आठवणी

गाणी आणि आठवणी

Submitted by atuldpatil on 18 May, 2019 - 06:31

खूप लहानपणीची एक घटना आठवते. ती एक अतिशय उदासवाणी सकाळ होती. पावसाळा नव्हता. तरीही वातावरण कुंद. ढगाळलेले. जाग आली तीच बाहेर सुरु असलेल्या कसल्याश्या गोंधळ आणि गलक्यामुळेच. उठून पाहिले. घरातल्या व शेजारपाजारच्या मोठ्या माणसांच्या चेहऱ्यांवर धक्का बसल्याचे काळजीचे भाव होते. सगळेजण गंभीरपणे कसलीशी कुजबुज आणि चर्चा करत होते. त्याचवेळी रेडीओवर लता मंगेशकरांचे ते 'गाईड' मधले गाणे लागले होते "काँटों से खिंच के ये आँचल, तोड़ के बंधन बांधी पायल. कोई ना रोको दिल की उड़ान को, दिल वो चला, आज फिर जीने की तमन्ना है. आज फिर मरने का इरादा है". तसाच बाहेर आलो.

शब्दखुणा: 

आठवणी तुझे.....

Submitted by Rahul Boga on 3 May, 2019 - 14:08

आठवणी तुझे.....
हवीहवीशी वाटणारी !

ह्रदयात प्रेम भरनारी....
प्रेमाने हाक मारणारी!

नजरेने बोलणारी....
समजे पर्यंत ‌सांगणारी!

मनातल्या मनात हसनारी.....
मन मोकळ्या पणाने बोलनारी.....

माझे आठवण जपणारी
माझं ह्रदयात राहणारी!....

फक्त तुच आहेस गं......

आठवणींचा ठेवा अन विचारांची शिदोरी

Submitted by स्मिता द on 17 August, 2018 - 07:20

आठवणींचा ठेवा अन विचारांची शिदोरी

आठवणींचा ठेवा अन विचारांची शिदोरी

शब्दखुणा: 

मैत्र - १

Submitted by शाली on 29 June, 2018 - 00:58

(मागे लिहिलेल्या लेखाचाच हा एक भाग आहे.त्यामुळे तीच तीच नावे येतील लेखात. सर्व लेखाचे तुकड्या तुकड्यात टाकले तर आठ दहा भाग होतील सहज. 'मैत्र' नावाने काही भाग येथे टाकतो आहे.)

आठवणींच्या हिंदोळ्यावर! अर्थात, ये है मुंबई मेरी जान!

Submitted by सचिन काळे on 18 June, 2017 - 03:16

माझी बालपणीची पंचवीसएक वर्षे मुंबईत गेली. आता नोकरी आणि वास्तव्य उपनगरात असल्याने वाट वाकडी करून मुंबईत जाणे सहसा होत नाही. बऱ्याच वर्षांनी काल सकाळी काही कामानिमित्त कुर्ला ते कफ परेड येथे बसने दीड दोन तासाचा प्रवास करणे झाले. प्रवास मेनरोडवर सायन, दादर, भायखळा, सीएसटी असा सरळसोट होता. बसचा लांबचा प्रवास असल्याने मी मस्त खिडकितली जागा पटकावली होती.

शब्दखुणा: 

टॅटू, मावळा, भिंगरी इत्यादी इत्यादी

Submitted by सचिन काळे on 23 October, 2016 - 09:11

सकाळी कामावर जाताना मी रोज लोकलने प्रवास करतो. आमच्या स्टेशनवरूनच गाडी सुटते. मी नेहमी ज्या सीटवर बसतो, त्याच्या समोरच्या सीटवर खिडकीजवळ दोन प्रौढ व्यक्ती बसतात. आणि तिसऱ्या सीटवर साधारण चार वर्षाची एक गोड छोकरी, मस्तपैकी शाळेच्या कडक छोटुकल्या गणवेशात आपल्या पप्पांसोबत बसलेली असते. त्या चौघांची आधीचीच ओळख असावी. पप्पा मुलीला हाताला धरून घेऊन आले कि त्या प्रौढ व्यक्तींपैकी एकजण चॉकलेट काढून मुलीच्या हातावर प्रेमाने ठेवणार आणि ती मुलगी ते गट्टम करणार, हा रोजचा शिरस्ता.

