गद्यलेखन

भटकंती

Submitted by deepak_pawar on 20 April, 2021 - 11:09

"घरातून बाहेर पडलास तर तंगड्या तोडून हातात देईन," आईनं दम दिलेला. दम देण्याची तिची ही नेहमीची पद्धत.मला माहित होतं आपल्या तंगड्या बिंगड्या काही तूटणार नाहीत, पण! रट्टे पडतील या भीतीने डोळे बंद करून खाटेवर नुसता पडून होतो. डोळ्यासमोर दिसत होते उनाडक्या करत हिंडणारे मित्र. कितीही प्रयत्न केला तरी झोप येत नव्हती. दुपार चांगलीच तापली होती.संध्याकाळी झाडांना गदगदा हलवणारा वारा म्हाताऱ्या माणसासारखा कुठेतरी झोप काढत असावा. कूस बदलावी तशी झाडाची पानं मधूनच हलू लागायची अन् वाटायचं वाऱ्याची गार झुळूक अंगाला स्पर्श करून जाईल. पण! तसं होत नव्हतं. खूपच उकडत होतं.

हॅशटॅग True Image

Submitted by कविन on 18 April, 2021 - 09:23

“स्मोकिंग झोनमधे भेट ५ मिनिटात” व्हॉट्स ॲपवर अभ्याचा मेसेज फ्लॅश झाला तेव्हा नेमका आमचा मास्तर माझ्या बाजूलाच होता. त्याने एक शेलका लूक दिला आणि परत लाल शाईने गोल केलेल्या कंटेन्टकडे लक्ष वेधून घेत “Mr Pratik correct it and send it back in next five minutes” असं ऐकवून आणि फाईल माझ्या डेस्कवर जवळजवळ आपटून तो निघून गेला. या दोघांनाही पाच मिनिटाचं काय ऑब्सेशन आहे देव जाणे!

“मास्तर पेटलाय. आग विझवून आलोच.” अभ्याला असा रिप्लाय पाठवून मी कामाला लागलो.
त्यात आमच्या बॉसचा चेहरा पाहीला तरी कोणीही सांगेल 'आग्यावेताळ' का काय म्हणतात तो हाच आणि आम्ही पडलो गरीब बिचारे वेठबिगारी.

शब्दखुणा: 

दैवाचा रिवर्स पंगा

Submitted by प्रभुदेसाई on 9 April, 2021 - 02:06

विक्रम भालेराव हे “पॉवरकॉन” कंपनीत प्रोजेक्ट मॅनेजर होते. मी अस ऐकले आहे की सॉफ्टवेअर कंपन्यांमधून मॅनेजरला मांजर म्हणतात. पण भालेराव मांजर नसून वाघ होते. ते कायम कुणावरतरी हल्ला करून त्याला फाडून खायच्या मूड मध्ये असत. हे असे का? त्याला अनेक कारणे असावीत. तुम्ही खोदून चौकशी केलीत तर त्यांच्या हाताखाली काम करणारे एकमुखाने सांगतील, “सरांचे काय आहे तसे ते स्वभावाने फार चांगले आहेत. ते कुणावर आरडा ओरड करतील त्याचा नेम नाही, पण ते मनात काही ठेवत नाहीत. ऑफिसमधून संध्याकाळी घरी जाताना मन कसे निर्झरासारखे स्वच्छ! दुसऱ्या मॅनेजरां प्रमाणे “आत एक बाहेर दुसरे” ही पॉलिसी नाही.”

आयुष्यातील खरे सुख

Submitted by ShabdVarsha on 29 March, 2021 - 07:12
मैत्री

आयुष्यातील खरे सुख

     लेखन : शब्दवर्षा

रंगुनी रंगात सार्‍या

Submitted by शंतनू on 29 March, 2021 - 07:12

२००८ ची गोष्ट आहे. कामानिमित्त मुंबईला राहत होतो, तेव्हा एक मित्र मला म्हणाला 'परवा होळी आहे. येणार का रंगपंचमी खेळायला?' पुण्यात सदाशिव पेठेत बालपण घालवलेला मी ह्या प्रश्नावर साडेतीन ताड उडालो. माझ्यातला व्याकरण-नाझी जागा झाला. होळीला रंगपंचमी कशी काय? मुळात 'पंचमी' ही तिथी होळीपौर्णिमेनंतर ५ दिवसांनी येते त्यामुळे 'पौर्णिमेला पंचमी खेळणे' म्हणजे ख्रिसमसच्या रात्री फटाके उडवून हॅप्पी न्यु यिअर करणे किंवा संक्रांतीला ध्वजवंदन करून गणतंत्रदिन (चिरायू होवो वगैरे) साजरा करणे अशी क्षणचित्रं माझ्या डोळ्यासमोर तरळून गेली.

