लेखन

मन वढाय वढाय (भाग २७)

Submitted by nimita on 20 March, 2020 - 21:44

रात्रीची जेवणं झाल्यावर रजत, स्नेहा आणि वंदना गच्चीत बसून गप्पा मारत होते. हळूहळू रजतचा ट्रेनिंग करता जायचा दिवस जवळ येत होता. आणि त्यादृष्टीनी त्याची तयारी कुठपर्यंत आलीय याबद्दल तो अगदी उत्साहानी सांगत होता.त्यांचं बोलणं चालू असतानाच रजतचे बाबा पण वर आले.

"बरीच रंगलेली दिसतीये मित्रांची मैफिल ?" वंदनानी हसत हसत विचारलं. रजतच्या शेजारी बसत त्याचे बाबा म्हणाले," हो, पुढच्या आठवड्यात सगळ्यांचा पिकनिकला जायचा प्रोग्रॅम ठरतोय.... आणि तोही सहकुटुंब सहपरिवार! तुम्हांला सगळ्यांना जमेल ना?स्नेहा, तुझे आई बाबा पण येतील बहुतेक."

आकाशफुले !

Submitted by झुलेलाल on 18 March, 2020 - 13:18

एखादा दिवस आयुष्याला असा काही धक्का देऊन जातो, की त्याची सुखद जाणीव प्रत्येक पावलासोबत जवळ राहाते. तो दिवसही मनात वेगळा कप्पा तयार करून स्वतःहूनच त्यामध्ये जाऊन बसतो. अधूनमधून बाहेर डोकावतो, आणि नव्या दिवसावरही तो जुना, सुखद अनुभव गुलाबपाण्यासारखा शिंपडून जातो...

विषय: 

मन वढाय वढाय (भाग २६)

Submitted by nimita on 17 March, 2020 - 23:19

"काय गं स्नेहा? कुठे हरवलीयेस?" वंदनामावशीच्या या प्रश्नानी स्नेहा विचारांच्या तंद्रीतून जागी झाली. वरवर हसत म्हणाली," काही नाही गं.. असंच ...," 'माझ्या मनातले विचार वाचले तर नसतील ना मावशीनी माझ्या चेहेऱ्यावर? रजत नेहेमी म्हणतो की माझा चेहेरा खूप पारदर्शक आहे,' स्नेहाच्या मनात आलं. चहाचा कप साईड टेबल वर ठेवायच्या निमित्तानी तिनी आपला चेहेरा दुसरीकडे वळवत वंदनाला विचारलं,"काय म्हणत होतीस तू?"

"मी तुला एवढंच सांगत होते की रजतची काळजी घेत असताना स्वतःकडे दुर्लक्ष नको होऊ देऊ. आत्ता इथे आम्ही सगळे आहोत गं ; पण तिकडे बडोद्याला तुम्ही दोघंच असणार ना... म्हणून तुला सांगून ठेवतीये."

हेटीची गोष्ट

Submitted by सीमंतिनी on 17 March, 2020 - 22:22

“आता काही विकायची गरज नाही.भाव वाढल्यावर बघू” हेटी शांतपणे म्हणाली.

तिच्याकडे बघून कुणाला वाटले नसते तिने नुकतेच ५-७ लाख डॉलरचे नुकसान झेलले असेल. तिच्या शांतपणाचे कारण थोडी तिची श्रीमंती, थोडा तिचा द्रष्टेपणा आणि पुष्कळसा आर्थिक उलाढालींचा अभ्यास.

विषय: 

मायबोलीने खरडफळा सुरू करावा का?

Submitted by Srd on 17 March, 2020 - 02:55

आता करोना वायरसचा विळखा जगातल्या प्रत्येकालाच धरू पाहात आहे. लोक वाटसप ग्रुप किंवा फेसबुक माध्यमांत चर्चा करत आहेत. अशावेळी मायबोलीवर आपलं मत मांडणं, शंका विचारणं यासाठी तरी संपादकांनी/मालकांनी खरडफळा चालू करावा असं मला वाटतं.
इतर काही कारणामुळेही मोठा लेख पाडता येत नाही अशा गोष्टींसाठी खरडफळा आवश्यक आहे.
तुम्हाला काय वाटतं?