विषय: 

पावसाळ्यातील आठवणी??

Submitted by अस्मि_ता on 21 June, 2016 - 08:18

मायबोलीकरांनो ,
पाऊस हा सगळ्यांच्या आवडीचा विषय. ह्या पावसाळ्यात एकीकडे अनेक सहली, गेट टुगेदर होत असतात तर दुसरीकडे प्रेमी युगुल चोरून चोरून भेटत असतात. आपल्या सगळ्यांच्या आयुष्यात पावसाळ्यातले आवर्जून आठवावेत असे काही प्रसंग असतील तर जरूर share करा आणि ह्या पावसाळ्यात जुन्या आठवणींनी चिंब भिजा..

प्रांत/गाव: 

पदार्थांच्या आठवणी. .....

Submitted by आरती on 12 March, 2016 - 13:34

कोरडी चटणी करायची असेल तर बरेचदा मी खोबऱ्याची किंवा मग तीळ+खोबर+दाणे अशी एकत्र करते. आज सकाळी बरेच दिवसांनी थोडी जाडसर अशी फक्त दाण्याचीच केली. आणि मग खाताना आमच्या लहानपणी जवळच राहणाऱ्या एका काकूंची आठवण आली म्हणजे आलीच. त्यांच्या घरी ही चटणी रोssssज असायची. अगदी कमी तिखट करायच्या त्या. ती रोज असण्याची दोन कारणं होती. पहिले, मुलांना कधीही भूक लागली की त्यांना चटणी-पोळी खाता यावी हे आणि दुसरे म्हणजे ते काका 'पाटबंधारे' खात्यात नोकरीला होते, त्यामुळे शेंगदाण्याची पोती 'घरपोच' यायची. Happy असो.
.

शाळेच्या आठवणी - ज्ञान प्रबोधिनी

Submitted by शब्दाली on 28 November, 2015 - 05:08

गणपतीत आठवणी लिहिताना शाळेच्या गणपती उत्सवाच्या आठवणी निघाल्या आणि वेगळा धागा काढुया असे बोलणे पण झाले. पण नेहमीप्रमाणे, बाकीच्या गडबडीत ते राहुनच जात होते.

काल माहेरी आवरा आवरी करताना ५ वीला प्रवेश मिळाल्याचे नलुताईंच्या स्वाक्षरीचे पत्र सापडले आणि पाठोपाठ काव्यदिंडीत इन्नाने लिहिलेली "Let My Country Awake" ही कविता वाचली आणि परत एकदा शाळेच्या आठवणी जाग्या झाल्या. मग मात्र आज धागा काढायचाच असा निश्चय केला.

ज्ञान प्रबोधिनीबद्द्ल - शाळा / संस्था - ज्यांना काही अनुभव, आठवणी लिहायच्या आहेत, त्यांच्यासाठी हा धागा.

विषय: 
शब्दखुणा: 

जपान, जपानी आणि मी! ....भाग १

Submitted by पद्मावति on 9 October, 2015 - 09:37

'' पमीचान, यु आर अ बेरी गुड कूकर''.....माझ्या हातचा खतरर्नाक स्वयंपाक खाउन सुद्धा मला " गुड कूकर" म्हणणार्या बाईकडे मी थक्क होऊन पहात होते.

पुढे हळूहळू जपानी लोकांच्या या अती नम्रपणाची इतकी सवय झाली की मग त्यांनी मला 'यू आर बेरी स्मार्त' किंवा अगदी 'यू आर बेरी थीन' वगैरे म्हटले तरी मी अजिबात दचकायचे नाही. खरंच कौतुक करताहेत का टोमणा मारताहेत असलं फालतू टेन्शन न घेता बेधडकपणे थॅंक यू ..आरिगातो गोझाईमास म्हणून टाकायचे.
पण देश, भाषा, संस्कृती, रंग- सगळ्याच बाबतीत परक्या असलेल्या मला, या जपानी स्त्रियांनी 'पमीचान' म्हणत आपल्या वर्तुळात अलगद सामावून घेतलं होतं, अगदी सहजपणे.

विषय: 

Pages

Subscribe to RSS - आठवणी