पुण्याजवळ असलेल्या सिंहगडावर पर्यटक येतात पण ते गडाचे पावित्र्य राखत नाहीत अशी तक्रार गडाची देखभाल करणाऱ्या गडकिल्ले संस्कृती श्रीवर्धन संस्थेचे लोक नेहमी करत असतात.
गडावर मांसाहार, दारू बंद करण्यात आली. पण लोकांनी पावित्र्य राखण्यासाठी आता समस्त हिंदू बांधव समितीमार्फत खालीलप्रमाणे उपक्रम राबविण्यात येत आहेत. याबाबत आपल्याला काय वाटते?
“शूर आम्ही सरदार आम्हाला काय कुणाची भीती? देव, देश अन् धर्मापायी प्राणं घेतलं हाती” हे शांता शेळके लिखित मराठी मनाला वर्षानुवर्षे स्फूर्ती देणारे वीररसयुक्त गीत. हे गाणं केवळ सुश्राव्य स्फूर्तिदायी गीत म्हणून ऐकून सोडून न देता, ते प्रत्यक्ष आयुष्यात जगणारा शूर मराठी सरदार म्हणजे इंदूरचा सुपुत्र ‘वैभव भागवत’. देशासाठी सर्वस्व देणाऱ्या ‘शौर्य चक्र’ विजेत्या ‘पायलट ऑफिसर’ वैभवची कहाणी युवा पिढी आणि समस्त नागरिकांसाठी अत्यंत प्रेरणादायी अशीच.
तुम्हाला असे काही पाहुणे माहिती आहेत का जे घरी आले कि सगळ्या सोहळ्याचा ताबा घेतात.
सगळे जमलेले नातेवाईक, पै पाहुणे त्यांच्या पुढे पुढे करतात. ते सेलेब्रिटी असतात. प्रत्येक जण आपल्या लेकरांना या पाहुण्यांना विविध कलादर्शन करायला सांगतो. त्यांनी शाबासकी दिली कि मूठभर मांस चढते.
हे जरा वरच्या वर्तुळात ऊठबस असलेले असतात. पण ते कधीही आपल्या उपयोगी पडत नाहीत. कधीच आपल्या मुलांच्या शैक्षणिक किंवा नोकरी व्यवसायासंबंधी करीयर मधे मदत करत नाहीत. पण नको त्या लोकांच्या उपयोगी पडतात.
जंतर मंतर छू छू मंतर
भक्त आंधळे, देव भयंकर
शिमगा आधी, कवित्व नंतर
जंतर मंतर छू छू मंतर
गर्दी मध्ये माझे पंटर
शानपत्तीवर जबरा हंटर
जंतर मंतर छू छू मंतर
माफ अगोदर, शिक्षा नंतर
नया जमाना, नवीन तंतर
जंतर मंतर छू छू मंतर
छप्पन इंची थर्थर थर्थर
प्रधान पैला राजा नंतर
वृद्धाश्रमातील संचालक व काम करणारे सह्कारी मदतनीस लोक यांनीच खर्या अर्थाने वृद्धांचे पालकत्व स्वीकारलेले असते असे म्हणणे वावगे ठरणार नाही. मृत्यूची वाट पहात जगणार्या बेडवरील वृद्ध रुग्णांच्या समस्या समजून घेण्यासाठी बुद्ध्यांका पेक्षा भावनांक अधिक लागतो. वृद्धकल्याण शास्त्राचा अकॅडमिक शिस्तीत अभ्यास करुन केलेले एखादे संशोधन, लेखमाला, पुस्तक यांच महत्व आपल्या जागी आहेच. पण कधी कधी विद्वत्ताप्रचूर सल्ल्यापेक्षा एखादी निर्बुद्ध वाटणारी कृति देखील रुग्णाची भावनिक गरज भागवते. मला इथे विचारवंत लेखक राम बापटांची आठवण आली.
१९८० पासून राम मंदिर प्रश्न आपल्या सर्वांच्याच कानावर सतत पडत असतो. राम मंदिर विषय निघाल्यावर संबंधित घटनाक्रम ( १९८६ कुलूप उघडणे, रथयात्रा, दंगली, ढाचा पाडणे, अनेक दंगली, रक्तपांत, मंदिराचे निर्माण कार्य, भूमीपूजन, जोशांत उद्घाटन) माझ्या डोळ्यासमोर येतो. मंदिर निर्माण होण्याच्या अगोदरच्या काळांत, अनेक दशके, देणग्या गोळा करण्याचे काम सातत्याने सुरु होते, आणि पुढेही ते सुरुच रहाणार आहे.
शहरीकरणाच्या लाटेमध्ये टुमदार घर, बंगला इत्यादी संकल्पना आता कालबाह्य होऊ लागल्या आहेत. आजकाल तर स्वप्नात सुद्धा बंगला परवडत नाही. पोर शिकून कमवायला लागलं की त्याचं पहिलं स्वप्न असतं एक छानसा फ्लॅट! मध्यम वर्गीय पोराचं स्वप्न.. इतकंच परवडू शकतं. माझ्या माहितीतल्या समस्त मित्र व नातेवाईकांनी त्यांच्या कुवतीनुसार किमान एखादातरी फ्लॅट घेतलेला आहे. 1BHK असो वा 4BHK असो.. प्रत्येकाला आपापल्या फ्लॅटचे प्रचंड अप्रूप असते. क्षेत्रफळात फरक असला तरी मालकीहक्काच्या भावनेत नसतो. पुलंच्या शत्रूपक्षात सर्वांची टुमदार स्वतंत्र घरं होती. आमच्या पिढीत मात्र प्रत्येकाची ओळख ही विंग आणि फ्लॅट नंबरनेच होते.
नमस्कार. काही दिवसांपूर्वी पश्चिम महाराष्ट्रात कमी वेळेत प्रचंड मोठा पाऊस पडला. लोणावळ्यामध्ये तर पूर्ण पावसाळ्याइतका पाऊस दोन दिवसांमध्ये पडला. त्यामुळे लोणावळ्यात मोठा पूर आला आणि इंद्रायणी- पवना नद्यांनी लोणावळ्यापासून पिंपरी चिंचवड- आळंदीलाही तडाखा दिला. लोणावळ्यातले माझे मित्र श्रीरंगजींच्या परिसरात आठ फूट पाणी होतं. योगेश्वर सोसायटी, भांगरवाडीतलं त्यांचं तळमजल्यावरचं घर दोन दिवस अर्ध पाण्यात होतं. महापूरामुळे मोठं नुकसान झालं आहे. त्याशिवाय लोणावळ्यातल्या हुडको भागातल्या वस्तीला महापूराचा मोठा फटका बसला. तिथे एनडीआरएफने बोटींमधून लोकांना वाचवलं.
युरोपिअन गोरे लोक भारतात येतात तेव्हां इथले लोक त्यांच्याशी कसे वागतात?
देवगिरीचा किल्ला बघत असताना सुरूवातीच्या पायर्यांवर एक टोळकं बसलं होतं. त्यांनी एका गोर्याला पाहिलं. त्याला ते चिडवायला लागले.
त्या टोळक्याला इंग्लीश माझ्याइतकंच येत होतं.
हे मॅन , हाऊ आर यू? इंडीया यू लाईक? असा चिडवल्यासारखा टोन काढून बोलत होते, तो टोन ऐकून तो गोरा त्यांना फक्त नमस्ते म्हणून पुढं जायला लागला. तर हे मागून त्याला जोरजोरात बोलत होते. यू सोनेरी माकड म्हणून आपसात हसले. त्यांचा टाईमपास होत होता.
