ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग ३१

ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग ३०
पूर्वभाग
टीमला कळतं की दुष्यंतचा जुना सहकारी आणि आर्काइव्हचा रक्षक फ्रांझ होलिंगरच पुढचा महत्त्वाचा दुवा आहे. त्याचा शोध घेत ते हॅलाइनमधील वर्कशॉपपर्यंत पोहोचतात, पण तो बेपत्ता असल्याचं समजतं.
वर्कशॉपमध्ये सापडलेल्या गुप्त संदेशातून त्यांना सेंट वुल्फगँगजवळील एका जुन्या, ओसाड मठाचा पत्ता मिळतो. तिथे होलिंगरने लपवून ठेवलेल्या आर्काइव्हचा माग सापडतो आणि त्यांना “FOR ARAV” असे लिहिलेले एक खास पत्र मिळते.
दरम्यान समीर एक धक्कादायक शक्यता मांडतो की त्यांच्या हालचालींची माहिती शत्रूपर्यंत पोहोचत असल्याने टीममध्येच कुणीतरी माहिती पुरवत असू शकतो किंवा त्यांची सिस्टीम तडजोड झाली असू शकते.
मठात अचानक फ्रांझ होलिंगर स्वतः समोर येतो आणि सांगतो की त्यानेच स्वतःच्या बेपत्ता होण्याची अफवा पसरवली होती, जेणेकरून केलरच्या माणसांची दिशाभूल होईल. तो आरवला पाहून दुष्यंतची भविष्यवाणी खरी ठरल्याचे मान्य करतो.
************************************************************************************************************************

ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग ३१ - उलटफेर

"जर हे पत्र तुझ्यापर्यंत पोहोचलं असेल," आरव अत्यंत हळू आणि जड आवाजात ते पत्र वाचू लागला, "तर याचा अर्थ मी केलरला कायमचा थांबवण्यात अपयशी ठरलो आहे. माझा अंत झाला असेल. पण याचा अर्थ हाही आहे की तू माझ्यापेक्षा एक पाऊल पुढे गेला आहेस, कारण तू इथवर, या अंतिम टप्प्यापर्यंत पोहोचलास."

तो काही क्षणांसाठी थांबला. त्याने एक दीर्घ श्वास घेतला, स्वतःला सावरलं आणि पुढे वाचू लागला.

"या पेटीत जे काही आहे, ते फक्त केलरविरुद्धचे गुन्हेगारी पुरावे नाहीत. हे केलरचं संपूर्ण जाळं आहे. यात कोण सामील आहे, कुठे आहे आणि कसं काम करतो, याची खडान्खडा माहिती आहे. मी हे सत्य स्वतः जगासमोर आणू शकलो नाही; कारण जेव्हा मी हे सगळं गोळा केलं, तेव्हा मला एका भयानक वास्तवाची जाणीव झाली. हे जाळं उघड करणं म्हणजे केवळ गुन्हेगारांना शिक्षा देणं नव्हतं, तर त्यासोबत अशा शेकडो निर्दोष लोकांचं आयुष्यही उद्ध्वस्त करणं होतं, ज्यांनी नकळत किंवा दबावाखाली या यंत्रणेत काम केलं आहे. मला इतक्या लोकांच्या आयुष्याचा हा अंतिम निर्णय घेण्याचा अधिकार नाही वाटला. मी थांबलो. कदाचित तो अधिकार तुला असेल. हा भार आता तुझा आहे."

आरवचा आवाज आता स्पष्टपणे कापू लागला होता. त्याने कागद खाली केला. "बाबांना वाटलं की इतका मोठा, संपूर्ण यंत्रणा हलवून टाकणारा निर्णय मी घ्यावा."

एलेना हळूच त्याच्या जवळ आली आणि तिने त्याच्या खांद्यावर आधाराचा हात ठेवला. "आरव, तुला हा निर्णय घ्यावाच लागेल," ती अत्यंत ठामपणे म्हणाली. "पण तुला हा निर्णय एकट्याने घ्यायचा नाहीये. आम्ही सगळे तुझ्यासोबत आहोत."

