लेखन

पहिली कविता - गझलेच्या उंबरठ्यावर

Submitted by गणक on 12 July, 2020 - 13:56

तुला गजलेसारखी
नाही वाटली जरी
कविता बनूनी मला
तीच दाटली उरी

नाही शब्द भारदार
नाही वृत्त अलंकार
पण शस्त्र भावनेचे
हाती तिच्या धारधार

साधी सोपी तीची भाषा
चिंता ना , होईल हाशा
मनामध्ये जन्म घेता
दूर पळते निराशा

आहे नवख्या चालीची
कळी शब्दांच्या वेलीची
दर्दी रसिक थोडेसे
आस नाही मैफिलीची

कल्पनेची स्वारी असे
बोलावून येत नसे
माग घेता विचारात
माझ्या ओठांवर हसे

नऊरस सोबतीला
अर्थ गंध भुक जिला
तंत्र नियम जाळ्यात
अडकवू नका तिला

गाभारा भकास उरतो

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 12 July, 2020 - 01:43

चढण पुढे की उतरण, कोठे कयास उरतो?
धुके निवळल्यावरती निव्वळ प्रवास उरतो

कानच नसतो शाबुत, धडका असतो त्याचा
कान धराया धडका, फुटक्या कपास उरतो

म्हणण्यासाठी शिल्लक काही उरो ना उरो
लिहून झाल्यावरती कोरा समास उरतो

अपूर्णतेची गोडी कोठे पूर्णत्वाला?
इप्सित प्राप्तीनंतर कोठे प्रयास उरतो

जुन्यापुराण्या आठवणींना हुसकावे मन
प्राणप्रतिष्ठेविण गाभारा भकास उरतो

अफवेच्या वणव्यातच निर्णय धुमसत ठेवू
सत्य जाळल्यावरती कुठला तपास उरतो

सहचर्याविण जगणे म्हणजे जगणे कसले?
रहदारी असते पण रस्ता उदास उरतो

जीव घेते एकटे पडणे

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 11 July, 2020 - 14:39

मान्य आहे एकटे जगणे
जीव घेते एकटे पडणे

काढलेले चित्र तर आहे
राहिलेले चित्र रंगवणे

कंदिलाने काजळी धरली
प्राप्त आहे स्वच्छता करणे

प्रेम होते, मित्र तर राहू !
मारते इच्छे तुझे मरणे

मोजतो आहेस वेगाला
पाहिले नाहीस फरफटणे

सुप्रिया मिलिंद जाधव

विषय: 

"अवकाश"

Submitted by ज्येष्ठागौरी on 11 July, 2020 - 03:31

अवकाश
आजी कधीतरी म्हणताना म्हणायची कशाला तरी "अवकाश"आहे अजून.गंमत वाटायची तेंव्हा फार त्या शब्दाची.नंतर हे अवकाश शास्त्र शिकताना सूर्यमालेतून भेटलं मग कवितेतून भेटत राहिलं , सुनीताबाईंच्या पुस्तकाच्या नावातून भेटलं,ऑफिसमध्ये हिंदीतून रजेचा अर्ज (अर्जित अवकाश) करतानाही भेटलं आणि अचानक एका लेखातून भेटलं.लेखाचं नाव आहेThe Great Indian (Personal) Space Mission.सध्या चर्चाही मिशन मंगल किंवा चांद्रयानाची असली तरी आपण personal space वर लक्ष द्यायला हवं अशा आशयाचा हा लेख आहे.

विषय: 

विठा‌ई मिठाई

Submitted by दत्तात्रय साळुंके on 10 July, 2020 - 07:33

विठाई मिठाई

विठाई विठाई अशी मिठाई
साख-याला गोडी तूझीच गं आई

या मिठाईचा असे श्रीहरी हलवाई
देई भरभरुनी हरेका हवी ती गोडाई
फुकटची लूट धन मागत नाही
गोकुळीचा चोर बालवयाचा ज्ञानाई

हरी नावाचा ब्रॅंड न मिळे बाजारात
लागे सहजची हाती, डोकावता अंतरात
चाखा अविरत, अखंड मिठाई नामाची
खा कितीही गोड नाही भिती मधूमेहाची

खावी कुठेही, कशीही भूक भागत नाही
मन तृप्त तृप्त दुजे काही लागत नाही

© दत्तात्रय साळुंके
10-07-2020

शब्दखुणा: 

शिकण्यासारखं बरंच काही

Submitted by nimita on 10 July, 2020 - 07:03

खरं म्हणजे गुरु पौर्णिमा होऊन गेली आहे आणि मी आत्ता हे सगळं लिहायला घेतलंय. पण त्या दिवशी काही कारणांमुळे लिहायला जमलंच नव्हतं. एकदा विचार केला- 'जाऊ दे, आता टीचर्स डे' ला लिहीन.. शेवटी तो दिवस सुद्धा आपल्या सगळ्या गुरूंनाच समर्पित आहे ना !' पण मग एक जाणीव झाली.... जर प्रत्येक गुरू नी देखील असाच विचार केला असता तर ?... 'मी फक्त गुरू पौर्णिमेच्या दिवशीच किंवा टीचर्स डे च्या दिवशीच ज्ञानदान करीन' - असं जर त्यांनी म्हटलं असतं तर ?? पण कोणताही गुरू कधीच हा असा विचार करत नाही... तो आयुष्यभर आपल्या शिष्यांना सतत 'देत'च राहतो !! आपले गुरू, शिक्षक, मार्गदर्शक...

