लेखन

मन वढाय वढाय (भाग २१)

Submitted by nimita on 2 March, 2020 - 21:35

बघता बघता स्नेहा आणि रजतच्या लग्नाला एक वर्ष पूर्ण झालं. दोन्ही परिवारांनी मिळून त्यांच्या लग्नाचा पहिला वाढदिवस अगदी थाटात साजरा केला. सकाळपासूनच घरात उत्साहाचं, उत्सवाचं वातावरण होतं. त्या दिवशी स्नेहाच्या माहेरचे सगळे तिच्या घरी आले होते... नेहेमीप्रमाणे वंदना आणि नीला ची थट्टा मस्करी, हसणं खिदळणं चालूच होतं.. इतरांनी त्यांना थोपवण्याचा निष्फळ प्रयत्न करून पाहिला- पण आज त्या दोघी कोणाचंच काही ऐकून घ्यायच्या मनस्थितीत नव्हत्या. त्यांच्याच भाषेत सांगायचं तर त्यांची अवस्था अगदी 'आज मैं उपर, आसमाँ नीचे' अशी झाली होती. आणि त्याचं कारणही तसंच होतं...

आज शनिवार आहे शनिवार!-भाग १

Submitted by amdandekar on 1 March, 2020 - 16:48

माझ्या मताप्रमाणे शिनिवार हा वारांचा राजा आहे. याचं नुसतं नाव जरी घेतलं ना तरी मन आनंदून जातं. त्यात सुट्टीची मजा आहे, काम आणि कर्तव्य पार पाडल्याचं समाधानही आहे. आठवड्यात बऱ्याच तुंबलेल्या कामाचं ओझं हा शिनिवार एखाद्या कुटुंबवत्सल घरच्या कर्त्या पुरुषाप्रमाणे आनंदाने आपल्या खांद्यावर उचलतो आणि कर्तव्य कठोराप्रमाणे पार पाडतो. याची दुपार रेंगाळलेली असली तरीही त्यात रविवारची हुरहूर नाही, मरगळ तर नाहीच नाही, आनंद आहे फक्त आनंद. शनिवारची चाहूल लागते ती गुरुवारपासून, शुक्रवार येतो तो शनिवारचा आनंद घेऊनच. शुक्रवार अर्धा संपला की शनिवारचा उत्सव सुरु होतो.

जिकडे तिकडे उगवलेले पॉप कवि

Submitted by सामो on 1 March, 2020 - 03:49

https://qz.com/quartzy/1192915/in-defense-of-rupi-kaur-and-instagrams-po...
वरील लेख वाचताना माझ्या मनात आलेले विचार खाली नोंदवलेले आहेत.
सर्व इमेजेस जालावरुन.

सुस्थानता आणि दु:स्थानता काल्पनिक साहित्यप्रकार -०

Submitted by लसावि on 1 March, 2020 - 00:10

या विषयावरील माझे मत तंतोतंत खालीलप्रमाणे आहे.

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Utopian_and_dystopian_fiction

वाचकांनी त्यांच्याकडील वेळ, क्षमता याप्रमाणे आपापले भाषांतर करणे. नंतर तक्रार चालणार नाही.

विषय: 

दुसऱ्या लग्नाची पहिली गोष्ट

Submitted by Swamini Chougule on 29 February, 2020 - 23:23

आज श्वेताचा टिपिकल कांदेपोह्याचा कार्यक्रम होता. पण म्हणावा तसा उत्साह तिच्या वागण्यात दिसत नव्हता. तिची आईच बळे-बळे तिला ही साडी नेस असा मेकअप कर म्हणून मागे लागली होती. श्वेताने मात्र आईकडे साफ दुर्लक्ष करत एक साधीशी साडी नेसली.

श्वेता पस्तीस वर्षांची गोरी, नाकी-डोळी नीटस जराशी वयोमानानुसार भरलेल्या अंगाची घटस्फोटीत मुलगी. तिला सांगलीतीला एका घटस्फोटीत मुलाचे स्थळ सांगून आले होते. मुलगा अनुदानित शाळेत शिक्षक होता. श्वेता ही तशी बी.ए. डी.एड होती. पण नोकरीला मात्र नव्हती आणि तिला आता नोकरी करण्यात इंटरेस्ट ही नव्हता.

शुभ प्रभात!

