लेखन

सुटकेस ५ (restored)

Submitted by जव्हेरगंज on 7 May, 2020 - 16:17

कथा या भागापर्यंत ठीक चालली होती असं प्रतिसादावरून दिसतंय. मात्र हा भाग भरकटला आहे किंवा अतिरंजित झाला आहे असे अनेकांनी कमेंटमध्ये सुचवले आहे. आणि ते पटलेही आहे. म्हणून हा भाग पुन्हा लिहिणार आहे किंवा अतिरंजित घटना टाळून सरळ पुढचा भाग टाकणार आहे. आपल्या दिलेल्या प्रतिक्रियांसाठी मनापासून धन्यवाद.

पुढील भाग येथे टाकला आहे. सुटकेस ६
************************
भाग ५ हा असा होता :

सुटकेस ४

Submitted by जव्हेरगंज on 7 May, 2020 - 08:56

सुटकेस ३
------------------------------
ह्रदयाचे ठोके धडाधड पडत होते. डोक्यात घण वाजत होते. जीवन आणि मृत्यू मध्ये असल्यासारखे हे क्षण अगदीच पछाडून सोडत होते. गाडीला किक मारून मी शंकराचे एक प्रशस्त मंदिर आहे तिकडे निघालो. संकटकाळी आता तोच वाचवणार!

शब्दखुणा: 

Welcome To India

Submitted by Tushar Damgude on 7 May, 2020 - 02:43

आज माझा या परदेशतील शेवटचा दिवस होता. विमानात बसल्या बसल्या इथे घालवलेला काळ एखाद्या चित्रपटा प्रमाणे माझ्या नजरेपुढून सरकू लागला.

भारता पासून हजारो मैल लांब असलेल्या या परदेशात गेली कित्येक वर्षे मी इथे कामानिमित्त काढली. सुरवाती सुरवातीला हा अनोळखी देश, इथली अनोळखी लोकं आणि अनोळखी संस्कृती बघून दचकायला होत होतं. त्यामुळे मी थोडासा बुजूनच वावरत असे. पण ती अवस्था जास्त काळ टिकली नाही कारण सुदैवाने काही दिवसांनीच एका मॉल मध्ये गरजेच्या वस्तू खरेदी करायला गेलो असताना मुळचा पाटना येथील असलेला एक बिहारी व्यक्ती मला भेटला.

शब्दखुणा: 

मन वढाय वढाय (भाग ४७)

Submitted by nimita on 6 May, 2020 - 21:33

स्नेहानी पर्समधून फोन काढून बघितलं... रजतचे तीन चार 'missed calls' ... एरवी फक्त कामापुरताच फोन करणारा आणि तेव्हाही अगदी मोजकंच बोलणारा रजत.... आज असं काय बोलायचं असेल त्याला माझ्याशी? मी उद्या घरी परत जातेच आहे ; पण हे माहीत असताना सुद्धा आज रात्री इतके कॉल्स ?? त्या पार्टीच्या गोंधळात मला अजिबात ऐकूच नाही आली फोनची रिंग.... आता स्नेहाला पण काळजी वाटायला लागली... तिच्या डोळ्यांत अश्रू गोळा व्हायला लागले....पण पुढच्याच क्षणी तिनी स्वतःला समजावलं -' तसंच काही असतं तर त्यानी मावशीला सांगितलंच असतं की!' तेवढ्यात तिला रजतचा एक मेसेजही दिसला... तिनी घाईघाईत मेसेज वाचायला घेतला....

ह्याचसाठी भेट घेते

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 6 May, 2020 - 05:00

तुला समजून घ्यावे ह्याचसाठी भेट घेते
स्वतःला ओळखावे ह्याचसाठी भेट घेते

मला शब्दात नाही मांडता आले कधी जे
तुझ्या नयनी समावे, ह्याचसाठी भेट घेते

युगांपासून झुलण्याचे मनाला वेड आहे
बसावे हेलकावे ह्याचसाठी भेट घेते

स्वभावाचे तुझ्या मांडीत गेले ठोकताळे
कळावे बारकावे ह्याचसाठी भेट घेते

तुझ्याविण राहते शिल्लक कुठे अस्तित्व माझे ?
तुझ्यातच विश्व मावे ह्याचसाठी भेट घेते

सुखाचा सोस नाही वेदनेशी नाळ जुळते
तिने अपुले म्हणावे ह्याचसाठी भेट घेते

विषय: 

मन वढाय वढाय (भाग ४६)

Submitted by nimita on 5 May, 2020 - 21:54

स्नेहा घरी जायला निघाली खरी पण तिचं मन अजून त्या पार्टीतच रेंगाळत होतं. Reunion च्या त्या दोन दिवसांतले सगळे क्षण पुन्हा पुन्हा डोळ्यांसमोरून सरकत होते... अजय तिच्याशी काहीतरी बोलत होता पण तिचं लक्षच नव्हतं त्याच्या बोलण्याकडे.