शब्दखुणा: 

स्वप्नातली फुलं ... डॅफोडिल्स

Submitted by मनीमोहोर on 15 March, 2020 - 14:50

मार्च महिना संपायला आला की लागते वसंत ऋतूची चाहूल. फुललेली सावर , जॅकरंडा, बहावा ,पांढरा चाफा इंद्रधनुचे रंग घेऊन मनात फेर धरू लागतात. ह्याच दिवसात मी शाळकरी मुलगी होऊन दरवर्षी न चुकता नेमाने मनाने साता समुद्रा पलीकडे पोचते. थांबा ! तुम्हाला वाटेल मी शाळेत असताना परदेशात वैगेरे होते की काय ! पण तसं काही नाहीये . मी काही लहानपणी परदेशात वैगेरे नव्हते. ही जादू असते वर्ड्सवर्थच्या डॅफोडील्सची. मनात पळस पांगाऱ्या बरोबरच ती तळ्याकाठी फुललेली, वाऱ्यावर डोलणारी पिवळी धम्मक डॅफोडील्स नाच करू लागतात.. शाळेत असताना आम्हाला ही कविता अभ्यासाला होती.

मन वढाय वढाय (भाग २५)

Submitted by nimita on 14 March, 2020 - 23:03

संध्याकाळी स्नेहा नेहेमीप्रमाणे ठरल्या वेळेला आपला स्टुडिओ बंद करून खाली आली. एका पंचतारांकित हॉटेलची खूप मोठी ऑर्डर मिळाली होती तिला. आणि बडोद्याला जाण्यापूर्वी ती ऑर्डर पूर्ण करायची होती. अजून बरंच काम बाकी होतं. पण तरीही ती नेहेमीच्याच वेळेला काम थांबवून खाली आली होती. रजत ऑफिसच्या कामात बिझी झाल्यापासून त्याचे आई बाबा पण त्याच्या सहवासाला पारखे झालेत हे तिला जाणवत होतं. आणि म्हणूनच रजतची कसर भरून निघावी यासाठी ती जितका शक्य होईल तितका प्रयत्न करत होती. तिच्या सासू सासऱ्यां बरोबर जास्त वेळ घालवत होती. त्यांच्याशी गप्पा मारणं, आपल्या कामाबद्दल त्यांना सांगून त्यावर त्यांचं मत घेणं...

First Impression

Submitted by rohan_gawande on 14 March, 2020 - 23:03

मोहित नी कॅफे कॉफी डे चा बोर्ड बघितला आणि हलकीच bike उजव्या बाजूला, कॅफे च्या पार्किंग मध्ये घेतली. रविवार ची सकाळ असल्या मुळे पार्किंग भेटणं थोडं कठीण होत. तरी एका कोपऱ्यात दोन गाड्यांची जागा त्याला दिसली, bike लावून तो कॅफे कडे चालू लागला. bike थोडी तिरपी लागल्याच त्याच्या लक्षात आलं पण तरी दुर्लक्ष करून तो निघून गेला. कॅफे बऱ्यापैकी फुललेला होता, सुंदर जोडपी आपापल्या गप्पांमध्ये मश्गुल होती. मोहित नी एक कोपर्यातली जागा बघितली आणि तिथे जाऊन स्थिरावला. त्याने फोन काढून परत एकदा तिचा फोटो बघितला. आजच्या काळात हा असा जुना फोटोशॉप केलेला फोटो कोण पाठवत, फोटो क्लिअर पण नाही.

विषय: 

फिके सारे तुजविण

Submitted by सुप्रिया जाधव. on 13 March, 2020 - 23:46

कधी उत्सव फुलांचे 
कधी पानगळ झडे 
माझ्या उद्विग्न मनात 
रंग घालतात सडे

निळ्या सागराची माया 
मावे माझ्या काळजात 
बाष्पीभवन दुःखाचे 
पाणी आणते डोळ्यात

रंग कातळाचा काळा 
डोळ्यांमध्ये सामावतो  
अमावस्या-पौर्णिमेचे 
प्रतिबिंब रेखाटतो 

वेगळाले रंग-ढंग 
नित्य दावतो निसर्ग 
माझ्या तना-मना होतो 
रोज काव्याचा संसर्ग 

नको कातावू जीवना 
रया गेल्या मनावर 
इंद्रधनू उमटते 
रंगहीन पाण्यावर

बावरल्या ह्या मनास 
सतरंगी दडपण
सांग निवडू कुठला? 
फिके सारे तुजविण

विषय: 

Pages

Subscribe to RSS - लेखन