विनोदी लेखन

अति शहाण्यांची जत्रा

Submitted by अनिकेत कुंदे on 24 July, 2020 - 05:28

गावाचं नाव मोरेवाडी, गुहेत खजिना सापडतो पण या वाडीत मोरे जरा जास्तच सापडले. आणि यांनी पण लगेच नामकरण करून घेतले अस म्हणायला हरकत नाही. तस गाव साऱ्या धर्म , जातीच्या व्यक्तींनी भरलेलं असुन काही कुणाची ओळख त्यावरून नव्हती.

सलीम भाई गावचे सरपंच, उपसरपंच आप्पा मोरे, खुनशी राजकारण नव्हते गावात. पण जत्रेवरून लई तुफान भांडणे व्हायचे बघा!!!

३-४००० लोक वस्ती असलेल्या मोऱ्यांच्या मोरेवाडी मध्ये सर्वात तरुण व्यक्तिमत्त्व म्हणजे आबा उर्फ नीलकंठ मोरे, वय फक्त ७५ वर्ष, त्यांच्या बरोबरचे आबाची वाट पाहतच होते स्वर्गात.

१. अडुम्बाची विलक्षण सफर (भाग पहिला)

Submitted by सखा on 24 June, 2017 - 09:52

बोकलवाडीच्या सेंट परशु महाविद्यालयात जर सर्वात अधिक खवट आणि जहाल मास्तर कोण अशी जर इलेक्शन घेतली तर विद्यार्थ्यांनी भूमितीच्या बोकडे मास्तरला बिनविरोध निवडून दिले असते. विनाकारण विद्यार्थ्यांच्या पाठीत धम्मक लाडू घालणे, कान पिळणे यात खविस बोकडे मास्तर आणि तर्कट मुख्याध्यापक दाबेसर तोडीस तोड होते म्हणा की.
बोकडे मास्तरांना रोजच्या राशी भविष्या व्यतिरिक्त पुरवणीत येणारी प्रवासवर्णने लहानपणापासूनच वाचायला फार फार आवडत.

द ‘बिटर’ ट्रुथ.. (निगेटीव्ह सत्यकथेवर आधारीत)

Submitted by बोधीसत्व on 13 May, 2017 - 01:40

तळटीप -
०१. हा ‘हलकट’पणा नसून ‘हलकासा’ प्रयत्न आहे.. मायबोलीच्या (विहीरीतल्या) खवळलेल्या लाटांवर स्वार होण्याचा.. ‘वल्हवासकट होडी बुडणार’ म्हणजे ‘आयडीसकट धागा उडणार’ ह्याची खात्री असून उडी मारतोय..
०२. माबोच्या बाहूबली योद्ध्यांपुढे मी म्हणजे केस खेत की आयडी... अनुल्लेखानं मारलंत तर शेवटपर्यंत वाचणार नाही. (म्हणजे मी वाचेन, पण तुम्ही लेख वाचणार नाही..) म्हणुन तळटीप उजळ माथ्यावर टाकली आहे..
०३. ‘मेरा वचन ही है शासन’ असं आपलं काही नाहीये.. त्यामुळं लेखात लिहलेल्या मतांशी लेखक स्वतःसुद्धा प्रामाणिक नाहीये. फारच जोडे पडले तर लेखक पलटी खाऊ शकतो..

संगीतक हे नवे( रिक्षावाला व मी)

Submitted by अमा on 7 September, 2016 - 02:42

सूत्रधारः

नमस्कार, आदाब, गुड मॉर्निन्ग.

तर रसिकहो. जमाना बदलला,
डायनासोर गेले डास राहिले.
पंत गेले राव गेले.
शुक्ल अन श्रिवास्तव आले.
थालीपीठ गेले अन बर्गर आले

एक उत्साही आवाजः हो वॉफल्स व क्रीम सुद्धा आले..

ट्रिंग ट्रिंग फोन जाउन स्मार्ट फोन आला.
नौवारी सहावारी पाचवारी ब्यागेत बंद झाले..

प्रेक्षकातून आडून आवाजः तरीही दुपारी दोन ते चार बंदच राहिले चितळे.

सूत्रधारः

हे बघा, नका करू युध्द सुरू
जीवनातला बारक्या लढाया जिंकून आम्ही
पुरून उरू.......

विषय: 

ढवळाढवळ

Submitted by आशिका on 31 August, 2016 - 05:17

हुश्श, आज पार दमलो बुवा, त्या तिथे मेजवानीसाठी किती ते पदार्थ बनले होते, भारीच दमछाक झाली काम करुन, अंमळ टेकावे इथेच जरा... आई, आई गं....ऑ.. काय म्हणता? हो, हो माहिती आहे, ही जागा आमच्यासाठी नाही.हे एक संकेतस्थळ आहे.. पण मी इथे रितसर परवानगी घेऊन आलोय बरं का, तुम्हाला माझी कसलीही अडचण, त्रास होणार नाही याची गॅरें‍टी. मी फक्त आज, तुमच्याशी थोडंसं बोलायला आलोय, माझ्या मनीच्या काही गोष्टी तुमच्यासह वाटून घ्याव्यात म्हणून आलोय इथे, तुमच्याशी बोलायला, आता तुम्ही म्हणाल की इथेच कशाला कडमडलास? इतरत्र कुठे उभं केलं नसेल कुणी याला, तर याचं उत्तर 'हो' असंच आहे.

