गद्यलेखन

वेगळा भाग - १७

Submitted by निशा राकेश on 12 July, 2022 - 06:52

भाग – १७

थोड्याच वेळात मागून त्याच्या खांद्यावर एक हात पडला, त्याने मागे वळून पाहिलं तर बायडाचा लहान भाऊ दत्तू उभा होता त्याच्या हातात काहीतरी होत,

“बाब्या , तू जा इथन ,कुणी पायल तर मारतील तुला , त्यांनी अक्काला बी लय मारलं,”

“काय , तिला मारलं,” बाबू दुखावलेल्या स्वरात म्हणाला.

“जा इथून , आन हे घे “ दत्तू ने त्याच्या हातात कहीतरी दिल.

“काय आहे ह्यात”

“लग्नाचं लाडू , “

बाबू ने पुरचुंडी घेतली आणि त्यानंतर त्याने मागे वळून देखील पाहिलं नाही,

केविन कार्टर--(वीक एंड लिखाण)

Submitted by निशिकांत on 9 July, 2022 - 09:47

आज जरा वेगळा विषय या स्तंभाखाली हताळावा असे मनात आले. दर वेळेस माझ्या कविता आणि  गझलेच्या अनुषंगाने मी कांही लिहित असतो. अनेक रचनांच्या मागे कवीची कांही तात्कालीन भूमिका असते ज्याचा मी या लिखाणातून परामर्श घेतो. हे लेखन जवळ जवळ दोन वर्षापासून चालू आहे. का माहीत नाही पण आज थोड्या वेगळ्या वाटेने जावयाची उर्मी आली आणि विषय निवडीसाठी विचारचक्र सुरू झाले.

चिरुमाला (भाग ११ ते १५)

Submitted by मिरिंडा on 5 July, 2022 - 00:34

पो.स्टेशनचा माझा अनुभव पहिलाच असल्याने मी थोडा नर्व्हस होतो. गेलो तेव्हा इन्स्पे. कानविंदे मोहंती साहेबांशी बोलत होते. मला मोहंती साहेबांचं आश्चर्य वाटलं एवढा मोठा धक्का बसूनही ते थंडपणे घेत होते. फक्त उठताना मात्र ते धमकीवजा म्हणाले, " ऑफिसर ध्यानमे रखना अगर मेरी बेटी नही मिली या उसके साथ कुछ हुवा तो तुम तुम्हारे कुर्सीकी फिकर करना चालू करो, समझे " हे बोलणं अर्थातच कानविंदेंना आवडलं नाही. " सर हम पूरी कोशिश करेंगे, आप फिकर नही करना " मग मोहंती म्हणाले, " फिकर मुझे नही आपको करनी है. " असं म्हणून मोहंती गेले. कानविंदेंची चर्या उतरली. त्यावर त्यांनी राग माझ्यावर काढायला सुरुवात केली.

चिरुमाला ( भाग १६)

Submitted by मिरिंडा on 4 July, 2022 - 07:13

मी चिडून म्हणालो," सगळ्यांनी मिळून जुडेकरच्या बाबतीत मलाच टार्गेट करायचं ठरवलंय का? " मग तो थोडा समजावणीच्या सुरात म्हणाला,"तू थांबवलं असतंस तरी तो थांबला नसता. जरी रजा दिली नसतीस तरी तो गेलाच असता. त्यात तुझाही दोष नाही म्हणा. "....मी थोडा नरमाईने म्हणालो " चल, जेऊन घेऊ या". जेवणाच्या टेबलावर बसता बसता,मी उद्या भुयारातून चर्चच्या भागात जायचा प्रयत्न करणार असल्याचे सांगितले, तेव्हा त्याला बरं वाटलेलं दिसल़ं. त्याला नवीन काहीतरी करायला आवडत हे मला माहीत होतं.जेवणं होऊन टीव्ही बघेपर्यंत दहा वाजायला आले. आम्ही हॉलमधेच बिछाने घातले.त्याला मधेच काहीतरी आठवून त्याने त्याची बॅग उघडली.

वेगळा भाग - १६

Submitted by निशा राकेश on 3 July, 2022 - 08:15

भाग – १६

जगण्या मांत्रिका कडून घरी आल्यावर बाबू आईच्या गळ्यात पडून ओक्साबोक्शी रडू लागला , आई ला काही कळेना ती प्रचंड घाबरली ,
ती त्याला सतत विचारत होती पण बाबूच रडण काही थांबेना.

