गद्यलेखन

Still Life

Submitted by कविन on 5 September, 2020 - 02:40

राहूल पे अटेंशन! सरांनी हातातला खडू मारून मला जागं केलं तेव्हा सगळा वर्ग माझ्याकडे बघून हसत होता.

ओ गॉश! मी आज एलिमेंटरीच्या क्लासमधे झोपलो? व्हॉट इज रॉंग विथ मी याऽऽर"

उभा रहा आणि सांग मी फळ्यावर काय लिहीलय? सरांनी मला विचारलं

"परस्पेक्टीव्ह" मी बोर्डवर लिहीलेलं वाचून दाखवलं

“करेक्ट. आता म्हणजे काय ते सांग”

मी म्हंटलं, "परस्पेक्टिव्ह मिन्स पॉ‌ईंट ऑफ व्ह्यु”

“ओके. बट हॉ‌ऊ इज इट रिलेटेड इन ड्रॉईंग??”

या प्रश्नाचं उत्तर मला येत नव्हतं. मी मान खाली घातली

शब्दखुणा: 

पालकत्वाचा काटेरी मुकुट -किस्सा चार "मम्मा, कुणी मरते म्हणजे काय होते? "

Submitted by नादिशा on 4 September, 2020 - 00:38

आजची ही जनरेशन खूप हुशार आणि चौकस आहे , असा माझा सार्वत्रिक अनुभव आहे. आपल्या आजूबाजूला घडणाऱ्या सगळ्या गोष्टींकडे खूप बारीक लक्ष असते त्यांचे आणि खूप कुतूहल असते त्यांच्या नजरेत. मग ते शमवण्यासाठी मुले आपल्याला सतत प्रश्न विचारत राहतात.
मुले प्रश्न विचारतात, हे त्यांच्या हुशारीचे , त्यांची विचारप्रक्रिया सतत चालू असल्याचे द्योतक असते. पण त्यांच्या ह्या प्रश्नांना उत्तरे देणे म्हणजे पालकांची खरोखर कसोटी असते.
असाच आमची कसोटी पाहणारा हा किस्सा आहे.

पायातली साखळी

Submitted by एविता on 3 September, 2020 - 03:59

पायातली साखळी.

"ऋषि उठला का गं ?" माईनी विचारलं

"नाही अजून माई."

अरे तुम्हाला लवकर निघायला हवं गुरुवायुरला पोचायचं असेल तर."

"तो म्हणाला आपण सहा वाजता निघालो तरी संध्याकाळी सहा वाजता पोचतो."

"हा असाच आहे लहानपणापासून. रात्री नुसतं जागायचं. दोन दोन वेळा अंगाई गीत गायचं तरच हे महाशय झोपणार."

" कुठलं लल्ला बाय माई?" मी विचारलं.

" सांगते गं, पण त्याला तुला मांडीवर घेऊन म्हणता येणार नाही त्याचं काय?!"माईनी माझी फिरकी घेतली.

" मला सांगा माई, पुढच्या वर्षी उपयोगी पडेल ना..!" मी ही गुगली टाकली.

लेखनस्पर्धा -- माझा अनुभव - कोविड-१९ लॉकडाऊन -- सीमंतिनी

Submitted by सीमंतिनी on 2 September, 2020 - 18:19

कोव्हीड -19, वाणीसामान, आणि मी.

अनुभवांची गाठोडी. त्यातली काही सहज उघडली जातात, चिरपरिचयाचे गंध, चिरपरिचयाचे मऊसूतपण ..... जसं आईने गाठोड्यात जपलेला आपला जुना फ्रॉक. त्याला हलका ओडोनीलचा गंध असतो, मऊ कॉटन अजूनही तसंच मऊ असतं! ते गाठोडं सहज उघडलं जातं, कुठल्या चुलत-मावस बहिणीसाठी फ्रॉक घ्यायचा असेल तर हाच मापाला नेऊ असल्या काहीतरी विचित्र कारणांसाठी ते गाठोडं पटकन उलगडलं जातं खरं.

