गद्यलेखन

सत्येन देसाई

Submitted by मिरिंडा on 29 May, 2021 - 08:24

सत्येन देसाई आमच्या कंपनीत गेली पंधरा ते वीस वर्ष होता. असं म्हणतात की कंपनीच्या सुरुवातीच्या काळात सत्येन एक दोन वर्ष तरी सगळी कामं एकटाच सांभाळत असे. (अर्थातच हे आमचा एम. डी. सांगतो. ) त्यामुळे स्वीपर पासून अगदी एम. डी पर्यंत सर्वांचच रुटीन त्याला माहीत होतं. तसच तो कोणतंही काम करायला तयार असे. म्हणून त्याला ऑफिसमध्ये फार भाव होता. जर एखादं काम तुम्हाला जमत नसेल , म्हणजे तुमच्याबरोबर मिटिंग ऍटेंड करणं, बजेट तयार करण , बोर्ड ऑफ डायरेक्टर्सची मिटिंग कंडक्ट करणं इथ पासून ते डांबरट कस्टमर कडून वसूली करणं, चहा नाश्ता आणण्या पर्यंत वगैरे सर्व कामं तो करीत असे.

मौसमी....एक दुखरी सल (भाग पहिला)

Submitted by ओबामा on 29 May, 2021 - 02:07

रिमझीम गिरे सावन...
सुलग सुलग जाये मन...
भिगे आज इस मौसम में....
लगी कैसी ये अगन....

प्रकाश

Submitted by deepak_pawar on 27 May, 2021 - 23:56

बघता बघता दिवाळीची सुट्टी संपली. पंधरा दिवस शेवरीच्या कापसासारखे भुर्रकन उडून गेले. नाहीतर शाळेतला एक तास एका दिवसासारखा, संपता संपत नाही. त्यात मधल्या सुट्टीनंतर रसायनशास्त्र, भौतिकशास्त्र अशा किचकट विषयांचा तास असेल तर जास्तच कंटाळा येणार. हातात घड्याळ नसल्यानं किती वाजलेत समजायचं नाही, म्हणून खिडकीतून वर्गात डोकावून पाहणाऱ्या सूर्याच्या किरणांची खूण ठेवायचा प्रयत्न केला, पण सूर्यमहाराज कधी वेळेवर नसायचे.

श्रीभगवानुवाच...

Submitted by गीतानंद on 26 May, 2021 - 02:29

अंदाजे ५००० वर्षांपूर्वी महाभारत हे महाकाव्य व्यासांनी जन्माला घातले. त्यामागे त्यांचा काय उद्देश असेल? युध्द, कलह, मतभेद, हेवेदावे यांचा समावेश करून कादंबरी अधिक रंजक करणे आणि तिचा खप वाढवणे हा नक्कीच नसावा. महर्षींना लढायांमध्ये रस नाही. त्यांना ज्ञानामध्ये रस आहे. ते तत्वज्ञान स्वत: आचरणात आणून जिज्ञासूंना शिकवण्यामध्ये रस आहे.

महाभारत आणि त्यातही गीतेचा विचार केला की तत्क्षणी एक प्रतिकात्मक चित्र आपल्या मनात तयार होते. ते चित्र म्हणजे अर्जुन रथात बसलेला आहे. कृष्णाच्या हातात घोड्यांचे लगाम आहेत. तो सारथी म्हणून रथ हाकत आहे. आणि मागे वळून अर्जुनाला उपदेश करतो आहे.

आई ग, मला यायचंय !

Submitted by Arundhati Joshi on 25 May, 2021 - 23:32

मध्यरात्र उलटून गेली होती.आशाताई आणि बाबी गाढ झोपल्या होत्या.एव्हढ्यात आशाताईंना जाणवले की गेटच्या वरच्या बाजूवर चढून एक छोटा मुलगा आत डोकावतो आहे. कोण असेल बरे हा मुलगा असा विचार करत आशाताई उठून बघायला जाणार एवढ्यात त्यांना जाग आली आणि हे स्वप्न आहे हे त्यांच्या लक्षात आलं. उठून थोडेसे पाणी पिऊन त्या परत झोपी गेल्या. दुसऱ्या दिवशीही त्याच वेळी तोच प्रकार घडला.या वेळी आशाताईंनी पुढे जाऊन पाहिले तर तो त्यांचा दिवंगत मुलगा ,आनंद होता. ”का रे बाळा, तू का आला आहेस? काय इच्छा आहे तुझी?”
तो म्हणाला, “आई ग, मला परत यायचंय. तुझ्याच पोटी परत यायचे आहे ग.”

