मानसकविता

बोलत राहणं आमची गरज आहे
भले मातीत तोंड खुपसून का बोलावं लागू नये
माझं निर्दोषत्व मातीत तोंड खुपसून
स्वत:च्या निष्पाप असण्याची ग्वाही देत आहे
असं आहे की... जगण्याच्या सगळ्या रस्त्यांवर
शहराच्या सर्वोच्च न्यायाधीशांच्या आदेशानुसार
एक भीती अंथरली गेलेली आहे
बोलणारे असे आमच्या शहरात उरलेच कितीक आहेत?
त्यांची शीरं खरोखरच छाटून सजवून ठेवायला हवीत
असे लोक पुन्हा कधी पहायला मिळणार?
देवाशपथ
माझ्या डोळ्यांच्या जागी खाचा उगवल्या
तरिही मी रुदन करणार नाही
की माझ्या शेतात किंकाळ्या उगवताहेत

खूप कडाडून भूक लागल्यावर तो येतो स्वयंपाकघरात.
उचकटतो डबे. चाचपडतो पातेली.
जे मिळेल ते खाऊन घेतो. भसाभसा.
जमेल तितकं. जमेल तसं.
अन् जातो निघून.

तेंव्हा त्याला निवड नसतेच. कारण पर्याय नसतात.
आणि अर्थात् आवडही नसते. कारण निवड नसते.
सवडही नसतेच. कारण आवड नसते.
पर्याय नसतात कारण.... धाडस नसते!

त्याचे स्वत:चेही त्यात काहीही नसते.

निव्वळ भूक!

टाळता न येणारी.
फसफसणारी.
भागली नाही तर गुणाकार होणारी.
चवींत न रेंगाळणारी.
गुणांत न अडकणारी.

ही धरा जरा ओलेती असती... रुजले असते.
वा सडून जाते, कुजते... पण हे असले नसते!

मी असते म्हणजे माझे दान माझ्या पदरी
मी असते म्हणजे माझा श्वास माझ्या उदरी
तुमचा श्वास मिसळला असता... जगले असते.
ही धरा जरा ओलेती असती... रुजले असते.

माझ्या असण्याची मुळे भटकली दहा दिशांना
अधांतरी बिलगून राहिली आभासांना
अंतरंग मातीचे कळते... निजले असते.
ही धरा जरा ओलेती असती... रुजले असते.

बिन ढगाळी शुभ्र माझी प्रार्थना
विहरते निरभ्र माझी प्रार्थना

बुद्धिचा ग्रह नेणिवेच्या तारका
भोवती अवकाश माझी प्रार्थना

भाबड्या शब्दांत अंगाई जणू
तान्हूली निर्वस्त्र माझी प्रार्थना

मागला संदर्भ ना पुढली दिशा
एकटे पाऊल माझी प्रार्थना

वासनेचे, लालसेचे अस्तर
जीव धागा वीण माझी प्रार्थना

आशयाच्या बंधनातून मोकळी
अंतरी आसक्त माझी प्रार्थना

ही जिथे जाईल जाओ बापडी
फेकली गगनात माझी प्रार्थना...