लेखनस्पर्धा -- माझा अनुभव - कोविड-१९ लॉकडाऊन -- सीमंतिनी

Submitted by सीमंतिनी on 2 September, 2020 - 17:33

ताई (भाग १ ) ते अंतिम भाग

Submitted by मिरिंडा on 2 September, 2020 - 10:04

माझी आणि दीपाची ओळख जुनीच होती. कॉलेजची चार वर्षं ती माझी वर्गमैत्रिण असल्याने आम्ही खूपच जवळ आलो होतो. शेवटच्या वर्षी मी तिला प्रपोज केलं आणि तिनेही ते मान्य केले.फक्त तिची एकच अट होती की मी तिला घरी येऊन मागणी घालावी.अर्थात कोर्स पूर्ण झाला तरी कमवायला सुरुवात न झाल्याने सध्या6तरी आमची इच्छा दोघातच राहिली.तिच्या घरी मी दोनचारवेळा जाऊन आलो होतो. तिची आई लहानपणीच गेल्याने तिचा सांभाळ तिच्या पप्पांपेक्षा तिच्या ताईनेच केला होता. त्यामुळे तिला ताईचं कौतुक जास्त होतं.तिच्या घरात ताईची जरब जाणवायची, त्यामानाने तिचे पप्पा फारच फ्री होते.,,,,ताई दिसायला काळीसावळीच होती.

जब I met मी :-6 (भाग दुसरा)

Submitted by Cuty on 2 September, 2020 - 09:27

एक दिवस आम्हाला गोड बातमी मिळाली. आम्ही दोघेही खूष होतो. माझी नोकरी सुरूच होती. नवरा जमेल तशी माझी कळजी घेत होता. आता माझा दवाखान्याचा, खाण्यापिण्याचा वगैरे खर्च वाढला होता. पण नवरा काही कमी पडू देत नव्हता. त्याचीही खरेतर ओढाताण सुरू होती. मंदीमुळे बरेच दिवस पगारवाढ झाली नव्हती. तरीही आम्ही काटकसरीने पण आनंदाने राहत होतो. पण जसजसे दिवस पुढे जाऊ लागले, तशी मला चिंता भेडसावू लागली. कारण आईवडिल अलिकडे महिना दिडमहिना फोनसुध्दा करत नव्हते, माझ्या तब्येतीची विचारपूस तर दूरच राहिली.

ताई (अंतिम भाग )

Submitted by मिरिंडा on 2 September, 2020 - 08:13

माझ्या तोंडाला कोरड पडू लागली. कोरड्या तोंडानेच मी ओरडलो, " क्...क्... कोण आहे तिकडे......." पण माझा आवाज दोन फुटांपर्यंतही गेला नसावा. माझ्या खिशात अजूनही मेन फ्यूज होते. मोबाईलही जवळ नव्हता. अतिशय थंड शांततेत पावसाचा तेवढा लागलेला एकसूर भयाण शांततेचा भंग करीत होता. खिडक्या सगळ्याच बंद असल्याने बाहेरची हवा आत येत नव्हती. हॉलमधलं डायनिंग टेबलही बरंच दूर होतं. तिथे पाणी असलं तर......? आत पुन्हा कोणाच्यातरी फिरण्याची खसफस ऐकू आली. मला भीती वाटू लागली. मला स्वत:च्या नेभळटपणाचा राग आला. जरा बरं वाटलं. रागाने भितीवर नियंत्रण आणलं. तात्पुरत्या निर्माण झालेल्या बळावर मी भराभर पावले टाकली.

प्रांत/गाव: 

षण्णवतिः शब्द कथा - मिशनरी पोझिशन

Submitted by बिथोवन on 31 August, 2020 - 06:03

षण्णवतिः शब्द कथा - मिशनरी पोझिशन

"तुला अजून दहा वेळा करावे लागेल.”

"मी करू शकत नाही."

"मला काही ऐकायचं नाही."

“प्लीज समजून घे ना... मी खरंच थकलोय ”

"डार्लींग, आय नो, तू करू शकतोस."

"नॉट पॉसिबल."

"कर म्हणतेय ना.."

"अगं, पण मी थकलोय."

" थकलोय बिकलोय काही नाही. कर म्हणजे कर."

" अगं ऐकतर खरं?"

“ नो ऑर्गुमेंट. आतापर्यंत तू फक्त पालथं पडून केलंयस. उभं राहून करायचंय त्याचं काय? ”

"बापरे, शक्य नाही. आय एम टोटली बर्नट् आउट."

शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - गद्यलेखन