉरी" म्हणूनही भैय्या पडला भाभीच्या प्रेमात
"ठीक है" म्हणून त्याने जरा दुध जास्त टाकले
भाभी झाली खुश, तिलाही बरे वाटले

भल्या पहाटे सुरु झाला, हातशिवनीचा खेळ
दुधाची साय जाड झाली, कारण दूध होते निर्भेळ
अंगकाठीने जाडजूड तरी भाभी होती तबाही
दिसेल तिथं घुसत सुटला किटलीपण सुटली नाही

भाभी रोज हात पकडून, टोप देई त्याला
स्पर्शानेही अर्धा होऊनि, दूध भरून देई तिला
भाव दुधाचा वाढलाच नाही , भाभीचा होता हात
स्पर्शासाठी आसुसलेला , म्हैस वाढली गोठ्यात

डिसक्लेमर - मी व्यवसाय म्हणुन टॅरो वाचत नाही ना मित्र-मैत्रिणींकरता रीडींग देते. मी टॅरो स्वतःपुरते वापरते. त्यातून मला निखळ आनंद मिळतो. ज्यांना टॅरो वगैरे गोष्टी भंपक वाटतात, सायकॉसिस वाटतात त्या सर्व तज्ञ मंडळींना, विद्वान मंडळींना लांबूनच कोपरापासून नमस्कार. नका वाचू.
लेख विस्कळीत आहे.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

हिंदी पिक्चर किंवा वेबसिरीजमधले तुमचे आवडते डायलॉग्ज कुठले?

माझे हे आहेत.
नवाजुद्दीन
"कभी कभी लगता है कि आपुनच भगवान जै"
"बाप का, दादा का, भाई का, सबका बदला लेगा रे तेरा फैजल"

दिलीप कुमार
कौन कंबख्त है जो बरदाश्त करने के लिये पीता है, मै तो पीता हूं के बस सांस ले सकूं

देव साहब
मौत एक खयाल है, जैसे जिंदगी एक खयाल है

लगता है आज हर इच्छा पूरी होगी, लेकीन मजा ये है कि आज कोई इच्छा ही नही रही

ना सुख है, ना दुख है, ना दुनिया ना इन्सान, ना भगवान
सिर्फ मै हूं..

But let there be spaces in your togetherness,
And let the winds of the heavens dance between you.

अशी एखादी गोष्ट असते ना? जिची कबुली जगाचा निरोप घेण्याआधी देणं गरजेचं आहे असं वाटतं,
पण वेगवेगळ्या कारणांनी ते जमत नाही.

कधी कधी भीडेखातर, कधी कुणी विचारलं नाही म्हणून, कधी कारण सापडत नाही म्हणून किंवा अशाच कुठल्याही कारणाने ती कबुली राहून जाते. तिचं ओझं असतं किंवा नसतं, पण आठवलं कि वाटतं, कधी योग येणार? उगीच लांबणीवर पडत जाते अशी ही गोष्ट आहे.अशा चक्रात जर अडकला असाल तर कन्फेशन बॉक्स मधे जाऊन कन्फेशन करणं हे आरोग्यदायी ठरतं.

गेले काही दिवस प्रचंड मानसिक थकवा जाणवतो आहे. अनेक कामे करायची पेंडिंग आहेत पण अजिबात उत्साह नाही. अक्षरशः काहीही काम केलेले नाहीये. फक्त रोजचा स्वयंपाक करते आहे. एका पीएचडी च्या स्टूडेंटचे काम बाकी आहे. पण लॅपटॉप उघडायची इच्छाच होत नाही. फेब्रुवारी मध्ये शिलोंग ला एकटीच जाऊन आले. नॅशनल स्पेस सायन्स सिमफोसियम मध्ये माझा पेपर सिलेक्ट झाला होता. त्याचे प्रवास वर्णन लिहिण्याचे मनात आहे. एक नवीन रिसर्च proposal आहे. दोन तीन कथांचे बीज मनात आहे.

(हे लिखाण ललित लेखनात ठेवलं आहे. हरकत असेल तर कारणासहीत कळवा)

चांगलं वाचायचंय पण कोणतं? एक गोंधळ आणि त्यातून सुचलेले काही निकष

हा माझा होणारा नेहमीचा गोंधळ आहे. अगदीच अनोळखी व्यक्तींच्या शिफारशीवरून मी एखादे पुस्तक सहज वाचण्याचा निर्णय घेऊ शकत नाही. कारण त्या व्यक्तीची आवड काय आहे याचा मला गंध नसतो. या गोंधळाला मीच जबाबदार आहे कि प्रत्येकाच्या मनात असा गोंधळ असतो हा प्रश्न पडतो. त्यातून लिहावंसं वाटलं.

खूप वर्षे झाली या गोष्टीला!

मी त्या वेळी कॉलेजला होतो. तरणावांड असल्याने सर्वांची नजर माझ्यावर असायची. मला त्याची काही खबरबात नसे. मी आपल्या धुन मधे असायचो. मुली त्या वेळी साडी नेसून कॉलेजला यायच्या. एक वेणी घालून शेपटा पाठीवर झुलवत फिरायच्या. त्यांच्या मागे मुलं लागायची. पण जपूनच.