“काय झालय तुला लेकरा , अरे असा का रडतोंयस,” आई देखील रडवेली होऊन त्याला प्रश्न विचारू लागली.

बाबूने जगण्या मांत्रिका सोबत झालेलं सर्व बोलन आईला सांगितलं.

आई कपाळाला हात लाऊन बसली ,

शब्दखुणा: 

सांगा कुठे हरवले? (वीक एंड लिखाण)

Submitted by निशिकांत on 2 July, 2022 - 10:08

या प्रगती करत असलेल्या जगात, संस्कृतीचा चेहरा मोहरा पण बदलत आहे. कालचे आदर्श आज कालबाह्य होत आहेत. हे संक्रमण बघून वयस्क लोक नाराजीचा सूर लावत आहेत तर नवपिढी आनंद व्यक्त करीत आहेत. खुषीचे मापदंड पण वेगवेगळे होत आहेत. आजच्यांना कालचे जुनाट, बुरसटलेले वाटतात तर कालच्यांना आजचे संस्कृती वार्‍यावर झोकणारे वाटतात, हे दोन संस्कॄतीतले द्वंद्व अनादीकालापासून चालले आहे पण हल्ली ते जरा जास्तच टोकाला पोहंचल्यागत वाटते हे नक्की.

माझा न पिताच तळीराम होतो

Submitted by नितीनचंद्र on 26 June, 2022 - 11:46

मला जरा ताप येतो आहे. मीना म्हणाली बघु म्हणुन तीने मनगटाला हात लावला.
जरा सोयीचे म्हणुन तीला ते बरे वाटले असावे.

शेजारीच आई होती. माझ मातृप्रेम म्हणाल, अशी प्रतारणा करू नकोस.
आई आणि बायको सोबत संसार करताना ही काळजी मी घेतो.

मी आईला म्हणल तु या हाताला हात लाऊन पहा.

( नशीब दोघींना गळा धरावा असे सुचले नाही .... )

आईच मत पडल ताप नाही.
मीनाच मत पडल ताप आहे.

न पिता माझा तळीराम झाला. मी म्हणालो मग कुणाचे औषध सुरू ठेऊ ?

वैद्यांच की अॕलोपॕथी डाॕ च.

आई आणि बायको सोबत एकाच घरात दोघीच्या दयेने रहायचे म्हणजे मी असे काही करतो.

शब्दखुणा: 

झाली संध्याकाळ--(वीक एंड लिखाण)

Submitted by निशिकांत on 25 June, 2022 - 10:46

मी जेंव्हा सॉक्रेटिस म्हणजे सुक्रातची कहाणी वाचली तेंव्हा थोडा अस्वस्थच झालो. तो एकटा अगदी लहानपणापासून एका निर्मनुष्य बेटावर रहात होता. पूर्ण आयुष्य त्याने तेथेच व्यतीत केले. हे जरी वाचायला सोपे असले तरी कल्पना करा की किती अवघड असते असे रहाणे. आपण कधी इतरांना न बोलता जगू शकतो का? मी असेही वाचले अहे की सुक्रातला कुणीही बोलायला नसल्याने तो स्वतःही बोलू शकत नव्हता. आपली लहान मुले आपले बोलणे ऐकून स्वतः जीभ हलवून बोलायचा प्रयत्न करतात. ही नैसर्गिक प्रक्रिया आहे. तात्पर्य, सहजीवन हे माणसांनाच नव्हे तर प्राण्यांना पण अवश्यक असते. एक म्हण आहे ना "Man is a social animal".

मनातील सल--(वीक एंड लिखाण-- फादर्स डे)

Submitted by निशिकांत on 18 June, 2022 - 10:34

सध्याच्या जगात मग तो आपला देश असो वा जगातील इतरत्र देश असोत, दिवस साजरे करायचे फॅड पसरलेले आहे. त्याला थाटात म्हणतात हे नवीन कल्चर आहे. आता काय बोलावे! आपल्याकडे एखादी नवीन गोष्ट आली की त्याचा अतिरेक होतो आणि जिकडे तिकडे हेच दिसते. लक्ष देऊन पाहिले तर असा एकही दिवस दिसणार नाही जो कोणाच्या तरी स्मरणार्थ अर्पण केलेला नाही. आठवून बघा किती दिवस आपण साजरे करतो ते!

Pages

Subscribe to RSS - गद्यलेखन