होलिंगरने त्या जुन्या ग्रंथालयाच्या खोलीभर आपली नजर फिरवली. माया, समीर, कबीर, विनायकराव, एलेना, आणि शेवटी आरव... त्याने प्रत्येकाच्या चेहऱ्यावरील भाव टिपले.

"मग," होलिंगर म्हणाला, त्याच्या आवाजात वर्षानुवर्षांचा साठलेला भार स्पष्ट जाणवत होता, "आता तुम्ही सगळे मिळून ठरवा. हे जग बदलणारं, संपूर्ण व्यवस्था कोलमडून टाकणारं सत्य जगासमोर आणायचं, की ते या मठाच्या भिंतींप्रमाणेच कायमचं जपून ठेवायचं?"

काही क्षण खोलीत पुन्हा एकदा निशब्दता पसरली. कोणीच बोललं नाही. मग समीर पुढे झाला आणि त्याने टेबलावर हात ठेवले. "माझं मत स्पष्ट आहे," तो म्हणाला. "हे सगळं, जसं आहे तसं, जगासमोर आणायला हवं. जर आपण हे पुन्हा लपवत राहिलो, तर आपण दुष्यंतने जी चूक केली होती, तीच पुन्हा करतोय. संरक्षणाच्या आणि सुरक्षेच्या नावाखाली सत्यावर नियंत्रण ठेवणं योग्य नाही."

"आणि जे निर्दोष लोक या जाळ्यात नकळत अडकले आहेत, त्यांचं काय होणार?" विनायकरावांनी शांतपणे विचारलं. त्यांचा आवाज कठोर नव्हता, पण त्यात एक ठाम अनुभूती होती. "सत्य नेहमी स्वच्छ आणि न्यायाचं नसतं, समीर. काहीवेळा ते गुन्हेगारांपेक्षा जास्त निरपराध लोकांना मारतं, त्यांचे संसार उद्ध्वस्त करतं."

"मग आपण काय करायचं?" कबीरने हताशपणे विचारलं. "इतका मोठा प्रवास करून, जीव धोक्यात घालून शोधलेलं हे सगळं इथेच या मठात पुरून टाकायचं?"

"नाही," एलेना म्हणाली, तिचा आवाज संथ पण अत्यंत दृढ होता. "पण याचा उपयोग नेमका कसा करायचा, हे ठरवण्याआधी आपल्याला हे माहीत असायला हवं की या पेटीच्या आत नक्की काय आहे. आत्तापर्यंत आपण फक्त एका पेटीबद्दल आणि दुष्यंतच्या पत्राबद्दल बोलतोय, तिच्या आतल्या खऱ्या मजकुराबद्दल नाही."

होलिंगरने एलेनाचे शब्द ऐकून संमतीदर्शक मान डोलावली. "ती योग्य बोलतेय. मला नेहमी हेच हवं होतं की ज्याच्यासाठी हे इतकी वर्षं जपलं गेलं, त्यानेच पहिल्यांदा हे सगळं बघावं."

आरवने त्या धातूच्या पेटीकडे पाहिलं, मग खोलीतल्या सगळ्यांच्या चेहऱ्यांकडे नजर फिरवली. "मग आपण इथेच थांबून एक-एक कागद तपासत बसणार का?" त्याने विचारलं. "इथे, या निर्जन मठात, जिथे केलरची माणसं कधीही, कोणत्याही क्षणी पोहोचू शकतात?"

"नाही, ते अत्यंत मूर्खपणाचे ठरेल," विनायकराव खिडकीकडून मागे वळत म्हणाले. "आपल्याला तातडीने अशी जागा हवी आहे जिथे आपल्याला हे वाचायला पुरेसा वेळ मिळेल आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे सुरक्षितता असेल. इथे थांबणं आत्मघातकी ठरेल."