आणि घात झाला (रहस्यकथा)

Submitted by वैभव@देशमुख on 20 May, 2021 - 23:10

एक चांगला माणूस बनणे, यापेक्षा जगात दुसरी कोणती मोठी गोष्ट असू शकते? मी तर म्हणेन चांगला माणूस बनणे हीच जगातील सर्वात कठीण गोष्ट असेल. तशी ती कठीण गोष्ट साध्य केल्याचा मला मोठा अभिमान आहे. आणि अभिमान असायलाही हवा. एकदम वाईट प्रवृत्तीचा माणूस जेव्हा, पूर्णपणे चांगला बनतो तेव्हा, त्याच्या त्या परिवर्तनाचा अभिमान वाटायलाच हवा. आणि मला तसा वाटतोही.

शब्दखुणा: 

"तो आणि ती"

Submitted by निरु on 18 May, 2021 - 08:03

"तो आणि ती"

ती गहूवर्णी गोरी आणि तो उजळ सावळा.
दोघांचं लग्न जमलं ते रितसर बघण्याचा प्रोग्रॅम करुनच..
तशी आधीची कुठली ओळख वगैरे नव्हती. प्रेम विवाह वगैरेही काही नाही. खरं तर तेव्हा तशी पध्दतच नव्हती.

त्या शॉर्टकटने जायचं नाही कधी..

Submitted by रानभुली on 15 May, 2021 - 20:00

" बाई कसलं भयानक आहे ना हे सगळं "
' हो ना, अगं तू कुठे वाचतेस असलं ?"
' मी तर अजिबात सुद्धा हात लावत नाही "
" अगं , आमच्या यांना फार घाणेरडी सवय आहे असल्या भूताखेताच्या सिरीयल्स बघायची. स्वतः बघतात आणि मुलालाही बसवतात. ते पण बघत बसतं "
" हो ना, आमच्या कडे पण सेमच, आणि माझ्या सिरीयल्सचा काय राग येतो कुणास ठाऊक ? त्यात हे असलं काही नसतं "
" पण हिने सांगितलं नाही, ही कशी काय वाचायला लागली हे सगळं ?"
"ही माझी नाही. बहुतेक सानपांची कथा आहे"
" कोण ते रामानंद सानप ? मला तर त्यांचं नाव वाचून सुद्धा भीती वाटते. पण बहुतेक का म्हणालीस ?"

शब्दखुणा: 

दैवगती (भाग २)

Submitted by मिरिंडा on 14 May, 2021 - 05:33

जणू कोणी आत येत असल्याची वर्दीच दिली गेली. आतमध्ये मिट्ट काळोख होता. आतून मात्र एक प्रकारचा कुबट वास आला. तीन वर्षांपासूनची गुदमरलेली हवा तोंडावर आली. मॅनेजर एकदम आत जायला धजत नव्हता. त्याला तीन वर्षांपूर्वीचं पळालेलं गिर्हाइक आठवलं. त्या दिवशी रात्री साडे तीनच्या सुमारास घामाघूम होऊन भीतीने डोळे गरगर फिरवीत , थरथर सुटलेला  कौंटरजवळ धावत आलेला तो मध्यमवयीन माणूस त्याला आठवला. त्याचं सामानही त्याने नेलं नव्हतं. अचानक सदाशिवचा आवाज येऊन तो भानावर आला. एक पाय आत टाकीत त्याने अंदाजानेच लायटाचं बटण दाबलं. मंद पिवळसर प्रकाशात  ते दोघे आत उभे राहिले. खोली चांगलीच प्रशस्त होती.

Pages

Subscribe to RSS - गद्यलेखन