लेखन

परीकथा - एफबी स्टेटस - ४.३ - ४.६ वर्षे

Submitted by तुमचा अभिषेक on 11 September, 2018 - 13:25

३० जून २०१८

she is very naughty..
She is most talkative..
And she is very loud.. उसे अपनी वॉईस कंट्रोल ही नही होती..
जब तक वो सोती रहती है तो क्लास शांत रहता है.. पर जब उठ जाती है तो.. जिस टेबल के पास वो जाती है वहा हल्लागुल्ला मच जाता है

पर उसको सिरीअसनेस नही है. उस दिन उसको पनिशमेंट दी. Pari stand there.. तो हसते हुए वहा जाके खडी हो गयी. और वहा पे भी मस्ती चालू.
फिर उसे क्लास के बाहर जाने को कहा, pari its punishment! Go and stand out of the class.. तो हसते हुए क्लास के बाहर निकल गयी ..

विषय: 
शब्दखुणा: 

चुटपुट लावून गेलेली आठवण..(पु. ल. देशपांडे)

Submitted by शाली on 11 September, 2018 - 08:46

(व्यक्तिचित्रण स्पर्धेचा मजकुर वाचून हे लिहावे वाटले.)
पुलं.jpg

विषय: 
शब्दखुणा: 

कविता माझी सोनपरी

Submitted by Asu on 10 September, 2018 - 13:07

कविता माझी सोनपरी

सुवर्णफुले उधळीत आली
आनंदाची खैरात झाली
पणत्या लावा दारोदारी
स्वर्गातून आली सोनपरी

संसाराच्या वेली फुलली
मोगरकळी घरी उमलली
सुगंध उधळीत घरीदारी
स्वर्गातून आली सोनपरी

मंगल मंगल झाले सारे
वदती सर्वां गंधित वारे
आनंद विहरतो खरोखरी
स्वर्गातून आली सोनपरी

नाचू किती गावू किती
वेड लागेल वाटे भीती
भाग्यवान मी या भूवरी
स्वर्गातून आली सोनपरी

पणती आज घरा पेटली
उजळेल उद्या धरा सगळी
धन्य देवा कृपा मजवरी
स्वर्गातून आली सोनपरी

सहज सुचलं म्हणून... (२)

Submitted by अभिषेक अरुण गोडबोले on 10 September, 2018 - 13:06

समोरच्या व्यक्तीला आपल्या मनातलं सांगायचं सगळ्यात प्रभावी माध्यम म्हणजे शब्द !
शब्दांचं महत्व जरी एवढं असलं कि बऱ्याचदा हे 'शब्द'च एका उत्तम होऊ शकणाऱ्या संवादाच्या मध्ये येतात.असं होतं कारण,आपण जे काही शब्दांमधून बोलण्याचा प्रयत्न करत असता ते व्यक्त करण्यासाठी शब्द अपुरेच पडतात.एकामागून एक कितीही शब्द ठेवले तरी 'जे ' व्यक्त करायचं असतं ते पुन्हा शिल्लक राहतंच !
काहीवेळा असंही होतं कि,सांगायचं असतं वेगळंच पण 'ते ' सांगायला आपण जे शब्द वापरतो त्यातून काहीतरी वेगळंच व्यक्त होऊन जातं आणि आपला त्यावर इलाज नसतो कारण कितीही प्रयत्न केला तरी शब्द अपुरेच पडतात !

विषय: 
शब्दखुणा: 

आताच आलेला विचार

Submitted by दीव on 10 September, 2018 - 02:11

काही माणसं आयुष्यात हवे सारखे असतात
ज्यांच्या असल्याने सर्वस्व उडून जाण्याची भीती
तर नसल्याने श्वास थांबून मृत्यू ची भीती .

@दीव

विषय: 

जेल - भाग पहिला

Submitted by अजय चव्हाण on 9 September, 2018 - 11:38

घुऽऽ... घुऽऽ... घुऽऽ.. घुऽऽ... कानाभोवती घोगंवणार्या डासांच्या आवाजाने ईस्माईलची झोप मोड झाली..
तशी त्याला एकदम अशी गाढ झोप लागली होती अशातला काही भाग नव्हता आणि तसेपण जेलमध्ये कुणाला सुखाची झोप लागतेय पण त्याचा डोळा लागला होता हे खरे..
ईस्माईलने वेळेचा अंदाज घेतला त्याच्या अंदाजाप्रमाणे रात्रीचे 11:30 तर नक्कीच वाजले असतील.. त्याने माठातले थंडगार पाणी प्यायले आणि पडल्या पडल्या तो विचार करू लागला...
त्याला कधी असे स्वप्नातही वाटले नव्हते की, ज्या जेलमध्ये तो आचारी म्हणून काम करत होता त्याच जेलच्या कारावासात त्याला असं निम्मं आयुष्य असं खितपत पडावं लागेल..