तेवढ्यात कबीरच्या फोनवर एक हलकासा कंपन झाला. त्याने स्क्रीनकडे पाहिलं आणि त्याचा चेहरा एकदम पांढराफटक पडला.
"काय झालं?" मायाने विचारलं.

कबीरने फोन सगळ्यांसमोर धरला. एक अज्ञात नंबरवरून आलेला मेसेज, कोणतंही नाव नाही, फक्त तीन शब्द.
WE SEE YOU.

आरवने पटकन एलेनाकडे पाहिलं, मग विनायकरावांकडे.

"हा मेसेज इथेच, याच नेटवर्कवर आला," कबीर कुजबुजला, त्याचा आवाज थरथरत होता. "म्हणजे ते इथे आहेत. किंवा आपल्यातलं कोणीतरी अजूनही त्यांना कळवतंय."'

होलिंगरचा चेहरा एकदम गंभीर झाला. त्याने पटकन पेटी बंद केली आणि उचलली. "मग यापुढे बोलण्याची वेळ नाही," तो म्हणाला. "मला एक दुसरी वाट माहीत आहे, या मठाच्या मागच्या डोंगरातून. चला."

सगळे एकदम हलले. पण आरव एक क्षण जागीच थांबला, हातातलं दुष्यंतचं पत्र घट्ट धरून. त्याच्या मनात एकच विचार घुमत होता जर त्यांच्यातलंच कोणीतरी शत्रूला मार्ग दाखवत असेल, तर पुढचं पाऊल कोणावरही विश्वास न ठेवता टाकावं लागणार होतं.

"आरव," एलेनाने त्याचा हात धरला. "चल."

आणि अंधारात, तलावाच्या काठावरच्या त्या जुन्या मठातून, सगळे मागच्या डोंगराच्या दिशेने अदृश्य झाले पेटी घेऊन, प्रश्न घेऊन, आणि आता, एक नवीन भीती घेऊन.
************************************************************************************************************************
मठाच्या मागच्या दगडी पायऱ्या अंधारात कमालीच्या निसरड्या झाल्या होत्या. होलिंगर पुढे होता, त्याच्या हातात ती धातूची पेटी घट्ट धरलेली होती. बाकीचे सगळे जण श्वास रोखून त्याच्या पावलांवर पाऊल टाकत मागे चालत होते. कोणीच एकमेकांशी बोलत नव्हतं. तिथे फक्त वाजत होता तो सुकलेल्या पानांवरून आणि दगडांवरून घसरणाऱ्या पावलांचा आवाज, आणि प्रत्येकाच्या धापा टाकणाऱ्या श्वासाची लय.

कसेबसे मठाच्या आवाराबाहेर दुरवर लावलेल्या गाडीपर्यंत ते पोहोचले. समीरने धावत जाऊन ड्रायव्हिंग सीट पकडली, इंजिन सुरू केलं आणि तातडीने रिअर-व्ह्यू आरशातून मागे पाहिलं. पाठीमागचा रस्ता पूर्णपणे रिकामा आणि शांत दिसत होता. पण आता त्या रिकाम्या, शांत रस्त्यावरही विश्वास ठेवणं कठीण झालं होतं. अंधारातून कधीही हेडलाईट्स चमकू शकतात याची जाणीव सगळ्यांना होती.

"आपण नक्की कुठे जातोय?" कबीरने मागे वळून पाहत विचारलं. त्याचा आवाज अजूनही प्रचंड तणावाने भरलेला होता.

"त्यावर पुढे बोलू," विनायकराव शेजारच्या सीटवरून गंभीर आवाजात म्हणाले. "आधी या जागेपासून आणि व्हिएन्नाच्या नेटवर्कपासून अंतर वाढवणं गरजेचं आहे. गाडी पळव, समीर."

