लेखन

सृष्टीचक्र

Submitted by Asu on 3 September, 2018 - 10:23

सृष्टीचक्र

मैथुन करण्या फक्त
जगण्याचा पसारा
माया मोह सारा
दो घडीचा किनारा

अवतरलो भूवरी
सृष्टीचक्र फिरवण्या
रस्ता तोच आहे
अस्तित्व मिरविण्या

जगण्याचा मोह नाही
ना मरणाशी वाकडे
जायचे आता पुढे
क्षितिजा पलीकडे

- प्रा.अरुण सु.पाटील (असु)
© सर्व हक्क स्वाधीन
https://www.facebook.com/AsuChyaKavita

शब्दखुणा: 

गोपिका भक्ती

Submitted by Asu on 2 September, 2018 - 01:36

गोपिका भक्ती

घट अजुनि ना पुरते भरले
का छळिशी आम्हा कान्हा
सूर बासरीचे ऐकल्याविना
गाईही ना सोडती पान्हा

नको वाजवू तुझी बासरी
ओढ लाविते तना मना
घरदार, संसार सोडुनि
पाय ओढती कुंजवना

दही दुधाचे माठ फोडुनि
प्रेमरसाने न्हाऊ घालिशी
कधी अचानक पाठी येऊनि
संकटकाळी गाठ सोडिशी

नंदकिशोरा, माखनचोरा
काय हवे तुज चोरून घे
गोपिका आम्ही कुलीन नारी
होईल बदनामी घरी जाऊ दे

भक्ती वाहिली तुझ्याच पायी
नाचविशी तू नाच नचैया
मोक्षदा तू कृष्ण कन्हैया
गोपालक तू आम्ही गैया

शब्दखुणा: 

Mens so called Ego Pampering

Submitted by समाधी on 1 September, 2018 - 14:27

माझा 1ला धागा
मी कदी काढेन असे वाटलेच नवते पण काडतेय
आता बरेच जण जे आधीपासून टपून बसले असतील माझ्या काई लिहिण्याची, त्यांची मज्जाच मज्जा तोंडसुख घेयाला

विषय: 

गव्हले

Submitted by मनीमोहोर on 1 September, 2018 - 08:12

आपल्याकडे शुभकार्यासाठी किंवा कुळाचारासाठी केलेल्या नेवैद्याच्या पानात खीर आणि पुरण ह्यांना खूप महत्व आहे. आमच्या लहानपणी अशा खास प्रसंगी जेवणाची सुरवात आम्ही खीरीनेच करत असू . त्यामुळे आई वडिलांना दीर्घायुष्य मिळते अशी आमची समजून होती. जेवताना कोणी खीर पहिल्यांदा खायला विसरली तर त्यावरून आम्ही तिला पीडत ही असू. एरवी शेवयांची, रव्याची, दुधी भोपळ्याची अशा विविध खीरी केल्या तरी शुभकार्यासाठी केली जाणारी खीर नेहमी गव्हल्यांचीच असते. पूर्वी स्त्रिया घरी होत्या आणि असे जिन्नस बाहेरून विकत आणण्याची मानसिकता ही नव्हती त्यामुळे गव्हले , शेवया वैगेरे सगळं घरीच केलं जात असे.

शब्दखुणा: 

कमिटमेंट

Submitted by VB on 31 August, 2018 - 08:23

त्रिशा अन संभवमध्ये कडाक्याचे भांडण झाले, इतके की परत एकमेकांचे तोंडही बघणार नाही असे ठरविले, अगदी ब्रेकअप करून निघाले दोघे.

घरी आल्यावर त्रिशाने तर स्वतःला आपल्या खोलीत कोंडून घेतले, खूप खूप रडली. अगदी शिव्याशापही दिला तिने संभवला. रात्री जेवली देखील नाही. नाही म्हणायला आज जे झाले ते अगदीच काही अनपेक्षित नव्हते त्रिशासाठी, तरी दरवेळी इतकीच किंवा थोडी जास्तच दुःखी व्हायची ती.

विषय: 

यात्रा

Submitted by शाली on 31 August, 2018 - 06:42

आमचा सगळा पट्टा तसा सधन. पावसावर होणारी शेती अगदीच नावाला किंवा मग गरजेपुरती. म्हणजे बाजरी, ज्वारी यासाठी. आमच्या वरच्या भागात मात्र पावसाचे प्रमाण जास्त. त्यामुळे तेथे मात्र भातशेतीच प्रमुख. हा भाग म्हणजे माळशेज घाटाचा परिसर. साधारण घाटाच्या अलीकडील, म्हणजे कोळेवाडी, मढ, करंजाळे वगैरे. पिंपळगाव जोगा धरणाच्या बॅकवॉटरच्या कुशीत वसलेली गावे. भात खावा तर याच भागातला. आजी सांगायची “भाताच्या पेजेत वात वळून लावली तर दिवा पेटायचा आणि भात शिजलेला साऱ्या गावाला कळायचे असा सुवास पसरायचा.” अर्थात पिढ्या दर पिढ्या सगळ्याच गोष्टींचा दर्जा घसरत गेला.

शब्दखुणा: 

झालर

Submitted by Asu on 30 August, 2018 - 22:23

झालर

गर्वाची जगण्याला
कॉलर नसावी
जगण्याला असावी
मानाची झालर

रक्ताची नाती
सक्तीची नसावी
नात्यांना असावी
प्रेमाची झालर

दगडमातिची घरं
फक्त नसावी
घराला असावी
मायेची झालर

रंगाचीच फुलावर
उधळण नसावी
फुलाला असावी
रूपाची झालर

ई्श्वरी श्रद्धा
अंध नसावी
श्रद्धेला असावी
ज्ञानाची झालर

शब्दखुणा: 

सोबती

Submitted by VB on 30 August, 2018 - 12:29

आज प्रिया पहिल्यांदा एकटीच फॅक्टरी व्हीझिटला जात होती. यापूर्वी ती जेव्हा कधी ऑडिट साठी इकडे यायची तेव्हा कोणीतरी असायचे तिच्यासोबत. तसे पाहता आजही डेझी असणार होती तिच्यासोबत, पण डेझीची तब्बेत अचानक बिघडल्याने प्रियाला एकटीलाच जावे लागले होते. माहीत नाही का ? पण आज प्रियाला सारखी रुखरुख लागली होती, काही कारण नसताना तिला घाबरल्यासारखे वाटत होते. त्यातच वाटेत लागलेल्या ट्रॅफिक मुळे तिला तिकडे पोचायलाच उशीर झाला अन त्यामुळे तिचे तिथले काम संपायला देखील .

विषय: 

मोगरा

Submitted by VB on 29 August, 2018 - 15:01

हॉस्पिटलच्या त्या एकाकी खोलीत अगदी कंटाळून गेली होती प्रिया. त्यातच कधीतरी डोळा लागला तिचा, अन जाग आली ती मंद दरवळणाऱ्या मोगऱ्याच्या सुवासाने. वॉर्डबॉय अगरबत्ती लावून गेला म्हणजे संध्याकाळ झाली होती. तसेही दिवस काय अन रात्र काय, तिला त्याने असा कायसा फरक पडणार होता म्हणा. अनिच्छेने का असेना पण तिने हे सत्य स्वीकारले होते की आता काही ती जिवंत इथुन बाहेर पडणार नाही. जीवन कितीही त्रासिक असले तरी मरणाची भीती प्रत्येकाला वाटते. पण प्रिया या सगळ्याला इतकी विटली होती की तिला आता कशाचेच काही वाटत नव्हते.

विषय: 

Pages

Subscribe to RSS - लेखन