आयुष्य

दैवी कृपा

Submitted by मी संतोषी on 28 May, 2018 - 06:42

दैवी कृपा

क्षण होते कितीतरी सुखाचें
अजुनी आठवणीत ताजे तवाने
बिलोरी आरशासमोर असूनही
मी आरशात तुलाच पाहते

रुबाबदार डोळ्यांतील तुझे हसणे
मनामनात सतत तरळत राहते
ऐटीत फिरणे आणि ना कुणासमोर वाकणे
वैशिष्ट तुझ्या जीवनाचे मज भावले

तुझीच होऊन राहणे खूप खूप आवडले
शक्य नव्हते तरीही दैवीकृपेने साध्य झाले
एक एकदा मन विचारते स्वतःलाच
दुसऱ्या कुणी सुख दिले असता का ग एवढे?

कविता

Submitted by मुजमुले on 15 November, 2016 - 04:20

बंद झाली सारी कवाडे माझ्याच अशियाण्यातली ,
उधार जगणेही आता सावकारी दाम पुकाराया लागली ..

मी निद्रेत तरीही तरंगू लागलो स्वप्नांच्या झुल्यावर ,
दोर तेव्हा हळू हळ
आज तुटाया लागली ..

रेशमाच्या अस्तराने अभ्रावरी शालू पांघरला तोही विजार फाटका गळू लागला ,
अस्ता संगे टिपू लागल्या चांदण्या तेव्हा सूर्यही आसवे ढाळू लागला...

घुबडाच्या रात्री कितीसा जागल्या जगणे हि वटवाघळाची कैफियत होती ,
पुन्हा भावनेच्या डाली वडाच्या पारंब्यांना झुलू लागल्या ....
पारंब्यांना झुलू लागल्या .....

विषय: 
शब्दखुणा: 

जणू काही आज तिच्यासाठी आनंदाचा दिवस होता. (शोकांतिका)

Submitted by गणेश पावले on 24 July, 2015 - 02:38

[पुरुषी मनाला विचार करायला लावणार. बाहेर समाजात वावरणारी स्त्री जिच्यावर अत्याचार होतो, जिला त्रास सहन करावा लागतो, ती तुमची आई, बहिण, बायको, मामी, मावशी कोणीही असू शकते. तेंव्हा स्त्रीचा आदर करा. ]

*********************
balatkar-pidita1.jpgदुनियेचे जीवघेणे इशारे
आणि लचके तोडण्यास सरसावलेले हात
चौफेर वखवखलेली नजर
आणि अंग चोरून चालणारी ती…
दुनियेच्या खोचक कमेंट सहन करत
कानाडोळा करून, रस्ता कापणारी
थोडी घाबरलेली,
मनात असंख्य विचारांचं काहूर घेवून
एकटी घराबाहेर पडलेली ती….

विषय: 

कोलाज

Submitted by मनमानसी... on 15 March, 2015 - 17:06

नमस्कार मायबोलीकर …
इथे व्यक्त होण्याचा हा माझा पहिलाच प्रयत्न आहे.
एक नविन विचार मांडत आहे. कसं वाटतंय लेखन जरूर सांगा... Happy

अगदी लहानपणी शाळेत असताना बाईंनी चित्रकलेतील हा नवीन प्रकार शिकवलेला आम्हाला. वेगवेगळ्या प्रकारचे कागदी छोटे-छोटे तुकडे एकत्र करून त्यापासून एक नवीन अर्थपूर्ण चित्र तयार करणे. मला हे असं कोलाज बनविण फार आवडायचं आणि लहानपणी शाळेत असताना बनवलेली कोलाज अजूनही जपून ठेवली आहेत मी.

रांगणं, वेग आणि आयुष्य

Submitted by भक्तिप्रणव on 27 October, 2014 - 05:45

|| १ ||

चालता मलाही आलं असतं....
पण धरायला बोट नव्हतं...
मग रांगण्यातच रमलो !!!

|| २ ||

वेगाला सहज म्हंटलं,
सायकलने जा लवकर पोहोचशिल..
छद्मी हसला, म्हणाला,
मला मुळी कुठे पोहोचायचच नाहीये !!!

|| ३ ||

आयुष्याला एकदा गाठलच,
बकोटच धरलं,
तर लबाड म्हणतो कसा...
वेगळ्या विषयावर बोलू काही !!!

सन्दीप मोघे

शब्दखुणा: 

कातरवेळ ...

Submitted by राहुल नरवणे. on 9 July, 2013 - 03:17

संध्याकाळच्या छाया प्रकाशात दूरवर पक्ष्यांचा खेळ चालू होता. बराच वेळ तो खेळ पाहताना एक गोष्ट लक्षात आली, पंखाची फार वेळ हालचाल करून थांबल्यास संथ थोडावेळ फिरायचं आणि परत पंखात भरारी घेऊन उडायचं. फार छोटी आणि साधी घटना … बरेच कंगोरे निघतात. "दिवसभरच्या घाई - गडबडीतील कामातून थोडावेळ आराम …. परत थोडावेळ काम …"
पण विसरलेली एक गोष्ट, आयुष्य हा हि एक दिवसच. एकदा एखादी वेळ गेली की कुठे परत येते, आजच्या दिवसाची सकाळ परत कधी येणार. सकाळ, दुपार, संध्याकाळ. रात्र कधी कळलीच नाही. अगदी मृत्यू सारखीच. मृत्यू, मरण - रात्रीसारख - अंधारमय -काळोखाच.

विषय: 
प्रांत/गाव: 

आतला आवाज

Submitted by राहुल नरवणे. on 3 July, 2013 - 09:19

स्वतः शी जेव्हा होते युद्ध,
तेव्हा चवताळलेला प्रतीयोद्धा
करतो जो आवाज …

आतून अडकलेल्या ‘मी’ ला,
बाहेर काढण्यासाठीची साद . .

पांढऱ्या शुभ्र दिसण्याऱ्या निर्जीव
राखेतील आग . . .

मुक्या आणि घुसमटलेल्या प्रवृत्तीच्या
मन: पटलावरची हालचाल . .

प्रचंड गर्दीत, लोकलच्या प्रचंड खडखडात,
असह्य वातावरणात सुचलेलं गाणं,
अन ओठांची आपसूक हालचाल .

भरमसाठ रंगांनी ओरबडलेल्या,
माखलेल्या कॅनवास वरचा
आवडत्या रंगाचा एकच स्ट्रोक …

प्रांत/गाव: 

जायचे अजून फार दूर...

Submitted by रोहितगद्रे१ on 13 March, 2013 - 09:43

जायचे अजून फार दूर
जगणे तिथे असेल गं...

वाट दाट सावली
काट पाऊली फसेल गं

कोस मैल चाललो
न थांबता मी दौडलो

चढण ही अशी जशी
धराच घातली पालथी

दमलो जिथे तिथे आता
विसावा मीच शोधतो

वळणावर आंधळया अशा
फिरल्याच पार त्या दिशा

कधी कसा कुठे आता
मीच मजला न कळे

तिथे तुझीच साथ गं
शोधण्यात गुंतलो....

बेट ते तिथे दिसे
शीड घेतले तसे

किनारी मी उभा आणि
काठ सागरात शोधतो

जायचे अजून फार दूर
जगणे तिथे असेल गं...

रोहित गद्रे ,१८/०२/२०१३.

Pages

Subscribe to RSS - आयुष्य