गाडी ऑस्ट्रियाच्या त्या काळोख्या, डोंगराळ रस्त्यांवरून वेगाने धावत राहिली. गाडीतल्या कोणीच मागे वळून पाहिलं नाही, पण बाहेरच्या अंधारापेक्षा गाडीच्या आतली शांतता जास्त भयानक होती. प्रत्येकाच्या मनात डोळे मिटले तरी तोच एक मेसेज लाल अक्षरांमध्ये घुमत होता 'WE SEE YOU'.

तासाभरानंतर, एका ओसाड आणि अंधाऱ्या पेट्रोल पंपाजवळ समीरने गाडी थांबवली. "इथे थोडा वेळ थांबणं गरजेचं आहे," तो म्हणाला. "गाडी पुढे नेण्याआधी आपल्याला त्या मेसेजचं मूळ शोधायला हवं. जर आपल्यातलं कोणी खरंच शत्रूला माहिती देत असेल, तर ते आत्ता याच क्षणी समोर यायला हवं. या संशयासोबत आपण पुढे जाऊ शकत नाही."

कबीरने गाडीतल्या सगळ्यांचे फोन आपल्या हातात घेतले आणि ते तपासायला सुरुवात केली. एक-एक करून, अत्यंत शांतपणे आणि तांत्रिक पद्धतशीरपणे त्याने प्रत्येक डिव्हाइस स्कॅन केलं. कोणीही त्याला विरोध केला नाही, कारण प्रत्येकालाच माहीत होतं की मनातील शंका दूर करण्याचा आणि स्वतःला निर्दोष सिद्ध करण्याचा हाच एकमेव मार्ग होता.

पण बराच वेळ तपासूनही फोनमध्ये काहीच आक्षेपार्ह सापडलं नाही. खरा सुगावा फोनमध्ये नव्हताच; तो होलिंगरच्या त्या धातूच्या पेटीत लपलेला होता.

मायाने टेबलावर ठेवलेल्या त्या पेटीच्या तळाशी अंतर्गत बाजूने हात फिरवला. अचानक तिची बोटं एका लहानशा उंचवट्यावर थांबली. "एक मिनिट, हे काय आहे?" ती म्हणाली. तिने पेटीच्या तळाचा पत्र्याचा एक भाग हलकेच वर उचलण्याचा प्रयत्न केला. तो भाग किंचित सैल होता.
तो पत्रा बाजूला होताच आतल्या एका बारीक फटीत, एका लहानशा नाण्याहूनही आकाराने लहान असलेली इलेक्ट्रॉनिक चीप चमकताना दिसली. त्यावर एक लहानसा लाल दिवा मंदपणे लुकलुकत होता.

"जीपीएस ट्रॅकर," कबीर ती चीप निरखून पाहत कुजबुजला. त्याचा आवाज जड झाला होता. "आणि हा जुना नाहीये. याची मॉडर्न रचना पाहता हा गेल्या काही दिवसांतच इथे बसवलेला दिसतोय."

होलिंगरचा चेहरा हे पाहताच एकदम उतरला. त्याच्या डोळ्यांत स्वतःच्या हुशारीबद्दल एक खंत दिसू लागली. "म्हणजे जेव्हा केलरचे लोक माझं वर्कशॉप शोधत होते, तेव्हाच त्यांनी हे काम केलं असणार. मला वाटलं मी अगदी वेळेत पेटी तिथून काढून मठात लपवली, पण कदाचित त्यांनी ती आधीच शोधून काढली होती. त्यांनी ती जप्त न करता जाणूनबुजून तिथेच राहू दिली, फक्त मी ती पुढे कुठे नेतो आणि कोणाच्या स्वाधीन करतो हे बघण्यासाठी. त्यांनी मला आमिष म्हणून वापरलं."