शब्दखुणा: 

जो तो त्रयस्थ आहे--( वीक एंड लिखाण. )

Submitted by निशिकांत on 27 March, 2021 - 11:31

मी मूळचा मराठवाड्याचा रहाणार. मी नोकरी निमित्ताने जरी खूप भ्रमंती केली असली तरी माझे बालपण, शिक्षण आणि संस्कारक्षम आयुष्य तेथेच गेले. माझ्या जीवनाचा पाया हा गरीब आणि मागासलेल्या भागातच आहे.
हे मराठवाड्यातील कुठेही आढळणारे दृष्य आहे जेथे मध्यभागी एक मोठे प्रशस्त अंगण आणि त्याच्या भोवताली चारही बाजूला छोटी छोटी एक किंवा दोन खोल्यांची घरे. अर्थात या अशा वस्तीत ( ज्याला चाळही म्हणले जायचे) आर्थिक दृष्टीने दुर्बल लोकच रहायला असत. हे वाचताना कसे उबगल्यासारखे वाटतेय ना! पण इथल्या जीवनाचेच पदर मी उल्गडणार आहे आज.

दत्ताराम

Submitted by मिरिंडा on 26 March, 2021 - 05:13

दत्ताराम आता माझ्याकडे राहतो. आमचं चांगल जमतं. आम्ही दोघेही अविवाहित. तो माझ्याकडे येऊन पाचएक वर्ष झाली. तो चाळिशीच्या आसपास असेल‌. शिक्षण आठवी नापास. आमच्या गावाकडील नानासाहेब पुरोहितांचं एकमेव अपत्य. परमेश्वराला प्रसिद्ध लोकांच्या पोटी धोंडे जन्माला घालण्याचा छंदच असतो की काय , कोण जाणे. सध्या आपण दत्तारामला "दत्ता" म्हणू. आम्ही गावी राहायचो दत्ता नानांबरोबर आमच्या घरी यायचा‌ . शरीराने पहिल्यापासून बलिष्ठ. त्याच्यापुढे आम्ही म्हणजे अगदी पाप्याची पितरंच..

उदंड झाले पक्षी (भाषांतर)

Submitted by स्मिताके on 24 March, 2021 - 19:25

मूळ कथा: The Birds in the Letter Box
Original French Author : René Bazin , English translation : Francis J. Reynolds

सहनशीलतेची परिसीमा---( वीक एंड लिखाण )

Submitted by निशिकांत on 20 March, 2021 - 12:06

आजच्या वीक एंड लिखाणाचा उगम आधीच्या याच सदराखाली लिहिलेल्या लिखाणाला आलेल्या एका प्रतिसादात आहे. कुठे आणि केंव्हा विषय मिळेल हे सांगता येत नाही. पुष्कळ वेळेस विषय शोधूनही सापडत नाही तर कधी सहजच सुचतो. आहे की नाही मजा!
शोभा ही एका उच्चमध्यमवर्गीय समाजात रहाणारी महिला. दोन लेकरांची आई. इतर मुलीप्रमाणे तिने या घरात जेंव्हा सून म्हणून प्रवेश केला, तिची जीवनाबद्दलची स्वप्ने गुलाबी, भावनात्मक होती. जीवन सुरळीतपणे चालले होते. काळाच्या ओघात जीवनाच्या वेलीवर दोन फुले पण उमलली. एकत्र कुटुंब असल्यामुळे शोभाला कामाचा खूप ताण पडत असे ज्या बद्दल तिने स्वतःला पण कधी शिकायत केली नाही.

Pages

Subscribe to RSS - गद्यलेखन