कथा

पूर्वभाग- सावल्यांच्या जाळ्यात - भाग १

आर्यन मेहताने रिया मोईत्रा तीन दिवसांपासून बेपत्ता असल्याची तक्रार खार पोलिस ठाण्यात नोंदवली.
इन्स्पेक्टर देशमुख यांच्या प्राथमिक तपासात रियाचा शेवटचा कॉल तिच्या आई इरा मोईत्राला झाल्याचे समोर आले.
आईच्या विधानातील विसंगतींमुळे ही साधी मिसिंग केस नसून संशयास्पद प्रकरण असल्याची देशमुखांना खात्री पटते.
*************************************************************************************************************************

कविता : ती शिकवता येईलही कदाचित, पण खरे सांगायचे तर ती जगावी ! जोखावी, अनुभवावी , गुंतून जावे तिच्यात. पाझरु द्यावे आतवर तिला आणि देउन टाकावी मुभा, आयुष्य बदलायची!

*अकल्पित*

“दोन मिनिट फोन करू का? वेळ आहे का बोलायला?” माझ्या whatsappवर मेसेज आलेला मला दिसला. मेसेज सुश्याचा होता. सुशील- माझ्या मित्रांच्या भल्या मोठ्या गोतावळ्यातला एक मित्र. कितीही महत्वाचं काम असलं, तरी आधी मेसेज करून विचारून नंतर फोन करायचा त्याचा स्वभाव आम्हा सर्व मित्रांना आता अनुभवाने माहीत झाला होता.

मला वेळ होता. मीच लगेच त्याला फोन लावला.

“बोल, काय रे?” मी त्याला विचारलं. त्यापूर्वी त्याचा मेसेज वाचताना मला त्याचा नुकताच बदललेला dp दिसला होता. त्याचा आणि त्याच्या वडिलांचा, एकत्र असा तो फोटो होता. माझ्या मनात शंकेची पाल चुकचुकलीच होती.

"कॅट कॉन्सलर?"
"म्हणजे?"
"कॅट म्हणजे मांजर आणि कॉन्सलर म्हणजे आपले ते.." मी ए.आय. ला विचारत म्हणालो
"ते मांजरींची कॉन्सलिंग करतात" नीरव त्याची मांजर कुरवाळत म्हणाला.
मांजराच कॉन्सलिंग?
बाशिंग, लगीन, मग कॉन्सलिंग हे माहित होतं. मांजराचं कॉन्सलिंग??
माझ्या छातीत एकदम धसिंग झालं.

ग़ज़ल : छटा वेगळ्या

मतला:
मजकूर तोच, छटा वेगळ्या।
साध्य तेच, तर्‍हा वेगळ्या।।
शेर २:
गुलाब सारे सुवास भरती।
पाकळ्यांच्या रचना वेगळ्या।।
शेर ३:
जिवनाच्या लाटांमधुनी।
सुख-दु:खांच्या कथा वेगळ्या।।
शेर ४:
आभाळ तेच, तारे तेचि।
चांदण्यांच्या दिशा वेगळ्या।।
शेर ५:
धर्म एक, जगी आदर तो।
धर्माचरणी कथा वेगळ्या।।
मकता:
‘मेघ’ जाणतो सत्य एकच।
पाहणाऱ्यांच्या दृष्टीं वेगळ्या।।

शुक्रवार,५/९/२५ , २:५२ PM
अजय सरदेसाई -मेघ

गोष्ट एका प्रेमाची!

पुस्तक बदलण्यासाठी वाचनालयात जाण्यासाठी प्रिया घराच्या बाहेर पडली आणि काही अंतरावरूनच तिला मोटरसायकलवरून राजा येताना दिसला. तिचा चेहरा एकदम खुलला. राजा जसा थोडा जवळ येऊ लागला तसं त्याच्या मागे बसलेली सोनाली प्रियाला दिसली आणि प्रियाचा चेहरा एकदम पडला. तिच्या अगदी जवळ येऊन राजाने मोटरसायकल थांबवली.

“काय लायब्ररीत का?” त्यानं हसत तिला विचारलं.

“होss येतोस का?” आपण काहीतरी वेड्यासारखा प्रश्न विचारला आहे, हे प्रियाला तो प्रश्न विचारताच लक्षात आलं.

“अगंs आम्ही पिक्चरला चाललोय.” राजा अगदी सहज तिला म्हणाला.

एकदा वेताळाने राजा विक्रमादित्यला आपल्या खांद्यावर घेऊन जाताना विचारले, "हे राजा, मी तुला एक कथा सांगतो आणि त्यावर आधारित एक प्रश्न विचारतो. जर तू त्याचे उत्तर जाणूनही दिले नाहीस, तर तुझ्या डोक्याचे शंभर तुकडे होतील. आणि जर तू उत्तर दिले आणि ते चुकीचे असेल, तर मी परत माझ्या झाडावर जाऊन बसेन."
विक्रमाने वेताळाचे म्हणणे ऐकले आणि त्याला घेऊन पुढे चालू लागला. वेताळ कथा सांगू लागला:

हीच अमुची प्रार्थना अन् हेच अमुचे मागणे
माणसाने माणसाशी माणसासम वागणे…

बाहेर टीव्हीच्या कुठल्यातरी चॅनेलवर गाणं सुरू होतं.

“आई…, जेवण तयार झालं का?” पायातल्या चपला काढत दारातूनच मी आवाज दिला. “माझं ताट कर लवकर. उशीर झालायं, गाडी चुकेल.”
“आत तर ये आधी. का दारात उभा राहून जेवणार आहेस?” माझी आई बोलण्यात माघार घेणारी नव्हती.
मी गडबडीनं आत आलो, कपडे बदलले आणि हात धुवायला गेलो.
संध्याकाळचे सात वाजले होते. आठला शहराकडे जाणारी शेवटची गाडी होती. ती चुकवून चालणार नव्हतं. नाहीतर उद्या कामावर जायला उशीर झाला असता आणि मग बॉसची बोलणी खावी लागली असती.

समोर पसरलेला मोठा कोरा कागद.. त्याशेजारी कोरून ठेवलेली पेन्सिल, पांढराशुभ्र खोडरबर.. आणि कागदावर काय चित्र काढावं याचा विचार करत तिथेच अडकून पडलेलं तिचं मन.