हे ऐकताच गाडीत एक सुटकेचा श्वास सुटला. त्यांच्यातलं कोणीही फितूर नव्हतं, कोणीच शत्रूला माहिती पुरवत नव्हतं. पण त्या सुटकेच्या श्वासासोबतच एका नवीन, अत्यंत भीषण भीतीचा जन्म झाला. याचा अर्थ केलरला आत्ता, याच क्षणी, ते कुठे उभे आहेत याचं नेमकं लोकेशन माहीत होतं.

विनायकराव पुढे झाले. त्यांनी पेटीच्या फटीतून ती चीप अत्यंत शिताफीने बाहेर काढली. पेट्रोल पंपाच्या सिमेंटच्या जमिनीवर ती टाकून, त्यांनी आपल्या जड बूटाखाली ती पूर्णपणे चिरडून टाकली. लाल दिवा कायमचा विझला.
************************************************************************************************************************
ती नवीन जागा अत्यंत साधी आणि एकाकी होती. एक सोडून दिलेलं जुनं फार्म हाऊस, जे एलेनाच्या एका जुन्या विश्वासातील ओळखीच्या माणसाचं होतं. तिथे विजेची सोय नव्हती, त्यामुळे खोलीत फक्त बॅटरीवर चालणाऱ्या दिव्यांचा अंधुक उजेड आणि थंडीपासून वाचण्यासाठी पेटवलेली एक जुनी शेकोटी होती. त्या पिवळसर प्रकाशात संपूर्ण वातावरण आणखीनच गूढ वाटत होतं.

आरवने दुष्यंतचं ते पत्र पुन्हा एकदा लाकडी टेबलावर नीट पसरलं आणि होलिंगरच्या त्या धातूच्या पेटीतले पहिले काही महत्त्वाचे कागद बाहेर काढून उघडले. आत जगातल्या अत्यंत प्रभावशाली लोकांची नावं होती, तारखा होत्या, आंतरराष्ट्रीय बँक खात्यांचे गुप्त तपशील होते, आणि काही छायाचित्रं होती. ती छायाचित्रं वेगवेगळ्या शहरांतील आलिशान इमारतींची, गुप्त बैठकांची आणि मोठ्या कॉर्पोरेट जगतातील माणसांची होती.

"हे तर एका छुप्या साम्राज्याचा संपूर्ण नकाशा आहे," माया हळू आवाजात, आश्चर्याने म्हणाली. ती एकामागून एक पानं चाळत होती. "यात शेल कंपन्या, फ्रंट ऑर्गनायझेशन्स, आंतरराष्ट्रीय व्यवहार आणि अगदी काही बड्या सरकारी अधिकाऱ्यांची नावंसुद्धा स्पष्ट लिहिलेली आहेत."

"आणि यात लिहिलेली ही सगळी माहिती जर खरी असेल, तर हे पुरावे उघड करणं म्हणजे केवळ केलरला संपवणं नाही, तर अर्ध्या जगाची आर्थिक आणि राजकीय व्यवस्था मुळापासून हादरवून टाकण्यासारखं आहे," कबीर म्हणाला. त्याच्या आवाजात एक अनाकलनीय अविश्वास आणि भीती स्पष्ट जाणवत होती.

मायाने फाईलमधील आणखी काही पानं पुढे चाळली, आणि अचानक तिचे हात थांबले. तिचा चेहरा क्षणार्धात पांढराफटक पडला. तिची नजर एका विशिष्ट पानावर खिळली होती.

"काय झालं, माया? काय सापडलं?" समीरने तिच्या चेहऱ्यावरील बदललेले भाव पाहून तातडीने विचारलं.