स्वप्नातल्या घराची अधुरी कहाणी

Submitted by Kashvi on 6 July, 2020 - 22:25

प्रिया आणि पियुष च्या लग्नाला नुकतीच 8 वर्ष पूर्ण झाली.तसे ते दोघेही साध्या मिडल क्लास फॅमिली मधले,लग्न झाल्यावर कस बस करून एक छोटासा फ्लॅट घेतला,नंतर दोन मुलंही झाली तस पाहिलं तर एकमेकांच्या सोबत छान हसत खेळत भांडत संसार चालू होता.हळूहळू मुलं मोठी होऊ लागली तस जागा कमी पडू लागली,पियुष चे उत्पन्न ही थोडे वाढले होते दोघांनी आता मोठ्या घराचा विचार केला.काही दिवसांनी एक घर पसंद ही पडलं.थोडं आवाक्याच्या बाहेर चे होते पण हवं तसं मोठं घर, पाहिजे त्या ठिकाणी मिळाल्या मुळे दोघे खूप खुश झाले.अतिशय उत्साहात पैशाची जमावाजमव केली रजिस्ट्री 4-5 दिवसात होणारच होती पण करोना भारतात आला.रोज नव्याने रुग्ण

विषय: 

कोरोना !

Submitted by prernapatkar48 on 6 July, 2020 - 12:18

कोरोना !
पृथ्वी ही वैतागलेली
समजावून लेकरांना,
युगाचा मालक आहे ‘कली’
शांतपणे जगा ना.. ll

पण नाही…
ऐकेल तर तो माणूस कसला?
माणुसकी हरवलेला…
मीच माझा स्वामी म्हणतं,
अहंकाराने धुंद झालेला… ll

कामासाठी भरा तुंबडी,
प्रामाणिकांची उचलबांगडी
राक्षसी वासनेसाठी
वय वर्षे चार वा उलटू दे साठी.. ll

पैशासाठी काहीही,
सतेसाठी हाणामारी..
पापांनी भरली गोदामे,
तरीही सुटेना लाचारी.. ll

अंगणात माझिया ... शिंपी पक्षी जन्मोत्सव

Submitted by मनीमोहोर on 6 July, 2020 - 08:22

लॉक डाऊनचे माझे काळजीचे , कंटाळवाणे , एकसुरी दिवस आनंदी उत्साही कसे झाले ते वाचा.

सकाळची कामे आटपून मी हॉलमध्ये बसले होते. लॉक डाउन मुळे सकाळी दहा साडे दहाची वेळ असून ही सर्वत्र शांतता होती एरव्हीचे गजबजलेले रस्ते ही निर्मनुष्यच होते. सभोवती असणाऱ्या शांततेला कोरोनाची पार्शवभूमी असल्याने ती शांतता फार काही सुखावह वाटत नव्हती. माझ्या पायात घुटमळणारी मनी ही शांतच होती. मी मेन डोअर उघड ठेवून काही तरी निरर्थक विचार करत बाहेरची झाडं पानं बघत होते. मेन डोरच्या बाहेर असलेल्या ग्रील च्या व्हरांड्यात ठेवलेल्या कुंड्या मन थोडं प्रसन्न करत होत्या.

व्हायचे आता कधी नॉर्मल दिवस?

Submitted by Prashant Pore on 6 July, 2020 - 02:52

व्हायचे आता कधी नॉर्मल दिवस?
चालले आहेत सगळे डल दिवस!

एकटा येतो नि जातो एकटा,
जन्मभर राहील का 'सिंगल' दिवस?

आपल्या तंद्रीत असतो नेहमी,
बावळट हा, मूर्ख, बेअक्कल दिवस!

बंक, कॉफी, पाखरू, कट्टा, नशा
यार ते होते किती चंचल दिवस!

आपल्यामधली कटूता संपवू,
आणि घालूया तिचे ये चल दिवस

रोज प्रत्येकास दिसतो वेगळा
रोज फसवत राहतो रास्कल दिवस

त्याच त्या कामास सगळे त्रासले
वाटतो आहे अता निष्फल दिवस

भूक, तृष्णा, द्वेष, चिंता, वासना
दावतो नशिबातली दलदल दिवस

विषय: 

Pages

Subscribe to RSS - लेखन