मराठी पाठ्यपुस्तकातील धड्यांची चर्चा करण्यासाठी एक धागा जुन्या मायबोलीत होता.
आता इथल्या दुसर्या एका बाफावर अशी चर्चा सुरू झाली आणि त्या धाग्याची आठवण झाली, म्हणून हा धागा काढला.
जुन्या धाग्यावरही बरीच चर्चा आहे. तीही जरूर वाचा.
जुन्या धाग्याचा दुवा: http://www.maayboli.com/hitguj/messages/46/4554.html
तर ती चर्चा इथे चालू ठेवू. 
***आधीच्या लेखाच्या प्रतिक्रिया मी वाचल्या आहेत. इतिहासाचे काही factual तपशील तर त्यावर विस्ताराने लिहावे. उदा सनावळी किंवा महत्वाच्या घटना. माझ्या लेखामध्ये बऱ्याच गोष्टी सारांशाने मांडल्या आहेत. वाचकांनी ज्यांचे विषयावर वाचन आहे त्यांनी इतरांच्या संदर्भासाठी विस्ताराने ही माहिती दिली आणि पुढील वाचनाची सूची दिली तर मदतच होईल.
आधुनिकतेवर या आधी काही लिखाण इथे दिले होते. ही लेखमाला मायबोलीवर टाकावी का यासाठीची ती चाचपणी होती. या भागातला काही मजकूर त्यामुळे आधी वाचला असण्याची शक्यता आहे. क्रमसंगत असल्यामुळे या भागात पुन्हा लिहिले आहे.

"भरपूर उंची हे आमच्या घराण्याचे वैशिष्ट्य! आमच्या राजेशची उंचीच घ्या ना. पूरा साडेसहा फूट उंच आहे तो. त्याच्या उंचीचा फायदा म्हणजे शाळेतील व्हॉलीबॉलच्या संघाचा कॅप्टन तर झालाच पण सहजच राज्य पातळीवर निवडला गेला. बॅंकेतील नोकरी पण घरी चालत आली पण छोकरी मात्र शोधत आहोत.''
संपादित - नेट गंडल्याने चुकून तीनदा प्रकाशित झाले आहे हे ........ ... ....... .
..............
अभंगगाथा - परम अर्थाची एक वाक्यता - अर्थात तुकोबा "वन लायनर" (भाग २)
सर्व मराठी भषिकांना तुकोबाच अगदी जवळचे, आपल्या नात्यातलेच का वाटतात -
१] बुवांनी त्यांच्या अभंगातून जी उदाहरणे दिली आहेत ती मुख्यतः संसारातीलच आहेत.
२] बुवांचे अभंग हे फार विद्वतप्रचुर भाषेतील नसून आपल्या बोली भाषेतील आहेत.
३] बुवा त्यांच्या अभंगातून कधी कधी जे कोरडे आपल्यावर ओढतात तेही आपल्याला अज्जिबात लागत नाहीत कारण - अरे कारट्या, छळवाद्या - म्हणून उच्चरवाने करवादणारी माऊलीच त्या लेकराला जशी स्वतःच्या मांडीवर घेऊन त्याचे लाड करते - तसेच बुवांचे प्रेम, आंतरिक कळवळा हेच कायम आपल्याला जाणवत असते.
या आधीचे मायबोलीवर प्रकाशित झालेले लेखांचे दुवे इथे क्रमाने दिले आहेत.
http://www.maayboli.com/node/48375
सर्वांच्या प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद. उत्तर इतके मोठे झाले की नवीन पोस्टच लिहिली गेली.

सोमवारची सकाळ!
हृदयरोग तज्ज्ञ असलेले माझे चिरंजीव, ऋतुपर्ण , त्यादिवशी सकाळी नेहेमीपेक्षा लवकरच घराबाहेर पडताना मला दिसले.
"ऋतूसर, आज एवढ्या लवकर हॉस्पिटलमध्ये का निघाला आहात? काही ईमर्जन्सी आली आहे का ?"
"बाबा, तुम्हाला आपल्या मराठी साहित्य परिषदेचे अध्यक्ष आठवतात का? त्यांचे एओर्टिक एन्यूरीझमचे निदान मीच केले होते. आज त्यांची 'एओर्टिक रूट रिप्लेसमेंट सर्जरी' प्लॅन केली आहे. मला कार्डीयोलोजीस्ट म्हणून थांबावे लागणार आहे."
हल्ली ना मनातील हुरहुर पुन्हा पुन्हा वर उसळी मारायला लागली आहे. जेव्हा घराचा उंबरठा ओलांडला तेव्हापासून ह्या हुरहुरीने अगदी एका मैत्रिणीसारखी सोबत केली, अक्षरशः पिच्छाच सोडला नाही. तसं बघितलं तर अमेरिकेने खूप काही दिलं, जोडीदाराबरोबर एक अनोखा प्रवास सुरु झाला. रक्ताचं काहीही नातं नसताना प्रेमातली नि:स्पृहता अनुभवता आली. एका नव्या जगाचे दरवाजे खुले झाले. नव्या ओळखी झाल्या आणि लोकंही ओळखायला यायला लागली. सुरक्षित छत्रछाया सोडून घरट्याबाहेरचं वास्तव दिसलं, त्याला कसं सामोरं जायचा ह्याचं आपोआपच प्रात्यक्षिक मिळालं, काही काही गोष्टी ना शिकवून येतंच नाहीत त्या अनुभवायला लागतात.
-----------------------------------------------------------------------------------
रिचाचं आणि माझं तसं सारं व्यवस्थित चाललं होतं, रिचा दिवसातला बराच वेळ मला देत असे. त्या व्यतिरिक्त नित्यनियमाने फोनवर बोलणे होत असे . कधी ती फोन करत असे तर कधी मी. पण गेल्या जवळ जवळ वर्षभरात हे चित्र बदललं होतं.आता फक्त मीच फोन करत होतो. आणि पूर्वी तासन तास फोन वर बोलणारी रिचा मात्र फोन उचलल्या पासून "ठेवू का?" चा घोष लावत असे.