तिने तो कागद थरथरत्या हाताने वर धरला आणि त्यावरची तारीख व विशिष्ट नोंद बोटाने दाखवत म्हणाली, "हे बघा... हे काही वर्षांपूर्वी आलेल्या त्या मोठ्या जागतिक फायनान्शियल क्रायसिसच्या अवघ्या काही महिने आधीचं दस्तऐवज आहे. ज्या आर्थिक मंदीने लाखो लोकांच्या नोकऱ्या घालवल्या, हजारो कुटुंबे रस्त्यावर आणली, त्याबद्दल यात धक्कादायक माहिती आहे. यात स्पष्ट लिहिलंय की 'ब्लॅक एम्बर'ला आधीपासूनच ठाऊक होतं की बाजार कोसळणार आहे. त्यांनी तो रोखण्याऐवजी मुद्दाम कोसळू दिला, कारण त्या विनाशातून त्यांना स्वतःला प्रचंड मोठा आर्थिक फायदा करून घ्यायचा होता."

"हे फक्त एखाद्या गुप्त संघटनेचं नेटवर्क नव्हतं," आरव अत्यंत हळू आणि खोल आवाजात म्हणाला. सत्याची भयानकता त्याच्या मनाला स्पर्श करून गेली होती. "हा लाखो सामान्य लोकांच्या आयुष्याशी आणि त्यांच्या भविष्याशी खेळलेला एक क्रूर जुगार होता."

"आणि नेमकं याच कारणासाठी दुष्यंतने या यंत्रणेला आतून विरोध करायला सुरुवात केली होती," होलिंगर म्हणाला. "सुरुवातीला त्याला वाटलं होतं की ते एका मोठ्या उद्दिष्टासाठी काम करत आहेत, जग सुधारतायत. पण एका विशिष्ट क्षणी त्याच्या लक्षात आलं की, हे लोक जगाला सुधारत नसून, स्वतःच्या अफाट फायद्यासाठी संपूर्ण जगाला गुलाम बनवून वापरतायत."

एलेना खिडकीजवळ उभी राहून बाहेर पडणाऱ्या धुक्यातून उगवत्या राखाडी पहाटेकडे पाहत होती. "दुष्यंतला याच परिणामांची सर्वात मोठी भीती होती," ती मागे न वळताच म्हणाली. "हे सत्य बाहेर आल्यावर होणाऱ्या विध्वंसाची त्याला जाणीव होती, म्हणूनच त्याने कधीच हे स्वतःहून थेट जगासमोर उघड केलं नाही. तो योग्य वेळेची वाट पाहत राहिला."

आरवने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि टेबलावरच्या कागदांकडे पाहिले. "पण जर आपण या भीतीने हे सगळं लपवत राहिलो, तर केलर कधीच थांबणार नाही. आज हे नेटवर्क उद्ध्वस्त झालं तरी तो उद्या दुसरं उभं करेल. ते नवीन नेटवर्क अधिक लहान, अधिक खोल आणि जास्त घातक असेल."

"म्हणूनच आपल्याला आत्ता एक मध्यम मार्ग हवा आहे," विनायकराव शेकोटीजवळून उठत म्हणाले. त्यांचा अनुभवी आवाज खोलीत घुमला. "सगळी माहिती एकाच वेळी जगासमोर फेकून देऊन अराजकता निर्माण करणंही चुकीचं आहे, आणि केलरच्या भीतीने हे सगळं इथेच दडवून ठेवणंही आत्मघातकी आहे. आपल्याला या दोन्हीच्या मधला मार्ग शोधावा लागेल."

एलेनाने काही क्षण गंभीरपणे विचार केला, मग टेबलावर हात ठेवून ती म्हणाली, "एक नाव आहे जे आपल्याला यातून बाहेर काढू शकतं. अ‍ॅना रिश्टर. फ्रँकफर्टमधील एक अत्यंत नावाजलेली आणि धाडसी फायनान्शियल जर्नालिस्ट. दहा वर्षांपूर्वी तिने 'ब्लॅक एम्बर'च्या एका छोट्या धाग्याचा छडा लावण्याचा प्रयत्न केला होता, पण शेवटच्या क्षणी भक्कम पुराव्यांअभावी तिची ती इन्व्हेस्टिगेटिव्ह स्टोरी कधीच छापली गेली नाही. तिच्या करिअरला मोठा फटका बसला, पण ती अजूनही या विषयावर काम करतेय आणि तिच्यावर विश्वास ठेवता येऊ शकतो."

