साहित्य

चांदोबाही हसतो....

काळा काळा पिंजलेला कापूस गेला
गोरा गोरा चांदोबा आकाशात आला

गोरा गोरा चांदोबा बघ्तो डोकावून
जागतंय कोण कोण चांदण्यात बसून

आटीव दुधाची आज आहे मज्जा
खेळ गाणी खूप खूप जोडीला गप्पा

दूध पिऊन सोनूच्या ओठावर मिशी
चांदोबाही हसतो वर फिशीफिशी....

चांदोमामा चांदोमामा....

लपाछपी गमतीची
खेळतो कसा
चांदोबा ढगाआडून
बघतो कसा

गोल गोल पुरीसारखा
दिस्तो कसा
हळुहळु करंजी
होतो तू कसा

कोरीतून पुन्हा तू
हस्तो कसा
चांदोबा आमचा हा
मामा न्हेमीचा

ससा हरिण मांडीवर
घेतो कसा
आवडतो मला हा
मामा गोरासा .....

एक पिल्लू माऊचं
काळ्या-पांढर्‍या ठिपक्याचं

बसलं बागेत केव्हाचं
उन खात सकाळचं

फुलपाखरु भिर्भिरताना
कित्ती माना वळवायचं

आळसानं भरभरून
तिथेच पडून रहायचं

वास येताच दुधाचा
घरात पळत जायचं

दूध लप्लप पिताना
डोळे मिटून घ्यायचं

मग मात्र अंग सारे
चाटून साफ करायचं

अस्सं पिल्लू माऊचं
आमच्याच घरी असायचं...

शत जन्म शोधिताना.. या स्वातंत्र्यवीर सावरकरांच्या अजरामर काव्याचे रसग्रहण करण्यासाठी हा धागा सुरु केला आहे. मायबोली वरील मान्यवरांनी कृपया या कवितेचा अर्थ,संदर्भ,रसग्रहण इथे लिहावे. शिवाय या कवितेवरील माहिती, इतर संदर्भ, मान्यवर कवी/लेखकांनी केलेले रसग्रहण इथे टाकल्यास स्वागतच..

शत जन्म शोधिताना | शत आर्ति व्यर्थ झाल्या |
शत सूर्य मालिकांच्या | दीपावली विझाल्या ||
तेव्हा पडे प्रियासी | क्षण एक आज गाठी |
सुख साधना युगांची | सिद्धीस अंती गाठी ||
हा हाय जो न जाई | मिठी घालु मी उठोनी |
क्षण तो क्षणात गेला | सखी हातचा सुटोनी ||

कवी: स्वातंत्र्यवीर सावरकर

तो घोद्यावरून येत होता. त्याच्या चेहर्यावर कस्लेच भाव नव्हते. दोक्यावर्च्या तोपीमुले त्याचा दाधीचे खुटं वाधलेला चेहरा नीट दिसत नवता. त्यात त्याने मान खालि घातलि होति. त्याचं घोदं पन जीव गेल्यासारकं खुरडत हलुहलु चाल्लं होतं. गावात नविन दिसत होता. याचं काहि खरं नाहि असं बगना-याला वातत होतं. घोदं सन्थ गतीनं शान ए मायबोलिच्या समोर येउन थाम्बलं तेवा गल्ल्यावर्च्या गोरतेल्या मानसाने फक्त एकदा पाहुन न पहिल्यासार्खं केलं. आलेल्या स्वारानं घोद्याला ताच मार्लि तेवा आतुण एक पहिलवान आला. त्यच्या हातात स्तेनगन होति. खान्द्याल मॅगेझिन अदकवलेलं होत.

अळीची चळवळ

वळवळ वळवळ
अळीची चळवळ
किती ती धावपळ
करे ना खळखळ

चालते कस्ली
खालीवर खालीवर
लाटच जशी
फिरते अंगभर

हिर्वी हिर्वी चादर
पांघरते अंगावर
कधी कधी रंगीत
ठिपके त्यावर

उचलून डोके
बघते कायतर
शेंगा पान फुले
खाऊ तो कुठवर

मटार सोलता
सोनूची धावपळ
कथ्थक डिस्को
नुस्ती तारांबळ...

मी किती सांगायचो पण ती कुठे ऐकायची
जायची सोडून...मागे आठवण ठेवायची

मी विदूषक व्हायचो दुनियेस हसवावे म्हणुन
मी जरी रडलो.. तिला ती मस्करी वाटायची

पेन्शनीच्या चार पैशांवर कुठे भागायचे
मग तशी आजी जुने पितळी डबे मोडायची

रोज मी मागायचो सुख ...दुःख तो धाडायचा
नेहमी त्याची अशी देण्यात गफलत व्हायची ........... [ सौजन्य : शामजी ]
_________________________________________

अजनबीसा लागतो वाटू स्वत:चा चेहरा
ओळखावे हद्द झाली ओळखी वाढायची

किंवा

कसा दिसणार होतो म्हणा मी साजणीला
बिलगला चंद्र होता तिच्या त्या चाळणीला

तुला जाऊन आता किती वर्षे उलटली
अजुनही गंध येतो तुझा या पैठणीला

इथे दुःखेच दुःखे कुठे जागाच नव्हती
तसे मग सूख बसले मनाच्या वळचणीला

'तुझा' मी शेर जेंव्हा मुळी केलाच नाही
गझल मुकलीच माझी खर्‍या साकारणीला

कसा जाऊ पुण्याला नि शोधू नोकरी मी
कुणी नसणार आई तुझ्या वेणी-फणीला