मानस कविता

कळत नाही..

Submitted by मुग्धमानसी on 18 December, 2013 - 05:36

काय उरतंय कळत नाही
वाहत नाही, गळत नाही
राख झालं रान सगळं...
नेमकं काय जे जळत नाही?

आतून आतून उगवलेला
वेल पोचतो मेघांपार
तरी त्याला मुळांमधला
तिढा काही टळत नाही

छान जमून आलंय सगळं
सूर आहे साथ आहे
काही केल्या शब्द तरीपण
ओठांपाशी वळत नाही

मातीच्या मडक्यातून माझे
मीच कोंडले नभ थोडे
तरिही त्याचे अवकाशाचे
भान जराही ढळत नाही

तुला पाहूनी असेच होते
नित्य अचंभित मन माझे
मला छळे जो माध्यान्हीचा
सूर्य तुला का छळत नाही?

खरंच मला कळत नाही...

शब्दखुणा: 

सांज बिचारी...

Submitted by मुग्धमानसी on 3 December, 2013 - 01:40

एकदा असंच सहजच...
पाय मोकळे करायला
निघाले मी संध्याकाळी
माझ्याचसोबत फिरायला.

हात धरला घट्ट तशी
वैतागले मी माझ्याचवर
’लहान नाही राहिले आता...
सोड हात मोकळं कर!’

दिला सोडूनी हात तरी पण
मीही जराशी काळजीतच
पुन्हा उधळली सैरभैर तर?
हरवलीच जर सांजेतच?

समुद्र ऐसा लुळावल्यागत
आणि मी अशी खुळावल्यागत
किनार्‍यावरी अंथरते मी
स्वप्न जुनेरे उलगडल्यागत

बघत राहते मीच मला मग
क्षितीजापाsssर उडताना
मणभर जडशीळ पाऊल माझे
वाळूत खोल खोल रूतताना

वळून पाह गे एकदातरी
परतून येणे नसे जरी
तुझा पिंजरा दहा दिशांचा
माझ्या भिंती चार घरी...

माझ्यातुन मी अशी कितीदा
उडून जाते होऊन अत्तर

शब्दखुणा: 

कल्लोळ!

Submitted by मुग्धमानसी on 31 October, 2013 - 03:10

येता जाता कधीतरी
येऊन जाईन तुझ्या घरी
दचकुन किंवा हरखून मला
घरात घे हं... तेंव्हातरी!

दाराबाहेर चप्पल सोडून
मोकळ्या पायांनी येईन आत
हसून म्हणेन तुला सहज...
"झाली का रे वर्षं सात?"

तुही हसशील छानसं आणि
देशिल बसायला खुर्ची एक
गोंधळलेल्या डोळ्यांत तुझ्या
आठवणींचा तरळेल मेघ?

"आलोच" म्हणत जाशील आत
आणशील घोटभर गार पाणी
तेवढ्यात ओढणीआड माझे
झाकून घेईन काळे मणी....

नजर जराश्या घाईघाईनं
फिरवून आणिन घरभर
नोंदून घेईन काही खुणा...
काही तस्विर भिंतीवर!

अंगठ्याखाली दाबलेलं
स्वप्नं अलगद करीन सुटं
हळूच घालीन फुंकर आणि
स्वच्छ होतील जळमट पुटं

तेवढ्यात तूही येशील तिथं

शब्दखुणा: 

देव जाणे!

Submitted by मुग्धमानसी on 22 October, 2013 - 07:02

पूर्ण रात्रभर कोण सतत ते ठोकत होते... देव जाणे!
रात्रीत एका कुठले देऊळ बांधत होते... देव जाणे!

ठाक-ठूक, खाट-खूट छिन्नी हथोडा दगडमातीचा ढीग सारा...
कुठलं कायकाय खोल खोल ते गाडत होते... देव जाणे!

तोडत होते, कापत होते, खोदत होते सततच काही
लपवत होते स्वतःस की ते शोधत होते... देव जाणे!

लोखंडी गज, पितळी दारे खणा-खणा ती वाजत होती
कुणास नक्की तुरुंगात ते कोंडत होते... देव जाणे!

उंच मनोरे, प्रदिर्घ शिखरे... पहाटे परी कोसळणारी...
ठिसूळ भिंती घामाने का सिंचत होते... देव जाणे!

शब्दखुणा: 

लहान झाले आहे....

Submitted by मुग्धमानसी on 22 October, 2013 - 06:12

तुटता तुटता आता मी
एवढी लहान झाले आहे
माझे मलाच कळते आहे...
मी ’महान’ झाले आहे!

मनात कुठलेच किंतू नाहीत
डोक्यात कसले जंतू नाहीत
आटून आटून आता मीच
माझी तहान झाले आहे!

आगीत अलगद विहरते मी
वादळात सहज तरंगते मी
अणू अणूंच्या दिव्यत्वाचे
मी विज्ञान झाले आहे!

अथांग सागर आणि धरती
मला कशाची कुठली गणती?
अंश अंश मी या विश्वाचा
इतकी सान झाले आहे!

आता तोडून दाखवा ना...
मला खोडून दाखवा ना...
माझे मिटणेच माझ्या मागे
माझे निशाण झाले आहे!

शब्दखुणा: 

ठरलंय!

Submitted by मुग्धमानसी on 7 October, 2013 - 02:23

प्रेम तर करायचं असं ठरलंय...
पण अंतर राखायचं असं ठरलंय!