विषय: 

तृप्तीचा ढेकर

Submitted by स्वप्नाली on 25 April, 2016 - 16:04

मार्चमधले दुपारचे टळटळीत ऊन हा हा म्हणत होते (मला तरी आज पर्यंत तसे ऐकू आलेले नाही कधी)..जेवणाच्या मोठ्या सुट्टी नंतरचा पहीलाच जीव-शास्त्राचा तास म्हणजे आमच्या जीवाला घोर. त्यात आज आज्जीच्या हातची "सुग्रास" का काय म्हणतात तशी भरली वांगी. मग काय विचारता, मीच नाही तर आम्या-सुम्या, भाल्या सगळेच तुटून पडतात डब्यावर माझ्या..आज्जीला हे माहीत असल्याने ती सुद्धा डब्बा भरताना जरा हात मोकळाच ठेवते..सोबत एका छोट्या डबी मध्ये श्रीखंड दिले असले तर मग "ब्रम्हानन्दी" टाळीच ! ते बोटानीच सगळे चाटून-पुसून खाउन, नळावर हात धुवून रूमालाला पुसून वर्गात येऊन बसलो होतो..

उसवला शर्ट नवीन पुन्हा –

Submitted by विदेश on 5 September, 2013 - 10:26

( चाल – उगवला चंद्र पुनवेचा )

“उसवला शर्ट नवीन पुन्हा,
मज देई शिवुनिया-“
उखडला पति तिचा ||

"काही सुया अशा घुसल्या,
सटकुनी अडकुनी तुटल्या,
मम बघा रुधिर क्षती बोचल्या-"

करुणरस तो गळु पडे,
खवळता, पत्निचा ||
.

सिंहशोकांतिका... अर्थात् सिंहाची शोकांतिका... (एक अत्यंत टुकार गद्यकविता)

Submitted by चैत रे चैत on 4 December, 2012 - 11:48

सिंहशोकांतिका... अर्थात् सिंहाची शोकांतिका...

रानात दूरवर कुठेतरी सिंहाने एक डरकाळी फोडली...
नंतर दुसरी, नंतर तिसरी...
असे करत करत सर्व डरकाळ्या फोडून संपल्या. एकही डरकाळी फोडायला शिल्लक राहिली नाही...
मग त्याने विचार केला की ह्या फुटलेल्या डरकाळ्या जोडून परत फोडूयात.
तेवढ्यात त्याला चौथी 'ई'च्या वर्गातल्या फळ्यावरचा सुविचार आठवला, 'तोडणे सोपे, जोडणे अवघड'
म्हणून तो नाक शिंकरून झोपायला निघून गेला...

-- इतरत्र पूर्वप्रकाशित

"नस्त्या उचापती"

Submitted by अन्नू on 11 April, 2012 - 18:42

आज घरातील सर्व मंडळी काही कारणास्तव चार दिवसांसाठी बाहेरगावी गेलेली असल्याने मी घरात एकटाच पडलो होतो आणि त्यामुळेच घरातील 'स्व' जेवणाची जबाबदारीसुद्धा सर्वस्वी माझ्यावर पडली होती. तसा मी भात अगदी मस्त करतो (एकट्यापुरताच) परंतु रोज रोज भात खाण्यापेक्षा आज जरा वेगळं करुया असे वाटले. पण वेगळ म्हणजे नेमक काय करायच? कारण ऑम्लेट- भाताच्या पुढे माझी कधीच उडी गेली नव्हती; नव्हे तसं धाडसच मी कधी केलं नव्हत. (त्यात आळस हा घटकही किंचितसा कारणीभूत होताच!) पण आज मात्र काहीतरी असं धाडसी कृत्य करावच अस मनापासून वाटू लागल होतं.

गुलमोहर: 

सांडू शेटचा फोन आलाय ....S S

Submitted by Ramesh Thombre on 19 December, 2011 - 12:36

मुंबई मधल्या एका चाळीत,
राहत असतो सांडू शेट.
चाळीमधूनच हलवत असतो,
सगळे सगळे धंदे थेट.
सांडूशेटचा धाक मोठा,
गल्लोगल्ली पेरला आहे.
सांडूशेटच्या धाका पुढं,
दिल्लीचा राजा हरला आहे.
सांडूशेटचे पंटर सारे ...
गल्लोगली हिंडत असतात.
जगण्याच्याच हप्त्यासाठी
ज्याला त्याला भांडत असतात ...

सांडू शेटचा फोन आलाय ....S S
एक नवी धडकी असते ....
अक्खा दिवस गल्ल्यांमध्ये
हप्त्यानंतर कडकी असते.
सांडू शेठ मुंबई मध्ये,
कुठल्या गल्लीत राहत असतो.
सांडू शेट मुंबई मधून,
सगळं कसं पाहत असतो ?
ज्याला त्याला प्रश्न असतो,
शेट कसा दिसत असेल ...?
एवढा हप्ता पाहून मग ...
शेट कसा हसत असेल ?

गुलमोहर: 

Pages

Subscribe to RSS - विनोदी लेखन