"तिच्यावर पूर्ण विश्वास ठेवता येईल का? या खेळात पत्रकार किती सुरक्षित आहे?" आरवने संशयाने विचारलं.

"फक्त एक पत्रकार एकटीने खूप काही करू शकत नाही, हे मलाही ठाऊक आहे," एलेना म्हणाली. "पण जर तिच्याकडे थेट या पेटीतले भक्कम पुरावे असतील, आणि त्याच क्षणी आंतरराष्ट्रीय आर्थिक नियामक संस्थांनाही हीच गुप्त माहिती अधिकृतपणे पोहोचली, तर केलरला एका खात्यातून दुसऱ्या खात्यात पैसा हलवायला वेळच मिळणार नाही. ती त्याची सर्वात मोठी कोंडी असेल."

समीरचे डोळे ही रणनीती ऐकून चमकले. त्याने कीबोर्डवर बोटं रोखली. "म्हणजे दोन गोष्टी एकाच वेळी आणि एकाच सेकंदाला घडायला हव्यात. मीडियामध्ये बातमी फुटायला हवी, आणि त्याच क्षणी जगभरातील तिची आर्थिक खाती गोठवली जायला हवीत."

"हे एखाद्या गार्डियन सिस्टीमसारखं काहीतरी असावं," माया म्हणाली. "एक अशी डिजिटल डेड-मॅन स्विच सिस्टीम, जी आपण एकदा सेट केली की ठरवलेल्या वेळेत आपोआप ट्रिगर होईल."

विनायकरावांनी समाधानाने मान डोलावली. "दुष्यंतच्या जुन्या डिजिटल आर्किटेक्चरमध्ये नेमकी अशीच एक आपत्कालीन यंत्रणा तयार होती. जर होलिंगरकडे त्या यंत्रणेची आणि मूळ सर्व्हरची किल्ली असेल, तर आपण या क्षणी ती वापरू शकतो."

होलिंगरने खिशातून एक जुनी, जड धातूची पेनड्राईव्हसारखी दिसणारी चावी काढली आणि हलकेच मान डोलावली. "माझ्याकडे ती यंत्रणा सुरक्षित आहे," तो म्हणाला. "पण एक गोष्ट लक्षात ठेवा, एकदा का आपण ही सिस्टीम ट्रिगर केली, की कोणत्याही परिस्थितीत मागे फिरता येणार नाही. केलरचं साम्राज्य आणि आपलं आयुष्य दोन्ही कायमचं बदलून जाईल."

आरवने खोलीतील सगळ्यांच्या चेहऱ्यांकडे पाहिलं, स्वतःच्या मनातील भीतीला दूर सारलं आणि एक खोल श्वास घेतला. "मग विचार करण्यात वेळ घालवण्यापेक्षा आपण आज, आत्ताच ते करूया."

एलेनाने तिच्या सॅटेलाईट फोनवरून एक जुना, गेल्या अनेक वर्षांत कधीही न वापरलेला आंतरराष्ट्रीय नंबर फिरवला. खोलीत फक्त त्या फोनच्या रिंगचा आवाज येत होता. दोन रिंग्जनंतर पलीकडून एक करारी, थोडा झोपाळलेला स्त्रीचा आवाज आला.

"हॅलो, कोण बोलतंय?"

"अ‍ॅना, मी एलेना बोलतेय."

काही क्षण पलीकडून पूर्ण शांतता पसरली. मग आवाजातली झापड आणि झोप एका झटक्यात उडाली. "एलेना? एलेना व्होल्कोव्ह? गेल्या दहा वर्षांत पहिल्यांदाच तुझा फोन येतोय... तू अजूनही जिवंत आहेस याचाच मला सर्वात मोठा धक्का बसलाय."

