भक्ति तों कठिण सुळावरील पोळी....
"भक्ति" या विषयाचा आवाकाच इतका अवाढव्य आहे की त्यात नुसते डोकवायचे म्हटले तरीही ती फार फार अवघड गोष्ट आहे. आणि ही भक्ति आचरणात, अमलात आणण्याचे म्हटले तर फक्त संतमंडळीच ती करु जाणे. कारण जनसामान्यांच्या भक्तिच्या कल्पना आणि संतांना अभिप्रेत असलेली भक्ति यात जमीन-अस्मानाइतका फरक आहे.
तुका म्हणे देह वाहिले विठ्ठली .....
फाल्गुन महिना सुरु झाला की वेड्या मनाला एक ध्यास लागतो तो तुकोबांचा. इतरवेळेस त्यांचे भावभरले अभंग मनात रुंजी घालतच असतात पण फाल्गुन जसा जवळ येतो तसे त्यांचे इतर अभंग जास्त जवळचे वाटू लागतात - ज्यात त्यांची प्रखर विठ्ठलनिष्ठा अशी काही उफाळलेली दिसते की त्यापुढे त्यांना प्रपंच पार पार नकोसा वाटतो आहे.... - अशा त्या धुंदीतच ते एकटेच या लौकिकाकडे पाठ फिरवून त्या भामगिरी टेकडीवर जात असतील ..... आणि तिथे काय विठ्ठलाशी संवाद साधत असतील का आत्मसंवादात लीन होत असतील ??
स्फटिकांत लपलेला भेसळीचा भस्मासुर आणि विश्वमोहिनी 'डॉ. रेनाते' !

"डॉक्टर, काय झालय माझ्या टॉमीला ?"
टॉमी, एक वर्ष वयाचे डॉबरमन पिल्लू होते. गेले पाच दिवस ते काही खात नव्हते, मलूल झाले होते. मालकीणबाई, मिसेस रॉबिन्सन यांना त्याचा खूपच लळा असल्याने चिंताक्रांत स्वराने त्यांनी त्याला लॉस अँजेलीसमधील एका प्रख्यात हॉस्पिटलमध्ये दाखल केले होते.
सबको मालूम है मै शराबी नहीं, फिरभी कोई पिलाये तो मै क्या करूं
सिर्फ इक बार नजरोंसे नजरें मिलें, और कसम टूट जाये तो मै क्या करूं
============================
मद्यपींचा प्रामाणिक, अंध व तीव्र तिरस्कार वाटणार्यांनी हा लेख कृपया वाचू नये अशी विनंती आहे.
-'बेफिकीर'!
============================
एखाद्या गाण्याणं वेड लावणं अनेकदा झालंय...
..पण "मै और मेरी आवारगी"
ह्या गाण्याचं गारूड मन, कान, चैतन्य व्यापून उरलंय...
आपल्यातल्याच आवारगीचा हात घट्ट घट्ट धरून जग भटकून यावं!
आपल्यासोबत घडलेलं बरं-वाईट, घडू शकणारं बरं-वाईट सगळ्या सगळ्याला सोबत असावी, ह्या आवारपणाची...
खूप दुखावलंय? स्वतःच्या सहनशीलतेचं कौतुक वाटतंय? एक-एक करून जोडलेलं सारं काही आपल्याच हातांनी बेचिराख करावं लागतंय...?
कर! आवारगीला हाताशी घेऊन...
ये दिलही था जो सेह गया
वो बात ऐसी कह गया,
कहनेको अब क्या रह गया
अशकोंका दरिया बह गया...
जब कह के वो दिलबर गया
तेरे लिए मै मर गया,
रोते है उसको रातभर,
(शुक्रवारी संध्याकाळी जुन्या मित्रांची ओली-सुकी पार्टी करायचा बेत एका गार्डन रेस्टारंन्ट मध्ये ठरला. सगळ्यांना कधीनव्हे ते बायकांकडुन परमिशन पण मिळाली)
कारे जानव्या! उरफाट्या न्हाई आला अजुन? … बन्ट्या
(ठुश्या वैतगलेल्या सुरात)
तुले लै आठोन येउन र्हायली त्याची? असन भहिनमाय कुठ्तरी फकाल्या तानत! ...ठुश्या
तु काहुन अंगार मुतुन र्हायला बे? ...बन्ट्या
अंगार? भाडखाव परवा घरी आला अन भांड्न लाउन गेला आम्च्यात.
हीले सायचा हा वहीनी नाय म्हन्नार तं, काय,
जळक्या बोटांची मुलगी धावतपळत बागेत येते.
आज आपल्याला उशीर तर झाला नाही ना, अशी शंका तिच्या मनात चुकचुकते आहे.
घाईघाईने ती इकडून तिकडे पळणारी मुलं, संथपणे एकेक पाऊल टाकत चाललेले आजीआजोबा, एकमेकांच्या हातात हात घालून रमतगमत फिरणारी जोडपी, या सगळ्यांमधून वाट काढत बागेच्या पश्चिम टोकाकडे येते.
तो अजून त्याच्या नेहमीच्या बाकावर बसला आहे. त्याला पाहून तिचा जीव भांड्यात पडतो.
त्याचा डोळा चुकवून ती हळूहळू तिच्या नेहमीच्या बाकावर, त्याला सहज दिसणार नाही पण त्याच्यावर लक्ष ठेवता येईल अशा ठिकाणी जाऊन बसते.
मावळत चाललेल्या सूर्याकडे एकटक बघत तो बसलेला आहे.
जीवावर बेतले पण निभावले …'ब्लॅक लेबल'वर ! - एक निदानचातुर्य कथा !

मी ससून हॉस्पिटलमध्ये एमडी करीत असतांनाची म्हणजे सुमारे चाळीस वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे ही …
struggle शब्दाचा एक लोचा आहे . आपल्याकडे हा शब्द आर्टस ला admission घेणाऱ्या , नाटक -चित्रपट क्षेत्रात career करू इच्छिणार्यां आणि दहा ते पाच ची चाकोरी सोडून वेगळी वाट चोखाळणार्या लोकाना उद्देशुन वापरला जातो . मुळात मला अस वाटत की प्रत्येकजण हा त्याच्या / तिच्या पातळीवर एक struggle करतच असतो. म्हणजे बापाशी बिघडलेले संबंध पुर्ववत करण्यासाठी धडपडणारा पोरगा हा एक struggle च करत असतो . नौकरी मध्ये बॉस आपली ठासत आहे हे कळत असून पण नौकरी टिकवण्यासाठी धडपड करणारा मध्यमवर्गीय माणूस पण रोज संघर्ष करीतच असतो.