कातरवेळ

Submitted by बोकलत on 5 May, 2020 - 02:31

अशाच एका कातरवेळी पाऊस रिमझिम पडतो. ओल्या मातीचा सुगंध सगळीकडे दरवळतो. पाऊस थांबल्यावर कोणीतरी आजूबाजूचा कचरा एकत्र करून काडीपेटी लावतो. त्यातून निघणारा तो धूर त्या कातरवेळेला एक गंध देतो. तो धूर माझ्या छातीत साठवून ती कातरवेळ सरुन जाते.

अशाच एका कातरवेळी आभाळ दाटून येतं. मावळतीच्या सूर्याचा तांबूस तवंग क्षितिजावर पसरतो. मंदिरात कोणीतरी घंटानाद करतो. तो घंटानाद त्या कातरवेळेत एक ताल भरतो. तो घंटानाद माझ्या कानात साठवून ती कातरवेळ सरून जाते.

विषय: 

अवकाश

Submitted by ज्येष्ठागौरी on 5 May, 2020 - 02:04

अवकाश
©मृण्मयी सहस्रबुद्धे
आजी कधीतरी म्हणताना म्हणायची कशाला तरी "अवकाश"आहे अजून.गंमत वाटायची तेंव्हा फार त्या शब्दाची.नंतर हे अवकाश शास्त्र शिकताना सूर्यमालेतून भेटलं मग कवितेतून भेटत राहिलं , सुनीताबाईंच्या पुस्तकाच्या नावातून भेटलं,ऑफिसमध्ये हिंदीतून रजेचा अर्ज (अर्जित अवकाश) करतानाही भेटलं आणि अचानक एका लेखातून भेटलं.लेखाचं नाव आहेThe Great Indian (Personal) Space Mission.सध्या चर्चाही मिशन मंगल किंवा चांद्रयानाची असली तरी आपण personal space वर लक्ष द्यायला हवं अशा आशयाचा हा लेख आहे.

विषय: 

डियर इरफान! - 'खेल दिखाके मदारी चला गया!'

Submitted by अज्ञातवासी on 5 May, 2020 - 00:50

डियर इरफान!
जे आर डी टाटांनी म्हटलंय जेव्हा तुमच्या जवळचं कुणी मृत्यूला सामोरं जातं, तेव्हा तुमचाही काही अंशी मृत्यू होतो.
आणि याची प्रचिती मला येतेय. आणि तिही संथपणे... मध्येच रात्री 'इशक तेरा तडपावे' लागत, आणि त्या निरागस मुलीइतकाच तुझा निरागस चेहरा डोळ्यासमोर येतो. 'तेनु सूट सूट करदा' लागत, आणि सामान्य माणसाची वरच्या आणि खालच्याही क्लासला जाण्याची तारांबळ आठवते.

विषय: 

मन वढाय वढाय (भाग ४५)

Submitted by nimita on 4 May, 2020 - 22:01

स्नेहा डिनर करता हॉटेल मधे जायला निघाली. कॅब मधे बसलेली असताना सुद्धा एकीकडे तिची विचारचक्रं चालूच होती. त्याच नादात तिनी पर्समधे ठेवलेली एक छोटी डबी बाहेर काढली आणि उघडली...आत ते निळ्या रंगाचं ब्रेसलेट होतं.... अगदी नवंकोरं.... आजपर्यंत कधीही न वापरलेलं ! . हो, कारण इतक्या वर्षांत तिला कधी इच्छाच नव्हती झाली ते वापरायची. तिच्या कपाटात एका कोपऱ्यात पडून होतं ते इतकी वर्षं... दुर्लक्षित अवस्थेत !!... 'पण मग आत्ता मी हे का आणलं माझ्याबरोबर ? मी अजूनही ते जपून ठेवलंय हे सलीलला कळावं म्हणून?' स्नेहानी स्वतःच्याच मनाला प्रश्न केला. पण या प्रश्नाचं उत्तर तिच्याकडेही नव्हतं.

Pages

Subscribe to RSS - लेखन