गद्यलेखन

व्यक्तिचित्रण स्पर्धा - हायझेनबर्ग - 'बोहेमियन राप्सडी'

Submitted by हायझेनबर्ग on 15 September, 2018 - 20:57

'ती आली, त्यांनी पाहिलं आणि ते हसले' फॉल सेमिस्टरपासून सुरू झालेल्या आमच्या फिलॉसॉफी क्लासचं हे एका वाक्यातलं वर्णन!

पर्याय (टुन्ना_किरणुद्दीनच्या_कथा)

Submitted by किरणुद्दीन on 11 September, 2018 - 21:44

टुण्णा किरणुद्दीनच्या बायकोला वांगं आवडत असे. तिने आजूबाजूच्या बायकांना सोबत घेऊन टुन्नाच्या डोक्यात वांगं ही सर्वश्रेष्ठ भाजी आहे असे भरवले. रोज एकेक मैत्रीण येऊन टुन्नाच्या बायकोशी मोठ्या आवाजात चर्चा करायची. वांगं सोडून प्रत्येक भाजी कशी निकम्मी आहे यावर त्यांचा खल व्हायचा. हळू हळू टुन्नाचं डोकं काम करेनासं झालं.

मग टुन्नाच्या घरी रोजच वांगं बनू लागलं. रोज वेगळ्या रूपड्यात पण वांगच बनत असे. कधी भरीत, कधी वांग्याच्या फोडीला मसाला लावून हाफ फ्राय, वांगं बटाटा, वांग्याचीच उसळ, वांग्याचा झणझणीत रस्सा...

तेरा मुझसे है पेहले का नाता कोई - भाग २

Submitted by हजारो ख्वाईशे ऐसी on 7 September, 2018 - 11:58

निशा वेळेत एअरपोर्टला पोहोचली. सिक्युरिटी वगैरे उरकून गेटला येऊन बसली. अजून boarding ला वेळ होता त्यामुळे तिने तिचं नेहमीचं काम करायचं ठरवलं. आजूबाजूचे लोक बघत बसणे. तिला काही मन वगैरे वाचता यायचं नाही पण माणसे बघणे हा तिचा आणखी एक विरंगुळा होता. ट्रेन स्टेशन, airport अशा ठिकाणी तर पर्वणीच! कारण १०० प्रकारची १०० माणसे. कोणी गडबडीत, कोणी मुलांना आवरून दमलेलं तर कोणी पहिल्या प्रवासाला निघाल्यामुळे खुश!

स्वर सम्राज्ञी आशा भोसले

Submitted by संगीता थूल. on 7 September, 2018 - 08:36

।। पाण्यात पाहताना चोरूनिया क्षणीक
त्याचेच त्या कळले तो राजहंस एक।।
जवळपास सहा दशकापूर्वी मराठी रसिकांमध्ये लोकप्रिय झालेल्या या अर्थपूर्ण गीताच्या गायिका आदरणीय आशाताईंचा आज जन्मदिवस.
एका स्वच्छ तळ्यातील सुरेख सुंदर इवलेसे बदकाचे पिल्लू सुज्ञ रसिकांच्या मानस सरोवरात अत्यंत डौलदारपणे आणि ऐटीने मनसोक्त विहार करीत आहे. ‘आशा’ नावाच्या या राजहंस पक्षाला सर्वसाक्षी परमेश्वर निरामय दीर्घयुष्य देवो.या

एका लग्नाआधीची गोष्ट

Submitted by सूनटून्या on 6 September, 2018 - 03:38

खूप वर्ष रॉक क्लाईम्बिंग केल्यानंतरही हाताच्या बोटावर मोजण्याइतपतच लोक, बहुतांश मित्रच तुम्हाला ओळखत असतात. रॉक क्लाईम्बिंग तुमच्या जिवनाशी किती एकरूप झालंय याची त्यांनाच जास्त जाण असते.

तुमची चाळीशी खुणावत असते, आणि तुम्हाला अचानक उमजते कि ''हे देवा सह्याद्री, चोवीस तासात काही तासांची रात्रसुद्धा असते''.
आणि आता स्वप्न पाहायची वेळ राहिलेली नाही तर थेट कृती करण्याची वेळ आली आहे.