Submitted by झुलेलाल on 29 February, 2020 - 21:49

एक सुंदर सकाळ पुन्हा उगवल्याच्या आनंदाने असंख्य पक्ष्यांचा मंजुळ प्रभातराग वातावरणाला संगीतसाज चढवतो आहे. निरभ्र, निळ्याशार आभाळाच्या क्षितिजाशेजारच्या टोकावर धुक्याच्या पांढुरक्या रेघेने सीमारेख आखली आहे. पूर्वेकडचं तांबुडकं हळुहळू रुपेरी झाक घेऊ लागलंय, आणि डोंगरांच्या निळ्या रांगा आपल्या मूळ रंगानिशी जाग्या होऊ लागल्या आहेत...

विषय: 

मन वढाय वढाय (भाग २०)

Submitted by nimita on 28 February, 2020 - 21:26

आजीचं मुद्देसूद बोलणं ऐकून स्नेहाच्या मनात चालू असलेली घालमेल शांत झाली. तिनी आजीच्या कुशीत शिरत विचारलं," तू आणि आई ... तुम्ही दोघी वरून जरी अगदी साध्या भोळ्या आणि कधीकधी अगदी 'गरीब बिचाऱ्या' वाटत असलात ना ; तरी एकदम ग्रेट आहात हं !! तुमच्याकडे जगातल्या प्रत्येक प्रश्नाचं उत्तर असतं ; आणि समोरच्या व्यक्तीला आपलं म्हणणं कसं पटवून द्यायचं ते बरोब्बर जमतं तुम्हांला...मला का नाही जमत असं तुमच्यासारखा विचार करायला आणि असं वागायला ? "

सनकी भाग १४

Submitted by Swamini Chougule on 28 February, 2020 - 11:34

काया आणि सुधीर ऑडीटोरीअम मधून बाहेर पडले ते सरळ गीता मिलमध्येच पोहचले होते. पक्या त्याच्या 30-40 माणसां बरोबर तिथे होता. रिचा अजून बेशुद्ध होती. कायाने व सुधीरने काळा मास्क घातला होता.कायाने रिचाच्या तोंडावर एक ग्लास गार पाणी मारले तेंव्हा रिचा शुद्धीवर आली.ती गडबडून इकडे तिकडे पाहू लागली.ती स्वतः ला सोडवण्यासाठी हात-पाय हलवू लागली पण तिला खुर्चीला करकचून बांधले होते. रिचाने कायाला त्याही अवस्थेत ओळखले. ती म्हणाली.

विषय: 

अनुभवालय

Submitted by कौस्तुभ_सृजन on 28 February, 2020 - 10:16

अरुणराव मागच्या वर्षीच सरकारी सेवेतून निवृत्त झाले होते. जवळपास ३० वर्षांची प्रदीर्घ सेवा केल्यानंतर अचानक मिळालेला प्रचंड मोकळा वेळ कसा घालवायचा असा प्रश्न त्यांच्यासमोर उभा राहिला. परंतु लौकरच त्यांनी आपला मार्ग शोधला. रोज दुपारी चार वाजल्याच्या सुमारास टिळक रस्त्यापासून त्यांची सायंफेरी सुरु व्हायची आणि ती पार फर्ग्युसन विद्यालय रस्ता संपेपर्यंत चालू राहायची. तिथून मग नेहेमीची बस पकडून घरी परत यायचे. अश्याप्रकारे रोजचे सुमारे तीन ते चार तास किंवा काही जास्तीच सहज चालले जायचे.

विषय: 

उगीचच

Submitted by Athavanitle kahi on 26 February, 2020 - 05:27

उगीचच अबला काहीवेळा वाचनात आलेले लेखन बहुतांश घरगुती स्वरूपाचे काही लेख अगदी भरपूर लाईक मिळवून जातात. अगदी वाचताना असं वाटेल की हो या लेखनातली स्त्री मीच आहे आणि ते शेअर होतात. पण खरोखरच तेवढे दुःख त्या स्त्रीला असते का उगाचच दहा जणींना घरांमध्ये खूप त्रास होतो म्हणून मग मीही तशीच मलाही बऱ्याच गोष्टीत कॉम्प्रमाईज करावंच लागतं असा काही देखावा निर्माण केला जातो. किंवा त्या लेखनाचा प्रभाव म्हणून तसं वाटायला लागतं .खरोखरच विचार करायला लावण्यासारखं गोष्ट आहे. दोन व्यक्ती म्हटल्या की काही ना काही त्यात मतभेद हे असणारच.पण ते मतभेद सासरचे वेगळे आणि माहेरचे वेगळे असतात.

विषय: 
शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - लेखन