अंदाजे दोन-एक वर्षांनी कामानिमीत्त आज डेक्कनला गेले होते. 'गुडलक' ला जस्ट पास झाले...खरतर अस डावलून पुढे जाववेचना! (सवय वाईटच म्हणा कोणतीही) गाडी पार्क केली, काम आटोपलं, चालत-चालत मागे फिरले अन गाठलचं गुडलक !
वेटींगही नेहमीचचं ! पण एकटीला ते प्रकर्षानं जाणवल. तेवढ्यात वेटर विचारत आला "आप सिंगल ना? तो आईये इधर !' टेबलाशी घुटमळत खुर्चीवर टेकले, भिरभिरत्या नजरेने सभोवार नजर टाकतेय तोच पाणी नि मेन्यूकार्ड हजर !!!
अंदाजे दोन-एक वर्षांनी कामानिमीत्त आज डेक्कनला गेले होते. 'गुडलक' ला जस्ट पास झाले...खरतर अस डावलून पुढे जाववेचना! (सवय वाईटच म्हणा कोणतीही) गाडी पार्क केली, काम आटोपलं, चालत-चालत मागे फिरले अन गाठलचं गुडलक !
वेटींगही नेहमीचचं ! पण एकटीला ते प्रकर्षानं जाणवल. तेवढ्यात वेटर विचारत आला "आप सिंगल ना? तो आईये इधर !' टेबलाशी घुटमळत खुर्चीवर टेकले, भिरभिरत्या नजरेने सभोवार नजर टाकतेय तोच पाणी नि मेन्यूकार्ड हजर !!!
काल संदिप माहेश्वरीचा यु-ट्युबवरचा video बघितला आणि यापुर्वीही अनेक असेच व्हिडीओ बघितल्याचे आणि लेख वाचल्याचे आठवले. आपण बरेचदा असे लेख वाचतो, व्हिडीओ बघतो, भाषणं ऐकतो, पण रोजच कानावर आदळणार्या फालतू बातम्यांच्या गदारोळात हे प्रेरणादायी विचार हरवुन जातात की काय अस वाटायला लागतं.
सुपरमून
ए काय पाहतोयस एवढं?
सुपरमून
अय्या सुपरमॅन? कुठेय ? पाहू ..
सुपरमॅन नाही सुपरमून
तू सर पाहू ... कुठे आहे? मला तर काहीच दिसत नाही.
सुपरमॅन इथे शेजारी उभा आहे आणि सुपरमून तिकडे वर आकाशात. खिडकीतून खाली पाहून काही दिसणार नाही.
आईग कित्ती गोड दिसतोय.
कोण?
चंद्र. छानच दिसतोय आणि केवढा मोठा! म्हणून त्याला सुपरमून म्हणायचं का?
हो आणि नाही.
झालं का तुझं सुरू?
काय?
मग? हो आणि नाही म्हणजे काय? नक्की सांग ना.
पण आता ते तसं आहे त्याला मी काय करू?
काही सबबी देउ नको बरं का. नेहेमीचचं आहे हे तुझं. संध्याकाळी जेवणार का म्हणून विचारलं तेंव्हा देखील हेच उत्तर दिलस. हो आणि नाही.
||श्री||
२६/७ च्या पावसाने सगळीकडे हाहा:कार माजवला. पानिपतच्या युद्धाचे जसे वर्णन केले आहे, चवल्या, पावल्या, अधेल्या, खुर्दा, बंदा रुपया किती काय सांडले, गळाले वैगेरे तसेच या पावसातल्या नुकसानाचे झाले. मोजमापच नाही. अंदाजेच आकडे सांगायचे. रस्ते खराब झाले, पूल वाहून गेले, रेल्वेरूळ वाकले, गावे नष्ट झाली, कुठून कुठे संपर्क तुटला, माणसे बेपत्ता झाली, वाहने निकामी झाली आणि कितीतरी काही!
३ वर्ष १५ आठवडे...
मायबोलीशी नातं जोडून आज इतके दिवस झालेत!
या आंतरजालावर जेंव्हा मायबोली मला सापडली तेंव्हा इतका आनंद झाला की बास..! नविन नविन लेख आणि कविता वाचायला मिळतील याचाच आनंद होता तो.. एखादा मोठ्ठा खजिना गवसावा तसं झालं अगदी..!
इथल्या कविता, लेख, प्रकाशचित्रे,प्रवासवर्णने,कला, ललित,विनोदी लेखन.. पाककला,बापरे कितीतरी विवीध साहित्य वाचायला मिळाले..काही अगदी सकस, काही अभ्यासपूर्ण,काही वाचल्यावर अगदी आहा! असे तोंडून यावे इतके सुंदर!!
या सगळ्या गोष्टींसाठी सगळ्यात अगोदर आपले अॅडमीनदा यांचे खूप आभार! आज त्यांना सर्वात प्रथम मैत्रीदिनाच्या खूप खूप शुभेच्छा! 
मग तो असाच एक दिवस चालत चालत आमच्या सेंटरवर आला. मग हवेत बघत म्हणाला मला नोकरी हवी आहे. मग चौकशी झाली. मग कळले की सायको होता. मग गंमत म्हणून मॉक लेक्चर घेतले. मग पाहिले तर विद्यार्थी खुळ्यागत स्टँडस्टिल! मग काय विचारता महाराजा? मग देऊन टाकली नोकरी! मग सगळ्या फॉर्मॅलिटीज पण झाल्या. मग ते अपॉईंटमेंट लेटर वगैरे! मग ओठ विचित्र वेडेवाकडे करत बेडकासारख्या आवाजात आणि हवेकडे बघत चमत्कारीक हासत म्हणाला...
"थँक्यू... थँक्यू ... अॅक्च्युअली.. थँक्यू फॉर द सपोर्ट"
"मे आय कम इन सर"
"हा ये ये.. बस..."
तो मात्र तसाच उभा...
"अरे बस"
"नाही सर ... मी ठिक आहे.."
"अरे बस... बराच वेळ लागेल..." तो अवघडत बसला. खरं तर इतर कोणी असता तरी त्याच्यासमोर तो अवघडला नसताच. पण डीनसर.... त्यांच्याविषयी त्याला आणि सगळ्या कॉलेजलाच आदरयुक्त भिती होती. तो खाली मान घालुन बसला होता.
"काय घेणार चहा की कॉफी?"
"न.. नाही सर नको..." तो अधिकच अवघडला.
"हा ऑप्शन नाही तुला.... चहा की कॉफी..."
"च ... चहा चालेल..सर."
"बरं... " सरांनी बेल वाजवुन 'स्पेशल चहा' सांगीतला.
इंजिनीअरींगच्या दुसर्या वर्षाला असतांना, माझ्या कॉलेजने, "सीओईपी"ने सादर केलेल्या "समेवर टाळी" या एकांकीकेला २००७ साली फिरोदीया करंडक मिळाला होता. अर्थात, मी त्यात काहीही केलं नव्हतं. पण एक सच्चा सीओईपीअन् म्हणून, कॉलेज संपून चार वर्ष झाली तरीही, "ते जगलेले दिवस..." पुन्हा आठवले, की ताजंतवानं होऊन रोजच्या रहाटगाडग्याला जुंपून घ्यायची ताकद मिळते.