पुणे

बाकी काही नको देवा
पुन्हा एकदा बालपण दे
नको मोठी गाडी नको मोठा बंगला
मनसोक्त भटकायला मोकळं रान दे
पुस्तकात ठेवायला एखादं वाळक पान दे
नको ती नोकरी नको ते पॅकेज
वाऱ्यावर तरंगणारे म्हातारीचे केस दे
फुगे उडवायला साबणाचा फेस दे
वाढदिवशी घालायला एखादा नवीन ड्रेस दे
नको प्रतिष्ठा नको पैसा
सापाची कात दे, चांदणी रात दे
काजव्यांचा उजेड दे, लाजाळूचं पान दे
नको तो मोबाईल नको तो लॅपटॉप
पोपाय च स्पिनेच दे, डेक्स्टर ची लॅब दे
भूतांच्या गोष्टी दे, गोष्टीतली परी दे
खेळता खेळता पडल्यावर कपाळाला खोक दे,

गेल्याच आठवड्यात क्रांतीज्योती विद्यालय ( मराठी माध्यम ) हा चित्रपट माझ्या पाहण्यात आला आणि ते दिवस माझ्या समोर आले शाळेत तेव्हा मिळत असलेला बाबू चा वडापाव शाळेत असलेले आमचे आवडीचे चित्रकला चे चोणकर सर आणि काही से न आवडणारे सहस्त्रबुद्धे सर ( आणि मुख्याध्यापक देखील ) आणि अतिशय कठोर शिस्तीच्या काही बाई अर्थात तेव्हा ठेवलेली आमची टोपण नाव . अनेक अशा आठवणी तराळून गेल्या आणि सोबत आठवल ते आजच्या मुलाची आवडती मीमीक्री आणि सोबत साने गुरुजी ची खरा तो एकची धर्म ही कविता .

रविवार, ११ मे २०२५ ला कोथरूडच्या यशवंतराव चव्हाण नाट्यमंदिरात सादर झालेला ‘भूमिका’ नाटकाचा प्रयोग शुभारंभाचा होता की पुण्यातला पहिला होता की आणखी काही हे ठाऊक नसले तरी, या प्रयोगाची जाहिरात बघताक्षणी, ‘मना’ने बुद्धीशी मसलत न करता हे अनुभवण्याचा निर्णय परस्पर घेतला होता हे पक्के आठवतेय. चंद्रकांत कुलकर्णी, सचिन खेडेकर, क्षितिज पटवर्धन या प्रलोभनांपेक्षा सगळ्यात मोठे आकर्षण होते नाटकाचा आशय-विषय.

दशावतार (मराठी चित्रपट २०२५)

हे परिक्षण किंवा समिक्षा नव्हे.
खरंतर हा अभिप्राय देखील नाही.
अपेक्षाभंगाने दुखावलेल्या मनाचे मनोगत म्हणता येईल फार तर!
याबद्दल मते-मतांतरे असूच शकतात पण जे जाणवले ते असे...

रात्र थोडी…

गावं झाले रिकामे पण
पेपरात भरतात सगळे रकाने
गाई बैलांची दोरी सुटली
अन् गळ्यात अमुच्या चाडी बसली
आर्त हि अमुची हाक
कोणी ऐकेल, का होऊनी ताठ
चातकाने सोडली आता
वरुण देवाची साथ
घागर भरण्या लागतेय दिस न दीस
मुंबापुरीत दहीहंडीत बसतात कोट्याधीश
लग्न या पोशिंद्याचे ठरेल का
कोणती मुलगी हो भरेल का
भेगाळलेल्या मनात माझ्या

नयन रूपी सागरात तुझ्या मी अथांग बुडालो.
काल होतो माझा आज तुझाच जाहलो...

पडता सोन्याची किरणे उजळला आसमंत सारा.
ओल्या मिठीत तुझ्या आला अंगावरी शहारा..

रेतीत तुझ्या पावलांचे उमटले आज ठसे.
प्रेमात पडली लाट म्हणाली मिटवू मी कसे..

जमले ढग आकाशी आणि सुटला सुसाट वारा.
आपल्या प्रेमाची साक्ष देतो हा रेशमी किनारा...

चल भिजू दे आज आणि होऊ दे ओले चिंब.
नितळ पाण्यात बघूया दोघांचे प्रतिबिंब...

अनंत

मराठी भाषा दिनानिमित्त एकतरी कविता लिहावी असे डोक्यात होते.एक मुलगी, माहेरवाशीण काय विचार करेल? असे डोक्यात आले आणि भाषाही हीदेखील एक प्रकारे मुलगीच जी जगाच्या अनेक प्रदेशात नांदत आहेत, त्यावर आधारित माहेरवाशीण नजरेतून लिहिलेली नवीन कविता.
मुद्दाम पहिले कडवे आणि शेवटचे कडवे संलग्न लिहिण्याचा (प्रारंभ-अंत्य) असा नवा प्रकार हाताळण्याचा प्रयत्न केलाय. नक्की अभिप्राय द्या.

सासरी दरवळतो नित्य मोगरा तरी
मृद्गंध माहेरचा कसा विसरू ?

नवीन हक्काचे घर अन् माणसे तरी
माहेरचे जागांचे ठसे कसे विसरू ?

मत (opinion?)

सख्या, कसला रे हा मेळा?
हा कसला सांग सोहळा?

मी वनवासी रानांतून,
मी मुकी बाहुली आतून,
घाबरतो जीव जरासा,
ही गर्दी, गोंधळ पाहून.

ही रांग कशी ही अजब रे,
का उभे इथे हे सारे,
राजे, धनिक अन भटजी,
सोडुनी वैभव, सख्या रे?

म्हणे, हीच असे आजादी,
ना प्रमुख कोणी, ना इत्यादी,
सर्वांची किंमत एकच,
असो राजा, वजीर वा प्यादी.