"अ‍ॅना, जुन्या गोष्टींवर बोलायला आपल्याकडे वेळ फार कमी आहे," एलेना थेट मुद्द्यावर येत म्हणाली. "तुला आठवतेय ती 'ब्लॅक एम्बर'ची स्टोरी, जी तुझ्या संपादकांनी शेवटच्या क्षणी नाकारली होती? केवळ पुराव्या अभावी?"

"ती स्टोरी आणि तो अपमान मला रोज आठवतो, एलेना," अ‍ॅनाचा आवाज जड झाला.

"आज ते सगळे पुरावे थेट तुझ्या स्क्रीनवर येतील. संपूर्ण माहिती, मोठ्या नावांसकट, गुप्त व्यवहारांच्या तारखांसकट आणि बँक डिटेल्ससकट. पण तुझ्याकडे तयारी करायला जास्त वेळ नसेल. जेव्हा ही फाईल तुझ्या सिस्टीममध्ये येईल, तिथून पुढच्या तासाभरात ती आंतरराष्ट्रीय स्तरावर प्रकाशित करावी लागेल," एलेनाने अट घातली.

पलीकडून एक मोठा आणि दीर्घ श्वास घेण्याचा आवाज आला. "फक्त एक तास? एलेना, वेडी झालीस का? अशा जागतिक स्तरावरच्या स्टोरीला कायदेशीर पडताळणीसाठी आणि क्रॉस-चेकिंगसाठी आठवडे लागतात."

"यापेक्षा जास्त वेळ मी नाही देऊ शकत.," एलेनाचा आवाज आता ठाम झाला होता. "आणि जर तुला ही जोखीम पत्करायची नसेल, तर मी ही फाईल दुसऱ्या कोणालातरी पाठवेन. पण मला मनापासून वाटतं की, ही स्टोरी तुझीच असायला हवी. दहा वर्षांपूर्वी तू ज्या मोहिमेचा शोध घेत होतीस, तिचा शेवट तुझ्याच हाताने व्हायला हवा."

फोनवर पुन्हा एकदा शांतता पसरली, यावेळी ती काही सेकंदांची होती.

"फाईल पाठव," अ‍ॅना शेवटी अत्यंत करारी आवाजात म्हणाली. "मी तयार आहे."
************************************************************************************************************************
जिनेव्हा.
केलरच्या टेबलावरचा फोन वाजला. त्याने तो उचलला. पलीकडून आलेला आवाज त्याच्या नेहमीच्या शांततेला पहिल्यांदाच तडा देऊन गेला.
"सर, आपला ट्रॅकर सिग्नल गमावलाय," असिस्टंटचा आवाज घाईचा होता. "आणि... एका एन्क्रिप्टेड चॅनेलवर अचानक मोठी हालचाल दिसतेय. डेटा फ्रँकफर्टच्या दिशेने ट्रान्सफर होतोय."

केलरचे डोळे बारीक झाले. "फ्रँकफर्ट म्हणजे ती पत्रकार," तो पुटपुटला, जणू स्वतःशीच बोलत होता. "एलेना अजूनही जुन्या पद्धतींनीच खेळतेय."
त्याने काही क्षण खिडकीबाहेर शांतपणे पाहिलं, मग असिस्टंटकडे वळला. "सगळ्या टीम्सना सक्रिय करा. आत्ता, दुसऱ्या कोणत्याही ऑर्डरची वाट न पाहता. मला ती पेटी हवी आहे, आणि तो मुलगा जिवंत नको."

असिस्टंट क्षणभर थबकला. "सर, हे... हे आपल्या धोरणापेक्षा जास्त थेट आहे. यामुळे खूप लक्ष वेधलं जाईल."

"धोरण संपलं," केलर म्हणाला. त्याचा आवाज बर्फासारखा थंड होता. "आता फक्त अस्तित्वाची लढाई उरलीये."

ऑपरेशन ब्लॅक एम्बर - भाग ३२