दुपार जरा कलंडली आणि इतक्यावेळ उन्हाने गपगार पडलेली वळचणीची पाखरे किलबिलाट करू लागली. पलंगावर बसून भिंतीला टेकून बसल्याने पाठीला चांगलीच रग लागली होती. पाखरांच्या आवाजाने तिची तंद्री मोडली. दोन्ही पायाला घातलेले हाताचे विळखे तिने हळुवार सोडले आणि मान भीतीला टेकवून खिडकीकडे पहिले. हळूच खिडकीच्या उंबरा ओलांडून एक धिटुकल पाखरू आता आलं, मान वेळावून त्याने सगळीकडे पाहून घेतलं, चोचीने तिथलच काहीतरी उचललं, थोडावेळ खिडकीच्या गजाच्या आत-बाहेर केलं, तेवढ्यात वारयाने पडदा हलला. तेवढूश्या हालचालीने पाखरू केवढ्याने दचकले आणि भुर्क्कन खिडकीबाहेर उडून गेलं. त्याची ती लगबग बघून तिला हसू आल...वाटल..
संपादीत संपादीत संपादीत संपादीत संपादीत संपादीत संपादीत संपादीत संपादीत संपादीत संपादीत संपादीत संपादीतसंपादीतसंपादीतसंपादीतसंपादीतसंपादीतसंपादीतसंपादीतसंपादीतसंपादीतसंपादीतसंपादीतसंपादीतसंपादीतसंपादीतसंपादीत
''तो जरा 'हटके' असावा''
''मला समजून घेणारा असावा''
''दिसण्यातही नाकीडोळी मस्त असावा''
''मुख्य म्हणजे माझ्याहून जास्त शिकलेला असावा......MBA वगैरे....''
''बघूया पदरात काय येतंय ते..........''
मध्यरात्र उलटून गेल्यानंतरची गाढ झोपेची वेळ, पण तरीही सदानकदा बिछान्यात चुळबुळत पडलेला सदा. इतक्यात डोळ्यासमोर अचानक लक्ष लक्ष काजवे चमकल्यासारखे झाले अन तो दचकून बिछान्यातच उठून बसला. पाहतो तर समोर एक तेजस्वी सिद्धपुरुष ज्याच्या शरीरातून निघणार्या प्रकाशाने बेडरूमच्या डिमलाईटच्या प्रकाशाला पुरते झाकोळून टाकले होते. आपण स्वप्नात तर नाही ना हे बघण्यासाठी म्हणून सदा स्वताला चिमटा काढायला जाणार इतक्यात समोरूनच आवाज आला, "अरे राजा, स्वप्न पडण्यासाठी आधी झोप तरी यायला नको का?" .... हे मात्र सदाला पटले, गेले कित्येक दिवस त्याला मनासारखी झोप लागली नव्हती..
मित्रहो,
अनेक दिवसांनतर पुन्हा एकदा माझ्या लाडक्या फॉर्म मधील कथा सुरू करतेय...पत्रकथा.
"नाते तुझे नि माझे"
-बागेश्री
_________________________
पत्र क. 1
मानसी....!!!
चूक, बरोबर, योग्य, अयोग्य... ह्या सार्यांच्या पल्याड जाऊन हे पत्र...
हा आचरटपणा आहे?
असेल.
पण बाळबोधपणा नक्कीच नाही.
आज तू दिसलीस, इथे, माझ्या अपार्टमेंटमधे... नाहीच राहू शकत आहे मी तुझ्याशी संवाद न साधता.
काय वाटलं?
सगळ स्तब्ध झालं...
पावसाची सणसणीत सर नुकतीच कोसळून गेलेली असते. गवत्या उन्हात तिळाची पिवळीधम्मक फुले पावसाचे थेंब पाकळ्यांवर घट्ट पकडून आणखीनच सोनेरीसोनेरी होऊन चमकत असतात. सगळ्या हिरवाईवर फुलांचा सुंदर साज चढलेला असतो आणि पोटरीला आलेल्या भाताच्या लोंब्यांचा धुंद सुगंध सगळ्या परिसरात घुमत असतो.. क्षणापूर्वी कोसळून गेलेल्या पावसानंतर आकाशातले ढगही पांगलेले असतात, आणि लांबवरच्या डोंगरकडय़ातून अधीरपणे जमिनीकडे झेपावत कोसळणाऱ्या धबधब्याच्या दुधाळ धारेचे वळसे स्पष्ट दिसू लागतात. पायथ्याच्या रानातला पक्ष्यांचा किलबिलाट घंटानादासारखा घुमत असतो.
बूट महागातले होते. त्यासाठी पैसे जमवायला त्याला बराच प्रयास करावा लागला होता. पण त्याला हवे तसे बूट त्याने मिळवलेच शेवटी.
कधी एकदा ते घालुन मिरवतोय असे त्याला झालेले. पण त्याने ठरवले आमच्या एका मित्राच्या लग्नाच्या रिसेप्शनच्या दिवशी नवीन बुटांचे उद्घाटन करावे.
अगदी नियम असल्याप्रमाणे, आपले काही लग्नकार्य असले की हमखास पडतो, तसा, त्याही दिवशी पाउस पडला. रिसेप्शन नेमके गावाबाहेर गार्डन लॉनवर होते. सगळीकडे चिखल झालेला. पण ह्याला त्याचे काहीच नव्हते. नवीन कोरे बूट घालून खुशाल हिंडत होता. मी त्याला म्हणालो सुद्धा, अरे काय हे किती चिखल लागलाय तुझ्या बुटांना. जरा चिखल टाळून चालावे.
एस टी वाय म्हणजे स्पिन द यार्न!
धागा गुंडाळा.
थोडक्यात,एक सुरूवात देऊन मग बाकीच्यांनी आपापल्या कल्पनाशक्तीने एखादी गोष्टं थोडी थोडी पुरी करावी.
एकेक सीन देत.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

लेखकः बेफिकीर
कथा: रेवाचा निर्णय काय?
एस टी वाय म्हणजे स्पिन द यार्न!
धागा गुंडाळा.
थोडक्यात,एक सुरूवात देऊन मग बाकीच्यांनी आपापल्या कल्पनाशक्तीने एखादी गोष्ट थोडी थोडी पुरी करावी.
एकेक सीन देत.

लेखकः कवठीचाफा
कथा: सेव्ह द अर्थ
साल : ३०२२
स्थळ : सर्व्हाइवल आयलंड
गाडी पाहताक्षणीच येणारा जाणारा थबकत होता. त्याला जगाची फिकीर नसावी. त्याच बेफिकिरीने ऐटीत त्या रोल्सराईसमधे बसला. लोक वळून वळून पाहताहेत याची पर्वा न करता त्याने चावी लावली. एक स्वर्गीय सौंदर्याची मालकिण गाडीजवळ येऊन थबकली. तिने त्या गाडीला हात लावल्याचे पाहीले. तिच्या सौंदर्याचा त्याच्यावर थोडाही परिणाम झाला नाही. त्याचा चेहरा पूर्वीइतकाच कठोर होता.
त्याने मागे वळून न पाहता गाडी स्टार्ट करत तिच्यासाठी डोअर लॉक उघडलं. ती चक्क आत येऊन बसली तरीही त्याच्या चेह-यावर कसलेही भाव नव्हते. जसं काही ती आता काहीतरी बोलेल याची त्याला कल्पनाच होती. आणि ती बोलली