लेखन

Present Day...

आपला पहिला विमान प्रवास यावर लिहावे की नाही, हा मला गहन प्रश्न पडलाय, कारण त्याला आता पंचवीस वर्षे झाली. अनेक डिटेल्स आठवत नाहीत. तपशिलात चुका रहायची शक्यता आहे, काही आठवणी धूसर आहेत. तरीही म्हणले लिहावेच, माबो कर आपलेच आहेत. काही चुकले असेल तर सांगतीलच आपुलकीने....

तर Flash back

सकाळी सकाळी फोन वाजल्यावर सोळा वर्षाच्या मी ने धावत जाउन फोन उचलून हैलो म्हणल्यावर, हैलो वगैरे न म्हणता गजा काका तिकडून फोन वर गरजला "मन्या, बाबाला फोन दे"

" बाबा बाहेर गेलेत."

"आयडे, परवा आपण दोघी रस्ता क्रॉस करताना ते गाणं म्हणत होतीस ना "जिंदगी इक सफर है सुहाना".. त्याची दुसरी ओळ सारखी सारखी विसरतेय मी. ए सांग ना मला. "

"बाबाला विचारलं तर इतक्या भसाड्या आवाजात म्हणेल की मी हसेन आणि तो चिडून माझा गालगुच्चा घेईल. "

" ए आयडे सांग ना मला"

" आणि आई, ही दिवाळीची पणती दुपारीच का लावून ठेवलीय? गणपतीत कोण दिवाळी करतं का?"

" ए आयडे, काही बोलतच का नायैस तू? आयडे.... तू आपली सारखी त्या पणती समोरच्या फोटोकडेच बघतीयेस."

"एवढं कायै त्यात...?"

" अगं ...हा फोटो.. तर..
मा..
..झा?"

इथे कोणी पत्रिका बघत का? किंवा कुणी खात्रीचे ज्योतिष माहित आहेत का? गुगल केल्यावर जे दिसतायेत सगळे fake वाटतायेत. अनुभवी पाहिजेत.

मागच्या लेखात मी माझ्या आयुष्यात झालेल्या एका बदलाबद्दल लिहिलं होतं. मुलगा कॉलेजसाठी मुंबईला गेल्यानंतर माझ्या मुंबईच्या फेऱ्या सुरू झाल्या. त्या मुक्कामांत भावाच्या बायकोच्या आग्रहामुळे आधी गाऊन आणि नंतर पंजाबी ड्रेस घालण्याची सुरुवात कशी झाली, सुरुवातीला त्याबद्दल किती संकोच आणि भीती वाटत होती आणि मुंबईत हळूहळू सहज वाटू लागलेला तो बदल गावी परतल्यावर प्रत्यक्ष आयुष्यात आणणं किती कठीण होतं, हे सगळं त्या लेखात लिहिलं होतं.

एकदा तरी वारी अनुभवावी

आमची आजी अतिशय देवभोळी आणि धार्मिक होती. काशी विश्वेश्वर, राम आणि विठ्ठल ही तीन तिची विशेष आवडती दैवतं होती. तिला अनेक स्तोत्र ,आरत्या, श्लोक पाठ होते आणि तिच्याकडे पौराणिक आणि संतांच्या गोष्टींचा खूप मोठा खजिना होता. इतक्या रसाळ शब्दात ती गोष्टी सांगे की नामदेवाची गोष्ट ऐकताना मी ही पंढरपूरला जाईन आणि देवाला नेवैद्य खाऊन दाखव असं सांगेन असं मला फार वाटायचं. असो.

दर्या

पूर्वेच्या गालावर चढला लाल रंग देवा
तुझ्या पूजेस्तव बहरुनी आला जास्वंदी ताटवा

खग निघाले दिगंतरी या स्वच्छंदी मोकळे
तुझ्या पूजेस्तव उमलले जणू हे कमळांचे कळे

हरिता धरती, तृणही डोलती इवली बीजांकुरे
तुझ्या पूजेस्तव करपल्लव जोडूनी दुर्वांकुर उभे

शीतल वारा सुगंध उधळे दहा दिशांतरी
तुझ्या पूजेस्तव धूप जणु ओवाळीते सृष्टी सारी

गणगंधर्व मनुष्य, देवता, पशुपक्षी किन्नर
गाती तुजला उठवायासी सुस्वर, मोरेश्वर!

झणकरी उठुनी दे दर्शन, ते त्यासाठी थांबले
तुझे कोमल चरण पहावया ऋषीमुनी पातले

सभा जिंकणारा वक्ता म्हणून प्रसिद्धच होता तो. मंच, माईक आणि समोर श्रोते हे एकदा जमून आले की त्याच्या जिभेवर सरस्वती- शारदा- वाग्देवी गरबा खेळत, झिम्मा फुगडी घालत, ब्रेकडान्स करत. विषय कोणताही असो - राजकारण, समाजकारण, जीवनाचे तत्वज्ञान, काहीही.

अशाच एका कार्यक्रमात तो सुसाट सुटला होता.... आपल्याला आपल्या मनासारखे जगता येत नाही याचे सर्वात मोठे कारण आहे भीती. लहानपणी आईबाबा रागावतील ही भीती, शाळेत शिक्षकांची, नोकरी करतांना बॉसची आणि वय झालं की यमाची, मृत्यूची... भीती आपल्याला मनासारखे करू देत नाही.

एका श्रोत्यानी आठवण करून दिली

ते दोघे मित्र. सरकारचे चाकर. काम - रात्री शहरात जागल करत फिरणे, पहारा देणे.

रात्रीच्या वेळी रस्त्यांवरून गस्त घालत असतांना तो नजरेस पडला. काटकुळा. वाढलेली दाढी, विस्कटलेले केस. फाटके कपडे. रस्त्याच्या कडेला झोपलेला, फळकुटावर.

एकाने त्याला उठवले, दुसऱ्याने विचारले : कोण तू?

- हमाल आहे साहेब.

- जेवलास की भुकेला आहेस ?

- साहेब, काल सकाळपासून काम मिळाले नाही, आधीचे पैसे संपले. उधार कोणी देत नाही. कालपासून खायला काही गावले नाही.

दोघे रात्रभर हमालासोबत बसले, क्षणभरही झोपले नाहीत, त्यालाही झोपू दिले नाही.

दि. १७ सप्टेंबर २०२६

✪ टॅन झिरो- Tan 0
✪ एक्स्पेक्टो पेट्रोनस
✪ मनाली ट्रेक आणि तिलगुण मेडोज
✪ "अरे हा असा कसा डान्स आहे!"
✪ गोल्डन ट्रिओ आणि किंचाळणारी ती
✪ "तू गणित शिकवायला ये ना!"
✪ पिस्तौल जेल में आ चुका है!
✪ नेहमी लक्षात राहील अशी भेट
✪ नवीन मित्र- मैत्रिणी
✪ मॅक्सवेलसारखी थरारक मॅच!
✪ हॉगवर्डसमधली वाक्यं
✪ सायकल दौर्‍यानंतरचं स्वागत- "Best father"