विषय: 
शब्दखुणा: 

माझ्या घरात देव्हारा नसेल

Submitted by मुग्धमानसी on 9 September, 2018 - 07:26

माझ्या घरात देव्हारा नसेल

उगवतीच्या धगीने पाठ शेकत माझं घर
एका थंडशार मावळतीच्या वाटेकडे डोळे लाऊन बसेल
आनंदाची सोटमुळं पायाशी अंथरून,
अथांग परिपूर्ण दु:खाच्या अनाकार फांद्यांनी ते अवकाशभर हसेल
माझ्या घरात... देव्हारा मात्र नसेल.

मध्यान्हीच्या कवडशांनी माझे कोनाडे सजतील
चंद्राच्या दग्ध धारांनी माझ्या भिंती भिजतील
पाऊस... कधी बाहेर कधी आत
खूपसारे गंध असतील माझ्या घरात
तरी तिथं कुणालाही असं ’अधिष्ठान’ वगैरे नसेल
माझ्या घरात... देव्हारा मात्र नसेल.

शब्दखुणा: 

सहज सुचलं म्हणून...

Submitted by अभिषेक अरुण गोडबोले on 9 September, 2018 - 00:10

नव्या शहरात येतो ना,तेव्हा पाहुणे असतो आपण त्या शहरासाठी....
अगदी नवखे,नवीन,अनोळखी पाहुणे...आता पाहुण्यांनी म्हणजे आपण लगेच अशी अपेक्षा करू नये कि,आपल्याला लगेच त्यांच्यातलाच एक समजायला लागेल हे शहर...
पाहुण्याला 'घरातलाच ' एक व्हायला वेळ लागतो,तो वेळच मागत असतं ते शहर...
एकदा तो वेळ दिला कि,सामावून घेतं ते शहर तुम्हाला...तुम्ही वेगळे राहातच नाही मग,तुम्ही शहरातले आणि शहर तुमच्यातलंच होऊन जातं !!

माणसं हि अशीच असावीत का ? वेळ देत नाहीयोत का आपण ?

विषय: 
शब्दखुणा: 

मुंबई अग्निसंरक्षण दल. एक चांगला अनुभव.

Submitted by अमा on 8 September, 2018 - 09:54

मुंबईच्या सेंट्रल सबर्ब्स मध्ये लाल बहादुर शास्त्री हा एक आर्टेरिअल रूट आहे. दिवस रात्र बिझी अस णारा. इथले अनेक लँड्मार्क वर्षा नुवर्षे प्रसिद्ध झालेले आहेत. मुलुंडातले जाँसन कंपनीची फॅक्ट्री व त्याही पेक्षा तिची बाग अगदी लोकप्रिय आहे. ह्या सिग्नल समोर एक फायर स्टेशन आहे तीन ट्रक कायम गो मोड मध्ये रोड कडे तोंड करून उभे, एक मोठे साधे घड्याळ जे मी जाता येता बघून त्याप्रमाणे आता काय करायचे ते आखत असते. व एक साधे पण सुरेख गणपतीचे देउळ.

विषय: 

मा. ल. क. - ११

Submitted by शाली on 7 September, 2018 - 10:29

एकदा देव फार फार म्हणजे फारच कंटाळला. या ब्रम्हांडांचा कारभार हाकताना खुपच वैतागला. ‘रोज काय तेच तेच!’ म्हणत चिडला. त्यानेच निर्माण केलेल्या या विश्वाच्या पसाऱ्यात त्याला मन मोकळं करावं असं कोणी बरोबरीचं दिसेना.
अचानक त्याच्या लक्षात आले “अरे, आपणच निर्माण केलेला मानवप्राणी नक्कीच बुध्दीमान आहे. तो थोडावेळतरी नक्की आपले मनोरंजन करु शकतो.”
देवच तो. मग काय, काहीही कल्पना नसताना तो अचानक त्याच्या एका भक्त असलेल्या माणसापुढे प्रकट झाला. माणूस प्रथम गडबडला. मग चार वेळा “देवा तुम्ही! देवा तुम्ही!” म्हणत पाया पडत राहीला.

विषय: 

Pages

Subscribe to RSS - लेखन