कथा

सुटका

Submitted by आतिवास on 28 October, 2015 - 06:58

सकाळी आश्विन दचकून जागा झाला असं म्हणता येणार नाही.

रात्रभर त्याचा डोळ्याला डोळा लागलाच नव्हता. झोप नव्हती, तर जाग येण्याचा प्रश्न कुठे उद्भवतो?
पण अशा प्रसंगी कोणाच्याही मनात यावी तशी स्वाभाविक शंका आश्विनच्या मनात आली – तो जागा आहे? की स्वप्नात आहे?

पण त्याला एकदम जाणवतं की नाही, हे स्वप्न नाही.
दु:खाचे ते सगळे क्षण आश्विनला आठवतात.

तो मुकाट्याने उठतो. सवयीने आंघोळ उरकतो. तो तयार होतो तेव्हा रोजच्याप्रमाणे सकाळचे साडेसहा वाजलेले असतात.

शब्दखुणा: 

मना तुझे मनोगत - ३

Submitted by युनिकॉर्न on 13 October, 2015 - 09:54

आधीच्या भागानंतर बरीच गॅप आल्यामुळे आधीच्या भागांची लिंक देतो आहे.

मना तुझे मनोगत - १ - http://www.maayboli.com/node/54052
मना तुझे मनोगत - २ - http://www.maayboli.com/node/54066

*************************************************************************************************************

"हॅलो..."

"तू फोन करणार होतास ना?"

"हो.. म्हणजे, योगेशला विचारतो. त्याला माहिती असेल कदाचित." राहुलनी फोन योगेशला दिला.

"हॅलो...., मी योगेश बोलतोय.."

"सॉरी, फोनवर राहुल आहे कळालच नाही मला!"

"हो..."

"तुझ्या घरी फोन केला होता तेव्हा तू राहुलकडे आहेस असं सांगितल तुझ्या आईनी.."

शब्दखुणा: 

कथा (भाग ४)

Submitted by अँन्ड्रोमेडा on 5 October, 2015 - 10:15

"अहो सर कशाला विषाची परीक्षा घ्यायला निघाला आहात तुम्ही ? आणि बाकी फक्त तुम्ही तुमच्यापुरता निर्णय घेत असता तर माझा काही अधिकारही नव्हता तुम्हाला विरोध करायचा पण तुम्ही इतक्या मुलांना सोबत घेऊन जायचं म्हणत आहात मी कशी परवानगी देऊ ? आणि ज्यांना घेऊन जाणार आहात त्या मुलांच्या पालकांची परवानगी नको का ? आणि एकदा का त्यांना समजलं की मुलांना कुठे घेऊन जायचं म्हणत आहात तर शाळेवरची कौलच काय पण आपल्या डोक्यावरचे केसही शिल्लक राहणार नाहीत . "

" ते का सर ? "

" अहो इतके जोडे पडल्यानंतर केस राहतील का ? "

" ते नाही सर मी म्हणतोय ते लोक अस का करतील ? "

कथा (भाग ३)

Submitted by अँन्ड्रोमेडा on 1 October, 2015 - 01:05

आज अमावस्या सुर्य मावळताच जंगलाने एकदम भेसूर रूप धारण केलं होतं . एक वेगळाच अपशकुन असल्यासारख वातावरण झालं होतं . त्या तशा वातावरणात एक आकृती हळूहळू निघाली होती . वारा वाहायचा थांबला होता आणि ती भयाण शांतता काळजाचा थरकाप उडवत होती .
====================================

"काय मग मॅडम काय मग कशी झाली म्हैशीची सवारी ? फार मजा आली असेल ना ." - सुरभि

"मग काय फार मजा आली . अशी सवारी कधी केली नाही ." - निशा

"ए चल ना मग आपण पण जाऊया मलाही करायची आहे अशी सवारी ."

छे काय पण इच्छा म्हणे म्हैशीवर बसायचं आहे .
" कुठे जायचं ? "

शब्दखुणा: 

कथा (भाग २)

Submitted by अँन्ड्रोमेडा on 17 September, 2015 - 23:50

" निशा इकडे ये ग. "

" काय दिदी ? "

" तुला एक खेळ सांगते, जमेल का तुला खेळायला ? "

" पण काय आहे खेळ ? "

" मी तुला एक वस्तू शोधायला सांगणार आहे आणि ती जर तू शोधून आणली तर तू जिंकलीस. "

" ठिक आहे दिदी मी प्रयत्न करेन . "

शब्दखुणा: 

शृंगार ७

Submitted by अनाहुत on 17 September, 2015 - 00:49

आज पार्टी चांगली झाली आणि चांगल्या नियोजनामुळे तशी लवकर आवरली . १०.३० वाजत होते . मंजूला फोन करून येत असाल्याबद्दल सांगितल . शक्य तितक्या लवकर घरी पोहोचण्याचा प्रयत्न होता . बरीच गडबड करुनही ११.३० वाजले घरी पोहोचायला . बेल वाजवली आणि दार उघडण्याची वाट पाहू लागलो . मंजूने अर्धवट झोपेत दार उघडल .

" अग हे काय आज अजून साडीवरच , गाऊन नाही ? "

" ते जरा मघाशी खाली जाऊन आले आणि मग आल्यावर थोडा वेळ बसले त्यात कधी डोळा लागला कळलच नाही . "

" ए पण मस्त दिसते आहेस अशी . "

" काय मस्त दिसते आहे , केस विस्कटलेले , साडीही कशी झाली आहे . "

" ए काय करते आहेस ? "

शब्दखुणा: 

शृंगार ६

Submitted by अनाहुत on 14 September, 2015 - 02:53

रूटिन लाईफ सुरू होत मधुन अधुन बायकोला डॉक्टरांकडे जाण्यासाठी गळ घालत होतो . पण ती काही यायला तयार होत नव्हती आणि आमच ब्रम्हचर्य पालन सुरू होत . नविन अस काही घडत नव्हत .

पण त्या दिवशी ऑफिसमध्ये थोडी नविन चर्चा सुरू होती . दळवी काका रिटायर होणार होते पुढच्या आठवड्यात त्यामुळे त्याबद्दल चर्चा सुरू होती . बाकी आमच्या ऑफिसचा बहुतेक स्टाफ हा जुनाच होता . सगळे कलिग जुनेजानतेच होते आणि मी जॉईन झालो तेव्हापासून फारसा बदलही नाही . त्यामुळे सर्वांना काकाच म्हणतो .

शब्दखुणा: 

कथा (भाग १)

Submitted by अँन्ड्रोमेडा on 3 September, 2015 - 02:39

पुर्वरंग :

तो झपाझप पावलं उचलत होता . लांबचा पल्ला गाठायचा होता त्याला .वाटेत होत निबिड रान . दिवस मावळायच्या आत त्याला ते रान पार करायचं होत . रानातून जाताना त्याचा जीव कातावून गेला होता . या भितीच्या धक्क्यात त्याच्या पायाची गती वाढली होती व तो अधिक त्वरेनं पावलं उचलत होता . रान लवकर संपाव
असं त्याला वाटत होत . पण रस्ता काही संपेना.रान एव्हाना पार व्हायला हवं होत . पण अजून काही तसं झालं नहूत.

शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - कथा