"अभिनंदन... मुलगी झाली!"
अन् ती आली माझ्या हातांत.
हवेत हात हलवत ती बोलावत होती जणू मला... नव्हे... माझ्यातल्या कुणालातरी.
चेहरा हळूवार नेला तिच्या जवळ आणि तिचा पहिला स्पर्श झाला! सर्वांग भारून गेलं! कुरळ्या ओलेत्या जावळात... चुळबुळणार्या गुलाबी तळव्यांत... मी शोधू लागलो मलाच.
अचानक पाहिलं तिनं थेट माझ्या डोळ्यांत. आणि खुदकन हसली. त्याक्षणी आमची पहिली ओळख पटली. माझ्यातला बाप अखेर तिनं शोधलाच!
"माझ्याकडे बघू बाळ...." कुणीतरी माझ्या हातून तिला घेऊ लागलं. मी चिडलो. ही माझी... माझ्यापासून दूर नेऊ देणार नाही हिला....
"नारायण, नारायण" असा जप करत नारदमुनी गजाननाकडं आले. दोन हातात दोन छोटे ब्रश आणि सोंडेत एक मोठा ब्रश. एक सुंदर निसर्गचित्र रंगवण्यात दंग होते श्रीगणेश. पृथ्वीतलावर सातत्यानं ये-जा करणार्या मोजक्या देवांपैकी श्रीगणेश एक. आपण जाऊ तिथला परिसर सुंदर बनवायचा त्यांचा आग्रह. हिरव्या-पिवळ्या रंगांची मुक्त उधळण केली होती त्या चित्रात. आता हे चित्र पूर्ण झालं की पृथ्वीवरच्या नक्की कुठल्या भागात बसवलं जाईल, या विचारात नारदमुनी गढून गेले. इतक्यात गणेशाचं त्यांच्याकडं लक्ष गेलं.
"प्रणाम मुनीवर, कसं काय येणं केलंत?" सगळे ब्रश बाजूला ठेवत गणेशानं नारदमुनींना विचारलं.
पलकोन्के पिछेसे क्या तुमने फरमाया
फिरसे तो फरमाना,नयनोने सपनोन्की महफिल सजायी
तुम भी जरुर आना....
प्रेमातील रोमान्स भावना काय किवा प्रेम थोडेसे मॅच्युअर झाल्यावर
भले बुरे जे घडुन गेले ,विसरुन जाउ सारे क्षणभर..
जरा विसावू या वळणावर .. या वळणावर..
ही प्रेमातील आश्वासकता आज आपण हरवून बसलो आहे की काय असे वाटण्याची वेळ आलीय. साधारणपणे १९८० च्या दशकातील म्हणजे आता ६० च्या आसपास असलेल्या पिढिला पडलेला हा प्रश्न आहे.
हॉस्पिटलमधे डॉक्टर नवजात बाळ जेव्हा आई बाबांच्या हातात देतात तेव्हा कशा मिश्र भावना असतात ना मनामधे. आनंद, भीती थोडं नवखेपणाच दडपण, उत्सुकता सगळच एकाचवेळी चेहऱ्यावरुन.. देहबोलीतून ओसंडून वहात असतं.
तुला पहिल्यांदा बघितलं ना आम्ही तेव्हाही असच झालं होतं आमचं.
तुझ्या रहाण्याची तात्पुरती व्यवस्था करून मग अनुभवी दाई, ताई, मावशी, काका, मामा सगळ्यांना फोन करून चौकशी करून झाली. सगळ्यांकडून हे भरमसाठ सल्ले पोतडीत जमा झाले. गुगलबाबाही होताच मदतीला, त्याचीही वेळोवेळी मदत घेऊन झाली.
तुझ्या परीने तू स्वत:ला व्यक्त करत आमच्या पोतडीत दरवेळी नव्या गोष्टींची भर घालत होतास ते वेगळच.
