दिव्य सोहळा

पुन्हा तोच ध्यास, परमसुख आस
वेड पंढरीचे लागे पावला, पावलास
बरसला मेघ कृपाळू, दयाळू सावळा
मिटे भूक, तहान जाता पंढरीस

गाव, गाव झाले जागे, पीसे मनमानसी
लागिरले मन, भारलेले तन विठूरायाने
घेऊनीया नेसूचे, धावे जो तो पंढरीसी
सांडीला संसार गळाले देहभान वेडाने

घेरला आसमंत, दिंड्या, पताकांचा भार
तरारले माळ, दुमदुमले रान नामघोषी
नाचती पाने, नाचताती फुले वाटेवर
वेड्या तनमनात युगा युगांची बेहोशी

प्रेम परीमळ, टीळा चंदनाचा
हवेत हुडदंग रंग सावळ्याचा
भारावल्या वाटा, बदलती दिशा
ध्यास लागे त्यांसी पंढरीचा