पुढच्यावेळी एकमेकांना दुखावताना...
नंतर हसून ’असूदे’ म्हणायचं असं ठरलंय!

कुशीत अलगद् भल्या पहाटे शिरायचे पण...
उजाडताना सोडवून घ्यायचं असं ठरलंय!

तू सोबत घेऊन पाऊस जरी आलास तरी...
शक्यतोवर कोरडं रहायचं असं ठरलंय!

तुझ्याचसाठी उमलायचं पण मिटता मिटता...
स्वतःसाठी गंध जपायचं असं ठरलंय!

तुझ्याविना मी असणे काही सोसत नाही...
भांडणसुद्धा सोबत न्यायचं असं ठरलंय!

कधी शेवटी तुला-मला हे कळेल तेंव्हा...
रडं उरातील वाहू द्यायचं असं ठरलंय!

शब्दखुणा: 

बोल ना जरा....

Submitted by मुग्धमानसी on 2 October, 2013 - 03:28

अवघड अवघड बोलत असते
तरी मला मी सांगत असते
बोल जरासे माणसातले
राहूदे जरा काळजातले
स्पर्शांमधली अतर्क्य कळकळ
डोळ्यांतील नेहेमीची खळबळ
श्वासांमधले उष्ण उसासे
हृद्यी घुमती पोकळ वासे
कधी पहाते नुसते भेदक
कधी हासते विषण्ण सूचक
कसे कळावे सांग कुणाला
सर्व इंद्रिये लाव पणाला...

गाठ जरासे शब्दही कधी
ऐक मनाचे सांगही कधी
बोल कधीतरी बोल ना जरा
ओठही कधी खोल ना जरा
सोपे सोपे जोड शब्द अन्
ओव अर्थ त्यातून भाबडा
खोल, गूढ, अन्वयार्थ सारे
टाक! ठेव तो शब्द रांगडा!

हळवे कातर अशक्य काही
सदैव धुमसत काचत असते
आत कुणीतरी सदा सर्वदा
स्वप्न फाटके टाचत असते
’त्यास’ एकटे सोड कधीतरी

शब्दखुणा: 

कुठेतरी काहितरी चुकतंय गं...!

Submitted by मुग्धमानसी on 11 September, 2013 - 07:28

सांधायला गेलं की तुटतंय गं...
कुठेतरी काहितरी चुकतंय गं...!

डोळ्यांच्या आत... बाहेर जगात...
ढगातल्या पाण्याला नसतेच जात!
बघावं तेंव्हा काळीज फोडून
आत आत कुणीतरी रडतंय गं...
कुठेतरी काहितरी चुकतंय गं...!

मनात तसंही नसतंच काही
अगदिच नसतं असंही नाही
मनाच्या गाळात खोल खोल तळात
जीवात काहितरी रुततंय गं...
कुठेतरी काहितरी चुकतंय गं...!

सगळंच तसं चाललंय छान
नियमित बहरून येतंय रान
मातीच्या खाली ओल्या पावली
हळूहळू रान सारं जळतंय गं...
कुठेतरी काहितरी चुकतंय गं...!

स्पर्शानं आताशा मोहरत नाही
ठरवून सुद्धा काही आठवत नाही!
सोबत नी गप्पा नी वाट नी धुकं...
सगळंच अलवार झालंय मुकं.

शब्दखुणा: 

काय चाललंय काय?

Submitted by मुग्धमानसी on 28 August, 2013 - 08:24

काय चाललंय काय
कुठे ओढताय पाय
कशी डोक्यात धूळ
तरी ओठांत साय

हौस सारी पुरवली
तिची कूस उजवली
सारी पैदास माजली
तरी रडतेच माय

सारे घर विटाळले
मग देऊळ बाटले
त्याने फक्त विचारले
’याचे कारण काय?’

संत देवाघरी बरे
इथे काही नाही खरे
चार खांबावर घरे
पण छप्पर नाय

झाले अनंत भोगणे
उर फाडून घोकणे
त्याची चाहूल ऐकणे
ज्याला नाहीत पाय

माझ्या मना तुझे मन
पहा निर्ढावले कसे
ज्याला जगी कुणी नसे
त्याला सोडून जाय...

शब्दखुणा: 

मी अता तुला हे निर्वाणीचे सांगणार आहे!

Submitted by मुग्धमानसी on 8 August, 2013 - 07:36

मी अता तुला हे निर्वाणीचे सांगणार आहे!
नकोस लागू नादी माझ्या बजवणार आहे!

असोत ते जे तुला मस्तकी धरून करती पूजा
मी मात्र तुला नेहमी उशाशी ठेवणार आहे!

पटूदे अथवा न पटो तुजला माझे हे जगणे
हाच श्वास बघ तुझ्या गळीही उतरणार आहे!

तू काटे दे वा उन्ह, वादळे, चटके दे मजला
तरी शेवटी मीच तुला बघ दमवणार आहे!

तुझे नियम पाळूनही जेंव्हा मी ठरते खोटी
त्या नियमांवर तुला लादूनी पळवणार आहे!

धाव धाव रे आयुष्या जा माझ्यापासून दूर
अखेर तुला मी त्या वळणावर गाठणार आहे!

शब्दखुणा: 

Pages

Subscribe to RSS - मानस कविता