"काँग्रॅच्युलेशन्स सर, जॉय के पापा को और पुलिस दोनों को पता नही चला की ये सुसाईड नही, मर्डर था"
"यहाँ जो प्रेशर आता है उसको मेजर करने के लिए कोई मीटर क्यूं नही बना सर"
-
-
-
-
नाशिकमधली सर्व वृत्तपत्रे गेले चार दिवस जो विषय ढवळून काढत आहेत तो म्हणजे भारतातल्या एका बड्या मल्टीनॅशनल कॉर्पोरेट ग्रूपच्या नाशिक कारखान्यात एका १९ वर्षाच्या टर्नरपदावर प्रशिक्षणार्थी असलेल्या आणि सुवर्णपदकविजेत्या हुशार मुलीची दोन्ही हातांच्या नसा कापून घेऊन नंतर गळफास लावून घेऊन आत्महत्या.
कारण काय? सहकार्यांमधील दहाजणांकडून सततचा मानसिक त्रास, टोमणे इ.इ.
ही मी लिहिलेली पहिलीच कथा. कथा मोठी आहे म्हणून क्रमशः टाकली आहे.
२०१२च्या कालनिर्णय ह्या दिवाळी अंकात डॉ अरविंद संगमनेरकर ह्यांची एक कथा वाचली होती. "ती पुन्हा दिसलीच नाही." ते कथानक वापरून मी ही कथा पुढे चालवली आहे. ती कथा कथानायकाने अनुभवलेली सांगितलेली .. ही कथा कथानायिकेने अनुभवलेली सांगितलेली... माझ्या कथेसाठी मूळ कथानकात काही बदल मी केले आहेत.
भाग १ - http://www.maayboli.com/node/44930
भाग २ - http://www.maayboli.com/node/44956
भाग ३ - http://www.maayboli.com/node/45054
******************************************
ही मी लिहिलेली पहिलीच कथा. कथा मोठी आहे म्हणून क्रमशः टाकली आहे.
२०१२च्या कालनिर्णय ह्या दिवाळी अंकात डॉ अरविंद संगमनेरकर ह्यांची एक कथा वाचली होती. "ती पुन्हा दिसलीच नाही." ते कथानक वापरून मी ही कथा पुढे चालवली आहे. ती कथा कथानायकाने अनुभवलेली .. ही कथा कथानायिकेने अनुभवलेली - सांगितलेली... माझ्या कथेसाठी मूळ कथानकात काही बदल मी केले आहेत.
भाग १ - http://www.maayboli.com/node/44930
भाग २ - http://www.maayboli.com/node/44956
*****************************************************
चूक : भाग अंतिम
==================================================
भाग १
भाग २
भाग ३
भाग ४
"सावळेसाहेब, मी नंदन खोले बोलतोय"
"बोला. बरेच धीट झालात की. काय काम काढलंत ?"
" आमच कसलं काम ? तुम्हाला माहिती द्यायलाच फोन केला. कोळीवाड्याच्या किनाऱ्यावर आणखी एक मृतदेह सापडलाय. "
( जी नावं या लेखात आली आहेत ती अत्यंत आदरणिय आहेत. या सर्वांबद्दल अतीव आदर आहे. एक विनोदी कल्पना म्हणून या सर्वांची माफी मागून हे धाडस करू पाहत आहे ).
समुद्र विशाल असतो, अमर्याद असतो, अथांग असतो.
पण प्रत्येक समुद्राला एक किनारा असतो...
आणि तो किनारा त्या समुद्राला थोपवून धरतो. हा किनारा त्या समुद्राची सीमा असतो.
किनार्याकडे स्वत:ची काहीच शक्ती नसते. बघायला गेलं तर जमिनीचा एक तुकडा...
पण समुद्राला थांबवायची कला मात्र त्या किनार्यामधे असते.
किनारा.... त्या समुद्रासाठी विश्रांतीचं शेवटचं ठिकाण.
किनारा.... त्या समुद्राची अखेर.
किनारा.... त्या समुद्राची सुरूवात....
घणाघाती येणार्या लाटांशी सतत युद्ध खेळत किनारा तिथेच असतो, अविचल, अविरत.