चेहऱ्यावरील स्मितहास्य - खरोखरीच, किती सुंदर अभिव्यक्ती आहे ही! तुम्ही अशी माणसे पाहिली आहेत? हो, हो! निश्चितच पाहिली असतील! अशी माणसं कि ज्यांच्या चेहऱ्यावर नेहमीच स्मितहास्य असते! आजकालच्या धकाधकीच्या आणि जीवघेण्या स्पर्धेच्या जीवनात चेहऱ्यावर एखादे वेळेस उमटणारे हसू हे सुद्धा फार दुर्मिळ झालाय! मग कायमच्या स्मित हास्याची काय बात? पण अशी माणसे समाजात काही वेळेस आढळतात! स्वतःशीच गुणगुणणारी, स्वतःच्याच नादात असणारी, चेहऱ्यावर लोभसवाण हसू बाळगणारी! जणू विधात्याने समाजात पेरलेले देवदूतच!
१)
दुपारचे दोन वाजले. अक्षांश जरा जड डोक्यानेच झोपेतून उठला. आई ने त्याला म्हटले, "चल फ्रेश हो. जेवून घे. "
अक्षांश कालची नाइट शिफ्ट करून सकाळी सातला घरी आला होता. त्याच्या अंगात काळा टी शर्ट होता, त्यावर "व्हाय'रस'? टेक ज्यूस! " असे लिहिलेले होते. कॅब दाराशी सोडून गेल्यानंतर झोपेच्या धुंदीतच तो पायर्या चढून वर आला, बेल वाजवताच त्याच्या आईने दार उघडले आणि तो बेडवर आडवा झाला होता.
चला रे उठा देश जागा करूया !!!
धरू प्राण हाती, लढूया!! लढूया !!
नशीबी कशी आज आली अवस ही
करू पौर्णिमा चांदवा मोहरूया
मला फक्त हे सुक्त माहीत आहे
लढूया असे ;मारुया वा मरूया !!
तुझी मोहना नीच कॉंग्रेसनीती
गरीबीस फाडू अमीरी शिवूया
फिरंगी पुन्हा येत आहेत जाणा
मने रंगवूया..... तिरंगी बनूया !!
चला रे उठा देश जागा करूया .............धरू प्राण हाती लढूया!! लढूया!!
"आई, माझ्याकडे सगळीच लहान मुलांची पुस्तके आहेत. आता मला मोठ्या मुलांची पुस्तके घेऊन दे."
"हे काय!? हे नको मला. खुप वेळा वाचुन झालंय माझं. आणि ते पण नको. मोठ्या मोठ्या अक्षरात लिहिलेलं आहे, लहान मुलांचं !!"
असे संवाद तुमच्या घरी ऐकु येतात का? आमच्याकडे सुरु झालेत सध्या.
पुस्तके किती आणि कोणती विकत घ्यायची, पुन्हा ठेवायची कुठे हे प्रश्न आहेतच.
मग मला वाटले इथे आपण मुलांचा पुस्तक क्लब सुरु केला तर?
- महिन्यातुन एकदा किंवा जसे जमेल तसे एकत्र भेटुन मुलांची पुस्तके शेअर करायची.
(छ. टि. १: भारतीय कथांनुसार चित्रगुप्त, नारद आणि अत्री ही ब्रह्माची मुलं आहेत.
छ. टि. २: खालील संभाषणातील लोक व घटना खऱ्या आहेत आणि कल्पनांशी त्यांचा काहीही संबंध नाही.)
नारद : नारायण, नारायण! चित्रगुप्ता, तू या लोखंडी गजांच्या पलीकडे काय करतो आहेस?
चित्रगुप्त: काय करणार? मी लोकांवर पाळत ठेवतो तशी कोणीतरी माझ्यावर ठेवली.
ना: अरे पण तू केले तरी काय?
चि: मला जसे सर्व कळते तसे तुलाही कळते, तरी सांगतो, ऐक: मी काम करता-करता डुडलींग करत होतो.
गंमत जम्मत
धमाल की रे
आले बाप्पा
मोरया रे
तामणात का
पाटावरती
मिरवत आले
मोरया रे
चकाचक हे
घर झाले रे
सजले सारे
मखर पुन्हा रे
फुले नि दुर्वा
आणू या रे
मोदक सुंदर
वा रे वा रे
मंत्र स्तोत्रे
पाठ करु रे
करु आरती
मिळूनी सारे
नकला गाणी
किती किती रे
नाटुकले पण
हवेच की रे
उत्सव मोठा
बाप्पांचा रे
नवलाईचे
दहा दिवस रे
असेच न्हेमी
येत रहा ना
गणपती बाप्पा
मोरया रे
मोरया रे मोरया रे....
सुशाकाकू
एक स्थूल व्यक्ती माझेकडे पहात होती. आमची पहिली भेट झाली. त्याला आता वीस पंचवीस वर्षे झाली असतील. ही आमची सुशाकाकू. अखंड बडबड, प्रेमाचा धबधबा.
सुशाकाकू सासवण्याची, एका मोठया इस्टेटीची मालक, एका सांस्कृतीक ठेव्याची वारसदार, बहादूर.
हातात ‘बाबा’ तंबाखूचा डबा. दर अध्र्या तासांनी त्यातला मावा दाढेखाली सरकवणार. कुणीही येओ सुरूवात अरेतुरेनीच होणार. वरती उत्तर तयार, ßमला मेल्या म्हातारीला सर्वच पोरासारखे मी कशाला त्याला मान देऊ?Þ