पिक्चर अभी बाकी है मेरे दोस्त - १४. गुमनाम (१९६५)

Submitted by स्वप्ना_राज on 4 September, 2018 - 07:51

बरीच वर्षं झाली ह्या गोष्टीला. अ‍ॅगथा ख्रिस्ती ह्या माझ्या लाडक्या लेखिकेची लायब्ररीत असतील नसतील तेव्हढी सगळी पुस्तकं वाचायचा सपाटा मी लावला होता. एके दिवशी तिचं 'And Then There Were None’ हातात आलं. प्लॉट वाचताक्षणी वाटून गेलं 'अरेच्चा, आपला गुमनाम ह्याच्यावर बेतलाय की काय'. पुस्तक वाचायला लागल्यावर चित्रपट बराच loosely based आहे ह्याची जाणीव झाली. पण तरी गुमनाम आणि 'And Then There Were None’ हे असोसिएशन आजतागायत माझ्यासाठी कायम आहे. Happy काय म्हणताय? काय आहे 'गुमनाम'ची कथा?

माझा नाव प्रवास

Submitted by सदा_भाऊ on 3 September, 2018 - 05:39

माझा नाव प्रवास

माणसाचं नाव हे त्याच्या चेहऱ्यासारखं असतं. जणू ते त्याच्या चेहऱ्याला चिकटूनच बसलेलं असतं. नाव नुसतं आठवलं की त्या व्यक्तीचा चेहरा आणि स्वभाव डोळ्यासमोर येतात. जरी कोणी "नावात काय आहे?" म्हणून गेला असला तरी प्रत्येक जण नाव कमावण्याच्या प्रयत्नात असतो. पोरानं कतृत्व केलं तर म्हणतात "बापाचं छान नाव काढलं" किंवा बापाचं पण कौतुक करायचं असेल तर "बापाचं नाव राखलं". तेच जर पोरानं काही कृष्ण कृत्य केलं तर "नावाला काळीमा फासलं". सर्व संत-महात्म्यानी नाम महिमा काय कमी सांगितलाय? नामस्मरणानं वाल्याचा वाल्मिकी पण होऊ शकतो.

शब्दखुणा: 

कथा सुवर्णाची

Submitted by बेफ़िकीर on 31 August, 2018 - 23:08

आशा कार्यकर्त्यांची सभा आटोपून सुवर्णा गावी परतत होती. मुलीची आणि मुलाची शाळा सुटली असेल आणि दोघे चालत चालत घरी येत असतील ह्याचा तिला अंदाज होता. एस टी मध्ये बसून ती खिडकीतून दिसणारे उजाड बोडके डोंगर बघत स्वतःच्या आयुष्याशी त्यांची तुलना करत होती. हे उजाड बोडके डोंगर आणि टेकड्या तिला खूप काही शिकवायचे. सुवर्णाच्या समाजातील स्थानिक पुढारी, जाणती माणसं, चार शब्द बोलता येणारी माणसं आणि हे डोंगर अगदी सारखे वाटत होते तिला! ह्या डोंगरांवर फक्त तेव्हाच हिरवा रंग चढतो जेव्हा वरून चार थेंब पडतात. तशीच ही जाणती माणसं आणि पुढारी!

शब्दखुणा: 

इंजेक्शन(अती लघुकथा)

Submitted by धनुर्धर on 31 August, 2018 - 12:59

तापाने विव्हळत तो बेडवर पडला होता. शेजारी बायको तोंडाला पदर लावून बसली होती. तिच्या डोळ्यात काळजी दाटली होती. तेवढ्यात नर्स इंजेक्शन घेऊन आली. "देऊ का इंजेक्शन?, दिडशे रूपये होतील अं!" नर्स त्या बाईच्या फाटक्या अवताराकडे बघत म्हणाली. "संध्याकाळी आणून देते!"बाईने आर्जव केले. इंजेक्शन देऊन नर्स निघून गेली. नवर् याला तिथेच सोडून बाई आपल्या मजूरीच्या कामाला निघून गेली. संध्याकाळी आली तेव्हा तिच्या हातात दिडशे रूपये होते.

Pages

Subscribe to RSS - गद्यलेखन